GenC YakLaSiM

Günümüz Müslüman Gencinin Psikolojisi

2009-09-16T04:30:00.000-07:00

Günümüzde genç olmak, özellikle de Müslüman bir genç olmak çok zor. Neden mi? İslam’ın ders verdiği öğreti ile dışarıdaki dünya birbirinden oldukça farklı. İslam, Müslüman gence iffetli olmasını, gözünü haramdan ve günahtan korumasını, eline, diline ve beline sahip olmasını salık verirken tam bir günah kazanı olan dış dünya, gençleri İslam öğretisinin tam aksini yapmaya davet ediyor. Kısacası gençler bir ikilem arasında kalıyor; bir yanda İslamın öğretileri öte yanda modern dünyanın yaşam biçimi.

Bir ikilem arasında kalan günümüz Müslüman genci, ateşin içine atılan Hz. İbrahim’ı, Firavun’un sarayında yetişen Hz. Musa’yı, Züleyha’nın karşısındaki güzeller güzeli Hz. Yusuf’u, balığın karnındaki Hz. Yunus’u, yaralar içindeki Hz. Eyyûb’u ya da sapıklar içerisindeki Hz. Lût’u andırıyor. Bu zaman İslamiyet’in ilk ortaya çıktığı zamanla da benzerlikler gösteriyor. O zaman da İslam’ı tercih edenler maddi işkenceler altında ezilirken, şu zamanın Müslüman gençliği de belki maddi işkencelerden daha ağır olan manevi işkenceler altında huzursuz bir hayat yaşıyor.

Müslüman genç ne mi hissediyor? Bir ikilem ve onun yol açtığı bir buhran duygusu. Bir tarafta Allah-ü Teâlâ’nın emirleri, diğer tarafta zamanın câzibedar fitnesinin gençleri kendi yörüngesine alma çabası, ve ikisi arasında bocalayan âhirzaman Müslüman genci.

Beş Buhran

Bu genç, Yaratan’ın emrinin her şeyin üstünde olduğunu biliyor. İhlasın kırılmaması gerektiğini de biliyor, ihlassızlığın zararlarını da. Biliyor bilmesine ama şiddetle hücum eden günahlar karşısında kendisini tutamayıp şeytana mağlup oluyor. İstemeyerek de olsa şeytanın tuzaklarından birine yem oluyor ve günaha giriyor. Ardından ise büyük bir pişmanlık geliyor… Edilen tövbeler… Yapılan yeminler… Kılınan namazlar… Ve sonrasında yine bir şeytan tuzağı ve yine bir mağlubiyet. Ve bu genç kendisine bir vasıf atfediyor: günahkar. “Ben bir günahkarım, günahlardan kendimi alıkoyamıyorum” diye içten içe mırıldanmalar başlıyor. Ve kendine atfedilen bu vasfı yeis ve ümitsizlik duygusu takip ediyor.

İkilem içinde kalan ve tövbe ettiği günahların kapısına tekrar tekrar yanaşan bu genç, çevresine bakıyor… Çevresindeki yakın arkadaşlarını mübarek olarak görüyor. Evde kaldığı, okulda görüştüğü arkadaş çevresi çoğunlukla mübareklerden müteşekkil. Ama kendisi de o mübarekler içinde bir namübarek. Bu “namübarek” lik de ona büyük bir darbe vuruyor ve günahkarlık vasfının yanına bir de bu vasıf ekleniyor. Gel gelelim bu Müslüman gencimiz, insanların kendi ‘namübarek’ liğini bilmesini istemiyor. İstemediği için de bu vasfı gizleme yolunu tercih ediyor. Ve üzerine ‘mübarek’ marka bir elbise giyerek insanlar arasında hayatını devam ettiriyor. Görünüşte giyilen bu mübarek marka elbise gencimizi biraz rahatlatmasına rağmen gerçekte onu üçüncü bir uçuruma daha sürüklüyor. Nasıl mı?

“Ben” diyor, “iki yüzlüyüm, mübareklerin arasında bir mübarekken onlar olmadığında ise bir ‘namübarek’ im. ‘Günahkâr’ lık ve ‘namübarek’ lik vasıfları masum gencimizi boğmaya yetmiyormuş gibi yanına bir yenisi daha ekleniyor. O da riyakarlık hissi. Ve Müslüman genç bu üç meş´um vasıf altında boğulmaya başlıyor.

Bu üç vasfın ağırlığı yetmiyormuş gibi dördüncü darbe de beklenmedik bir yerden geliyor. Âhirzaman gençliğinin çoğu sahip olduğu bu üç yüz kızartıcı vasfın başkaları tarafından bilinmesini istemediğinden onları gizleme yoluna gidiyor. Dışarıya karşı daima mübarek görünümü çiziyor. Halbuki Bediüzzaman hazretlerinin tabiriyle içi dışına bir çevrilse her şey ayan beyan ortaya çıkacak. Bir çok kişi kendi gerçek görünümünü saklıyor ve vücudunun her tarafını kaplamış olan yaraları, üzerine giydikleri elbiselerle örtmeye çalıştıklarından, onu gören karşıdaki kendini ‘namübarek’ hissediyor. Halbuki o kendini “namübarek” hisseden de yaralarının üzerine giydiği mübarek marka elbiselerle ortalıkta. Kısacası bu üç vasfa sahip olduğunu bir çoğu düşünüyor ama düşünenler de bunu dışarı vurmaktan kaçındıklarından herkes sadece bu gibi buhranları kendisinin yaşadığını ve bu üç vasfa sadece kendisinin sahip olduğunu zannediyor. İşte Müslüman genci sarsan dördüncü his: ‘Günahkarlıkta, namübareklikte ve riyakarlıkta yalnızlık.

Beşinci buhrana geçmeden önce biraz psikolojiden bahsetmek gerekiyor. Psikoloji der ki, eğer bir kişide bilişsel huzursuzluk varsa kişi bu huzursuzluğu gidermeden huzurlu bir hayat süremez. Mesela sigara içen bir adam, sigaranın zararlarını anlatan bir yazı okuduğunda, sigaranın kansere yol açtığını ve her içilen sigaranın ömrü 5 dakika kısalttığını öğrenince bir bilişsel huzursuzluk yaşıyor. Yani kendi yaptığı ile okuduğu haber çelişiyor ve buda bilişsel bir huzursuzluğa yol açıyor. Bu insanın yapacağı ilk iş bu huzursuzluğu gidermek. Bu da iki türlü olabilir; ya sigarayı bırakacak - ki gayet zor ama bu ikilemden ve bilişsel huzursuzluktan kurtulmanın da en sağlam yoludur - ya da yaptığı işi rasyonalize edecek (mantığa bürüyecek). Nasıl mı? İlk önce kendisi gibi sigara içen tanınmış kişileri arayacak. “Bak Cumhurbaşkanımız, Başbakanımızda da içiyor; sanatçıların çoğunun ağzından sigara hiç düşmüyor” diyecek. Sonra “Hem Ahmet 60 senedir içiyor ama sapasağlam, hem sigara içerek daha az yaşayacağım ama bu yaşamım daha keyifli olacak” gibi yaklaşımlarla kendini rahatlatma yoluna gidecek. Diğer bir çare olarak da okuduğu haberi yalanlamak yoluna gidecek ve o haberin aksini iddia eden bir başka habere cankurtaran simidine yapışır gibi sarılacak. Kısacası çaldığı minareye bir kılıf uydurarak bir nevi huzur bulacak… Ama sahte bir huzur…

Aynen böyle de, işlediği günahların büyük azaplara yol açtığını ve bunun da cehennemi netice verdiğini, kimsenin görmediği günahları meleklerin ve Allah-ü Teâlâ’nın gördüğünü bilen Müslüman genç, bilişsel bir huzursuzluğa giriyor. Günah işlemekten kendini bir türlü alokayamıyor. Günahlardan da yakasını kurtaramadığı için bilişsel huzursuzluk devam ediyor. En iyisi yapılan bu işi rasyonalize edeyim, yani yaptığım işe bir kılıf bulayım diyor. Tam başlayacakken birden düşünüyor “Haşa! Şimdi işlediğim günahı haklı mı çıkarayım” deyip küfrün kapısına yanaşmaktan korkuyor. Böylece rasyonalize yolu da kapanmış oluyor. Belki de en derin sancıyı bu anda yaşıyor. İşte yaptıkları günahları ne rasyonalize edebilen ne de onlardan kurtulabilen günümüz Müslüman genci bilişsel huzursuzluk içinde hayata devam etmek zorunda kalıyor. Bunun sonucunda daima psikolojik olarak sorunlar yaşıyor, gün geçtikçe daha da asabileşip daha da alıngan hale geliyor. Kendisine daima hakaret ediyor ve karamsarlaşarak hayatını zehir ediyor.

Bir kısmı bu beş buhran içinde hayatlarına ak aksak devam ederken, imanı zayıf olanları çok daha büyük sarsıntılar bekliyor. Eğer âhirzamanın bu Müslüman genci sağlam bir îmânî ders almamışsa, bu bilişsel huzursuzluğu gidermek için akla gelmedik yollar deniyor. Artık îmânî derslerin yapıldığı mekanlara uğramak istemiyor. Uğrasa yeni şeyler öğrenecek, ama dışarı çıkınca onlara zıt hareketlerde bulunacak, bilişsel huzursuzluk daha da artacak. Hem kendisi o gruba ait değil ki, o ‘namübarek’, onlar ise mübarek, mübareklerin arasına ancak mübarekler girebilir. Bir kısmı bu yolu seçip îmânî dersleri bırakırken diğer bir kısmı da îmânî derslerin yapıldığı evlerde kalmasına rağmen oraları terk ediyor. “Ben onların arasında yaşayamam, onlar çok temiz safi, mübarek insanlar, benim ise öyle kusurlarım var ki, onlar arasına giremem.” gibi mülahazalarla kaldığı evlerden çıkıyor. Bediüzzaman hazretlerinin tabiriyle bir sineğin ısırmasından kaçarken yılan ısırmalarına hedef oluyor.

Bu îmânî derslerden haberi olmayan diğer bazıları daha da ileri giderek küfre doğru adım adım yaklaşıyor. Kendi işlediği günahı inkar edemiyor, bilişsel huzursuzluğunu gidermek istiyor. Bunun için çareler ararken, Cehennem’in, meleklerin hatta Allah’ın yokluğunu içten içe arzu ediyor. Ve bu uğurda bulduğu küçücük delillere can havliyle sarılarak onları büyük bir delilmiş gibi görüyor. Ve sahip olduğu kutsi değerleri inkar etmeye başlıyor.

Müjdeler

Bu kadar zor durumda bu muzdarip gençlere elbetteki bir çok müjdeler var. İlk olarak Allah’ü Teâlâ, “Eğer kendisinden yasaklanmakta olduğunuz günahların büyüklerinden kaçınırsanız, sizin küçük günahlarınızı örteriz ve sizi çok hoş bir yere (cennete) koyarız (Nisa, 31)” buyuruyor. Ve başka bir âyette ise, “Ey nefisleri aleyhine günah işlemekle ömürlerini israf eden kullarım! Günahlara bulaştık diye Allah’ın rahmetinden ümit kesmeyin! Şüphesiz ki Allah bütün günahları bağışlar (Zümer 53)” müjdesi ile günaha saplanan biçare gençleri bir nebze olsun rahatlatılıyor. Bununla beraber, Allah-ü Tealanın Gafûr (çok bağışlayan), Tevvâb (tövbeleri tekrar tekrar kabul eden), Rahîm (kullarına çok merhamet eden) ve Settâr (ayıpları ve günahları örten) isimleri bu gençliğin imdadına yetişiyor ve onlara yeni kapılar açıyor.

Yüce Allah’tan sonra müjde, âlemlerin efendisi Hz. Muhammed aleyhisselâmdan geliyor. O da âhirzamanın bunalmış gençlerini teselli edercesine şöyle buyuruyor: “Eğer siz (sahabeler) benim dediklerimden birini yapmazsanız, cehenneme girersiniz, ancak öyle bir zaman gelecek ki, söylediklerimden birini yapan cennete girecek”. Ve yine gençlere başka bir müjdeyi de şu sözle veriyor “Benim şefaatim ümmetimden büyük günahları olanlar içindir.

Müjdeler devam ediyor. Bediüzzaman Said Nursi’de bu gençliğine hitaben diyor ki, “Sizler bu meşakkatlere sabretmekle sahabelerin küçük kardeşleri oluyorsunuz.”

Kısacası günümüzde Müslüman olarak yaşamak zor, zor olduğu kadar da psikolojik olarak yorucu. Ama bu duruma sabretmenin de mükafatı çok ama çok büyük.

Mehmet Teber

Delikanlı Nasıl Olunur?

2009-09-15T14:47:00.000-07:00

DELİKANLI adam bileğinin hakkıyla elde eder asaletini. Öyle doğuştan ayrıcalıklara fit olmaz şikeli başarılarla övünmez hakkını vermediği etiketi yakasına takıp hava atmaz. Asaletin damarlarında dolaşan kanın biyokimyasına değil, Rabbine hakkıyla kul oluşuna bağlı olduğunu pekâlâ bilir. Hep hatırındadır ırkını kendisinin seçmediği. Kendisini ırkından, köyünden, babasından, dedesinden dolayı övenlere gülüp geçer. Eliyle emeğiyle tek bir taş koymadığı duvarlar üzerine basarak yükselmeyi kendine yakıştırmaz. Olsa olsa, asil dedelerinin torunu olmaya çabalar, güzel işlerle anılan milletine yakışır şeyler yapmaya özen gösterir. İlkokul yıllarından beri belletilen etrafı düşmanlarla çevrili ülkedeyiz telkinlerine kanıp, sınırların ötesine adım atmaya korkmak delikanlının işi değildir.
Delikanlı adam, delikanlılığın Rabbine kul olmaktan geçtiğini bilir. Peygamberleri en delikanlı adamlar bilir. Babasına baş kaldıracaksa genç İbrahim [as] gibi isyan eder. Yapıp ettiklerini sorgulamadan kuşaktan kuşağa aktaran kokuşmuş törenin kanlı ve kirli ipine bağlamaz aklını. Dimdik durur, durur İbrahim [as] gibi. Erkekliğini ispatlayacaksa, yakışıklı Yusuf [as] gibi durur şehvetle süslenmiş billboardlar karşısında. Erkek olmanın önüne gelen yılışık çağrılara, gözünü boyayan sığ aşüfteliklere, tenden ötesini vaad etmeyen, hatta teni bile vaad etmeyen sırnaşık teklifsizliklere kapıanlmak olmadığının farkındadır. İntikam almak gerekirse kendine çektirenlerden, Mekkeyi fetheden Muhammed Aleyhisselatüvesselâmın yaptığını yapar. Düşmanlık edenlere, onların kendisine yaptığının aynısını yapmaz kötülüğün yerine yeni bir kötülük daha eklemez. Kötülüğün yerine iyiliği koyar onların yaptığının tam tersini yapar. İntikamını böylece alır.

Sağlıçakla Kalın....

HAYATIMIZIN AMACI SADECE DAHA İYİ YAŞAMAK MIDIR?

2009-09-15T14:09:00.000-07:00

Ne için yaşıyorsunuz, amacınız nedir? Meslek edinmek, aile kurmak, ev-araba almak, yaşamın tadını çıkarmak bunlar mıdır amacınız?... Dünyada peşinden koşturarak kazandığınız her şey yok olacak. Yani hayatınızın amacı olarak gördüğünüz her şey yok olacak. Peki bütün bu yok olacak şeyler, insanın amacı olabilir mi?

Dünyanın en zengin kişilerinin hayatına baktığımızda görüyoruz ki , onlarca odadan oluşan malikanelere bile sahip olsalar, yaşadıkları an içinde , evlerinin en fazla bir odasında oturabilirler. Gardroplar dolusu kıyafetleri de olsa, aynı anda yalnız bir kıyafetlerini giyinebilirler. Allah’ın nimet olarak verdiği binlerce çeşit yiyeceğe sahip olsalar bile , en fazla iki üç tabak yiyebilirler, daha fazlasını yiyemezler.

Açıkça anlaşılmaktadır ki insanların dünya hayatındaki davranışlarının çoğu, bos bir hırstan kaynaklanmaktadır. Oysa bunlar ne hırs yapılacak, ne de sahip olunduğu icin gurur duyulacak şeylerdir. Aksine her biri geçici dünya hayatının aldatıcı birer metaıdır:

Bilin ki, dünya hayatı ancak bir oyun, '(eğlence türünden) tutkulu bir oyalama', bir süs, kendi aranızda bir övünme (süresi ve konusu), mal ve çocuklarda bir 'çoğalma-tutkusu'dur. Bir yağmur örneği gibi; onun bitirdiği ekin ekicilerin (veya kafirlerin) hoşuna gitmiştir, sonra kuruyuverir, bir de bakarsın ki sapsarı kesilmiş, sonra o, bir çer-çöp oluvermiştir. Ahirette ise şiddetli bir azab; Allah'tan bir mağfiret ve bir hoşnutluk (rıza) vardır. Dünya hayatı, aldanış olan bir metadan başka bir şey değildir. (Hadid Suresi, 20)

Dünyanın her köşesinde farklı kültür ve ortamlardaki insanların çoğu yalnızca bu dünyevi hedefler doğrultusunda yaşarlar. Oysa ayette de bildirildiği gibi insanın dünyada bulunma amacı bunların hiçbiri değildir. Yaşamın ve ölümün yaratılma nedenini sonsuz Yaratıcı Allah Kuran’da bildirmektedir:

"O, amel (davranış ve eylem) bakımından hanginizin daha iyi (ve güzel) olacağını denemek için ölümü ve hayatı yarattı..." (Mülk Suresi, 2)

Burada sıraladıklarımız, insanın asıl ideali olabilecek konular da değildir; bu istekler yalnızca insanın Allah’ın hoşnutluğunu kazanabilmesi için birer araç olabilir. Yüce Allah’ın akıl vererek nimetlendirdiği insanın dünyada bulunma amacının, sadece iyi bir iş sahibi olmak ya da iyi bir kariyer yapmak olmadığı açıktır. Bunların hepsi Allah'ın insanlara verdiği nimetlerdir, ancak insanın Allah'ı, ölümü ve ahireti unutarak kendisine yalnızca bunları amaç edinmesi hatalıdır.

Vicdanlı ve samimi bir insanın yapması gereken, yaratılış amacını düşünmesi ve “De ki: "Şüphesiz benim namazım, ibadetlerim, dirimim ve ölümüm alemlerin Rabbi olan Allah'ındır." (Enam Suresi, 162) ayetinde emredildiği üzere tüm yaşamını Yüce Rabbimiz’in bildirdiği şekilde geçirmeye çalışmasıdır.

İstediğini istediği gibi yapmaya gücü yeten Allah Kuran’da, yaratılışın gerçek amacının oyun ve oyalanma olmadığını tüm insanlara haber vermektedir:
“Biz, bir 'oyun ve oyalanma konusu' olsun diye göğü, yeri ve ikisi arasında bulunanları yaratmadık. Eğer bir 'oyun ve oyalanma' edinmek isteseydik, bunu, Kendi Katımızdan edinirdik. Yapacak olsaydık, böyle yapardık.” (Enbiya Suresi, 16-17)

Bu düşünceyle yaşamlarını Allah’ın hoşnutluğunu kazanmak doğrultusunda sürdüren insanlar, dünyayı kendi istek ve tutkularını gerçekleştirebilecekleri bir yer olarak görmezler. Kendi nefislerini tatmin etme gibi bir hırs taşımaz, güçlü bir imana ve elçilerinin sahip oldukları üstün ahlaka sahip olmayı ister, bunun için dua ederler. Allah'a yakın olma konusunda gerçek anlamda tutkulu bir istek taşırlar. Bunun sonucunda da davranış ve düşünceleriyle Kuran ahlakına uygun bir olgunluk ve bunlardan kaynaklanan üstün bir karaktere sahip olurlar. Ölümün yakınlığını, cennet ve cehennemi tefekkür ederler… Allah'ın her an kendilerini gördüğünün ve yaptıklarından haberdar olduğunun farkındadırlar ve bu nedenle davranışlarının her zaman Kuran’a uygun olmasına dikkat ederler.

Sonuç olarak; inanan insanın hedefi basit dünyevi çıkarlar değildir; hedefi büyüktür, bu nedenle kazancı da büyük olacaktır..

Kadir gecesi

2009-09-14T16:34:00.001-07:00

Birileri bizi anlamasa da bizim tek sevdamız var ...

2009-09-10T08:58:00.000-07:00

Ramazan Müjdesi

2009-08-20T01:15:00.000-07:00

Ramazan'ın ilk günü ile birlikte nur ve feyiz dolu bir mevsimi yaşamaya başlarız. Kâinat şenlenir, dünya Cennetten süzülen nurânî bir hava ile dolup taşar.. Ulvi âlemlerin masum ve mübarek sakinleri öbek öbek mü'minlerin çevresini sarar. Rahmet ülkesinden müjdeler, kâinatın Rabbinden selâmlar ve mağfiret ümitleri getirir, Ramazan ayı...

Mukaddes kelâmın nazil oluşunun yıldönümünü mü'minlerle birlikte cinler, melekler; ağacı, çiçeği, böceği, kurdu, kuşu, denizi ve deryasıyla yaşlı dünyamız da kutlar. Görünen ve görünmeyen âlemlerde tam manâsıyla bir bayram havası yaşanır.

Bu ayın Cenâb-ı Hak katında müstesna bir yeri vardır. Yüce Rabbimiz kendisine muhatap olarak seçtiği kullarına sonsuz rahmetinin en geniş tecellilerini bu aya tahsis eder. Başta Kur'ân-ı Kerim olmak üzere! Tevrat, Zebur ve İncil gibi diğer semavî kitapların da bu ayda indirilmiş olması, bu günlerin kıymet ve kudsiyetini artıran diğer bir husustur.

Mü'minlere İlâhî bir ihsan olarak bu günleri birer güzel fırsat bilerek değerlendirme, Rablerine olan kulluk derecelerini gösterme, Ona muhatap olabilme gayreti içine girerek tam bir ihlâs ve şuurla ibadet ve taate koşarlar.

Bu gayretin neticesi elbette karşılıksız kalmayacaktır. Oruç tutup, Ramazan ayını bir kulluk şuuru içinde geçirenler tatlı bir ânı yaşadıkları, huzura erdikleri gibi pekçok nimete de mazhar olurlar.

Ubâde bin Samit anlatıyor:
Ramazan ayının başladığı bir günde Resulullah Aleyhissalâtü Vesselam şöyle buyurdu:

"İşte bereket ayı olan Ramazan geldi. Artık Allah'ın rahmeti sizi kuşatır. O ay, yeryüzüne bol bol rahmet iner. Günahlar affedilir. Dualar kabul olunur. Allah sizin iyilik ve ibadette yarışmanıza bakar da, bununla meleklerine karşı iftihar eder. Öyle ise kulluğunuzla kendinizi Allah'a sevdirin. Asıl bedbaht olan da, bu ayda Allah'ın rahmetinden nasibini alamayandır."(1)

Ramazan her yönüyle bir ibadet mevsimidir. Her mü'min namazı, orucu, iyilikleri hizmetleri ve duâsıyla bu rahmet ve bereketten nasibini almaya çalışır. Bilerek veya bilmeyerek yapmış olduğu günahları için Allah'tan af diler. Rabbine niyazda bulunur.

Cenâb-ı Hak da kulunun bu samimi dua ve niyazını karşılıksız bırakmaz, günahlarını affeder, rahmetine garkeder.

Ramazan ayının kudsiyet ve bereketini bildiren şu hadis-i şerifi birlikte okuyalım. Peygamber Efendimiz geniş anlamda bu hususu dikkatimize vermektedir.

Selmân-ı Fârisî (r.a.) anlatıyor:
Resul-i Ekrem Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselam Şaban ayının son günlerinde bize irad ettiği bir hutbede şöyle buyurdu:

"Ey insanlar büyük ve mübarek bir ay yaklaştı, gölgesi başınızın üstüne düştü. Bu öyle bir aydır ki, içinde bin aydan daha hayırlı olan Kadir Gecesi vardır. Allah o mübarek ayın gündüzlerinde orucu farz, gecelerinde nafile namazı meşru kıldı. Bu ayda küçük büyük bir hayır yapan insan, başka aylarda bir farz eda etmiş gibi sevap alır.
Bu ayda bir farzı yapmak, başka aylarda yetmiş farz yerine geçer.
Bu ay Allah için açlık ve susuzluğun, taat ve ibadetin meşakkatlerine sabır ve tahammül ayıdır. Sabrın karşılığı da Cennettir.
Bu ay yardımlaşma ayıdır.
Bu ay mü'minlerin rızkını arttıracak aydır.
Bu ayda her kim oruçlu bir mü'mine iftar edecek bir şey verirse, yaptığı bu iş günahlarının bağışlanmasına ve Cehennemden kurtulmasına sebep olur. Oruçlunun sevabından da hiçbir şey eksilmeden onun kadar sevaba kavuşur."

Ashâb-ı Kiramdan bazıları, "Ya Resulallah, hepimiz oruçluya iftar edecek bir şey bulup verecek durumda değiliz" dediler.
Bunun üzerine Resul-i Ekrem Efendimiz Aleyhissalâtü Vesselam, "Allah bu sevabı bir tek hurma ile, bir içim su ile, bir yudum süt ile oruçlu mü'mine iftar ettirene de verir" buyurdular ve hutbelerine şöyle devam ettiler:

"Bu ayın başı rahmet, ortası mağfiret, sonu da Cehennemden kurtuluştur.
Bu ayda kim kölesinin (işçi ve hizmetçisinin) işini hafifletirse, Allah da onu affeder ve Cehennemden uzak tutar.
Bunun için bu ayda şu söyleyeceğim dört hasleti fazlasıyla bulundurmaya çalışınız. Bu dört hasletten ikisi ile Rabbinizi razı edersiniz, diğer ikisinden ise hiçbir zaman ayrı kalamazsınız.

Rabbinizin rızasına sebep olan hasletlerin birisi, kelime-i şehadete devam etmeniz, diğeri de Allah'tan mağfiret dilemenizdir.
Vazgeçemeyeceğiniz iki hasletin biri Allah'tan Cenneti istemek, diğeri de Cehennemden Allah'a sığınmaktır.
Her kim oruçluya bir yudum su verirse, Allah da ona benim mahşerdeki havuzumdan öyle bir su içirecektir ki, Cennete girinceye kadar bir daha susuzluk çekmeyecektir.(2)

Kaynaklar:
(1) et-Tergib ve't-Terhîb, 2:99.
(2) A.g.e, 2:94.

GENÇLİK ELDEN GİTMEDEN

2009-08-17T15:09:00.000-07:00

Gençlik, ömrün baharıdır. Aktif, dinamik, heyecanlı olarak doludizgin yaşanmak ister gençlik. Cesaretle tuttuğunu koparmak ister. Bir kuş misali özgürlüğe kanat açmak ister. İnsanoğlunun hayatının en önemli ve en güzel dönemi olarak bilinir gençlik. Gençlik, güzel olduğu kadar bir o kadar da tehlikelidir. Olgunlaşma devresine ulaşmadığı için düşünmeden bazen kararlar alınır, sonunun neye varacağı kestirilmeden doğru yanlış ayırt edilmeden hayatı tozpembe görmektir gençlik. Birçok değerlerin kıymeti bilinmeden… O değerlerden biride gençlik dönemidir.

Allah-u Teala’nın insanoğluna vermiş olduğu nimetlerden biridir gençlik dönemi. Ancak ne var ki bu nimette diğer nimetler gibi geçicidir. Geçici olmayan kalıcı olan ise insanoğlunun gençliğini başta Allah’a inanmış bir fert olarak öncelikle kendi şahsına, dinine, yaşadığı topluma, ailesine iyi, güzel, hayırlı ve faydalı şeylerle geçirmesidir. Yirmi yaş ile kırk beş yaş arasını kıyasladığımız zaman arada ne kadar fark olduğunu göreceğiz. Birisi çabuk yorulan, unutan, tıkandığı yerde pes eden, diğeri ise yorgunluk nedir bilmeyen unutkanlıkla, korkuyla daha hiç tanışmamış olan gençlik. Bazen çevremizdeki yaşlılardan duyarız “Eyvah! Gençlik elden uçup gitti. Kıymetini bilemedik, heba ettik. Keşke geri gelse de heba etmeden yaşasak.” Evet, “Eyvah!” demeden, gençlik elden gitmeden gün bu gündür diyerek kıymetini bilmek gerekir gençliğin.

Düşünün ki bir gençlik (insan hayatının en verimli devresi) Internet cafelerde, maçlarda, gece gündüz televizyon başında ihtiyaçtan fazla uykuyla ya da “vur patlasın çal oynasın” misali gelip geçti. Geriye dönüş yok. O güzelim yılları bir daha geri getirmek mümkün mü? Mümkün değil elbette. Bugün toplumumuzun gençlere ne kadar çok ihtiyacı var; ilimde, sanatta, teknoloji de, iyi ve güzel olan her alanda gençliğe ihtiyaç var.

Her şeyin en iyisi en güzeli gençlere yakışmaktadır. Yeter ki gençlik nereye doğru gittiğinin farkında olsun, hayatının akışını bir başkasının eline bırakmasın. Rüzgârın önüne katıp savurduğu kuru bir yaprak gibi olmasın, ideallerini iyi gözden geçirsin, ideallerini gerçekleştirecek diye doğru olan şeylerle araya uçurumlar koymasın. Yüreğin, iradenin ve bileğin birleşmesiyle hiçbir zorluğun altında ezilmeyen gençlik, nefsinin arzu ve isteklerine rağmen Allah ile dostluk kurmak, Allah’a dayanmak, hayatının akışına vahiyle şekil vermek ile Allah’a yönelmelidir. Ahirette Âlemlerin Rabbi olan Allah(c.c) bizlere soracak; “Gençliğini nerede tükettin, zamanını nerede harcadın?” bu soruların cevabını verebilmek için gün bugündür, fırsat bu fırsattır değerlendirmek lazım. Yaşlandıktan sonra düşüncesiyle Hayırlı ve Salih amelleri ertelememek gerekir. Çünkü yaşlılığa erişemeyebiliriz. Değil yaşlılık bugünden yarına çıkabilecek miyiz? Bugün vefat edenler, bizler görüyoruz ki yaşlılar değil bilakis gençlerdir.

Bizler biliyoruz ki dünya hayatı bir oyun ve oyalanmadan başka bir şey değildir, olumlu olumsuz bütün olayların bir sonu vardır. Mutluluk, sevinç, mal, makam, debdebeli bir hayatta olsa bir sonu var. Hastalık, üzüntü, yoksulluk zorlu bir hayatta olsa bir sonu var. Sonu olmayan bir hayat bizleri bekliyor ve bizleri bekleyen bu sonsuz hayatında olumlu olumsuz tarafları var. Cennet ve cehennem gibi… Ebedi bir mutluluğun sahibi olmayı kim istemez? Elbette ki herkes ister. Allah’u Teala’nın vermiş olduğu gençlik nimetini Allah yolunda tüketmek umuduyla…

VESSELAM…
Serpil İpekçi

Gönül Huzuru

2009-08-17T15:08:00.000-07:00

Kıpır kıpır oynayan ekran önünde, bir çift el yazı yazıyordu. Zamanla gözleri dalıyor, sonra yeniden kendini toparlıyordu. Unuttuğu bir şey vardı. Fırını mı açık unutmuştu?

Yoksa evdeki ışıklardan biri yanık mı kalmıştı? Sonra televizyonun fişinin çekmediğini hatırladı. Derin bir oh çekti. Ama içini derinden kemiren şeyin bu unutma ile ilgisi azdı. Çünkü uzun bir zamandan beri aynı tedirginlik ve içinde doldurulamayan bir köşe, bir duygu, bir istek kalıyordu. Bu huzursuzluğun bir tanımı yoktu. Hele sebebi de hiç belirgin değildi. Ne zaman kafasındaki yoğun düşünceler dağılsa kendi için düşünmeye başlasa; lokantaya girip, yemeği yedikten sonra hesabı ödemeyen müşteri gibi hissediyordu kendini.

Aynaya baktığı zaman yüzünde kırışık yoktu. Ama bununla birlikte huzur da yoktu. Bu yüzden uzun süreden beri aynaya gönül huzuruyla bakamıyordu. -ama dedi ben kendimle barışık bir kızım. Görevlerimi eksiksiz yerine getiririm. Öyleyse sorunum ne? Neden huzursuzum?

Bu sorunun kaynağını bulmak için zaman kaybetmeden harekete geçmek gerekliydi. Öyle de yaptı. Önce çalıştığı şirkete birilerine borcu var mıydı? Hayır. Bilakis çoğu kişi ondan yardım alırdı. Ailesi onu çok severdi. Gerçi ayrı bir evde yaşıyordu. Ama sorunun bundan kaynaklanmadığından emindi. Yoksa bu sözünü ettiği şey herkeste var mıydı? Bazen herkes için hayatın bu kadar amaçsız ve anlamsız kaldığı bir zaman dilimi oluyor muydu. Evet evet belki de herkes aynı sorunlarla boğuşuyordu da o çok abartıyordu bu durumu. Yazı yazdığı klavyeyi ileri doğru itti. Gözlüklerini çıkarıp, becerikli hareketlerle gözlüğün camlarını sildi. Gözlüğünü kabına yerleştirip bilgisayarın ekranını kapattı. Çalıştığı masanın karşısındakileri bir bir süzmeye kendince tahlil etmeye koyuldu. Cemal Bey; telaşlı bir kişiydi ona göre yüzünde huzurlu bir adamın çizgileri yoktu. Masasının üzeri kağıt tomarından geçilmezdi ve sürekli meşgul bir adamdı. Hayatını hep plansız yaşar, sürekli zamanın kısıtlı olduğundan şikayet ederdi. Aslın pek o kadar da yaptığı bir iş yoktu. Elif'in aradığı yüz yoktu Cemal Bey'de. sonra kendinden imzaya gidecek raporları isteyen Sekreter Nuran Hanım'a baktı uzun süre. Temiz ve bakımlı bir kadındı. Tam bir asistandı. Şirkette bir şeflerin söküklerini dikmediği kalırdı. Her şirkete bir Nuran gerekliydi. Ancak garip olansa Elif'in ne aradığını bilmediği ama aradığını sandığı şeyin Nuran Hanımın yüzünde olmamasıydı. -Yeter dedi. Bu modern hayat karmaşası tüm insanları hasta ediyor. Ne aradığımı bilmeden çırpınıyorum. Buna daha fazla dayanamayacağım.

Öğle tatilinde bir değişiklik yapıp yemeğini büroya söylemedi. Dışarıya çıktı. Sokaktaki insan selinin arasına karıştı. Mağazalar, insanlar, binalar yanından sel gibi akıp gidiyordu. Aslında dedi. Akıp giden zaman bizi de içinde sürüklüyor. Yolun karşısın metal sandalyeden kaldırımı mekan tutmuş bir lokantaya ilişti gözleri. Buraya oturayım zaten zaman da dar. Yemeğini garsona söyledikten sonra etrafı seyre koyuldu. Ilık bir rüzgar yüzüne vurdu. Rüzgarın geldiği yöne doğru çevirdi başını. Yan masada genç bir çift vardı. Muhtemelen sevgili olmalıydılar. Kumrular gibiydiler. İkide bir kıkırdama sesleri duyuluyor. Bu sesler yoldan geçenlerin ayak seslerine karışıyordu. Evet dedi. Elif, buldum bende aşk yok, bak şunlara belki de dünyanın en mutlu çifti. Aradan biraz zaman geçtikten sonra kıkırdama sesleri kesildi. Sonra geri döndü mutlu çifte son bir kez bakmak için. Bir mutluluk tablosu görebilmek umuduyla. Bu tabloyu zihnine kazıyacak ve mutluluk sembolü olarak hatırlayacaktı. Ancak az önce gülüp etrafa neşe saçan bu mutlu çift, şimdi bir birine yaslanmış kayıtsız gözlerle yoldan geçenlere bakmaya koyulmuşlardı. Tüm arayışlarının bittiğini sanan Elif için bu durum bir hayal kırıklığıydı. Çünkü yüzlerinde derin kaygılar taşıyan bu çiftte de gönül huzuru yoktu.

Büroya yeniden döndü bulmak istediği şeyin fantastik, hayal ürünü bir şey olduğuna karar verdi. Artık bu defteri kapatmalıydı. Koltuğuna yaslandı. Bir kahve söyledi. Evraklarla boğuşmak için masasına yumuldu. Bir süre sonra;

- Abla kahveniz. Sesiyle doğruldu.

Çaycının elinden kahvesini aldı. Masaya koyarken çaycıya dikkatle baktı. Birden gözbebekleri büyüdü. - "Aradığım şey bu yüzde" dedi. O olaydan iki hafta sonra Elif çaycının namaz kıldığını öğrendi. Ve çaycının yüzündeki Gönül huzurunun namazdan dolayı huzur ve sükun içinde olduğunu keşfetti. Kısa bir zaman sonra çok kimse bilmese de Elif gizli gizli namaz kılmaya başladı. Şimdiden gönlündeki huzur yüzüne yansımaya başlamıştı. Daha sonra Elif aynaya, gönül huzuruyla bakmanın tadını doyasıya çıkartacaktı.(İkrime Fırat)

DİNDAR TALEBELERİN ALAY EDİLME KORKUSUYLA MEYDANA GELEN EZİKLİĞİNİ NASIL TELAFÎ ETMELİYİZ?

2009-08-17T15:05:00.000-07:00

Şu anda yaşadığımız böyle bir dünyada, bunu normal kabul etmek lâzım. Alay ve istihza etmek bize yakışmaz ve mü’minin işi değildir de ondan. Öteden beri alay ve istihza kâfirlerin vasfı olmuştur. Evet, alay ve istihza bir kâfir sıfatıdır. Kur’an-ı Kerim bir çok âyetinde onları bize bu sıfatlarıyla tanıtıyor: “Gemiyi yaparken, milletin inkârcı ileri gelenleri yanına uğradıkça onunla (Nuh) alay ederlerdi. O da: “Bizimle alay ediyorsunuz; ama biz de size mukabelede bulunacağız. Rezil edecek olan azabın kime geleceğini ve kime sürekli azabın ineceğini göreceksiniz.” dedi. (Hud, 11/38-39)

Kafirler “Rabbimiz bizi buradan (Cehennemden) çıkar, tekrar günaha dönersek, doğrusu zalimlerden olmuş oluruz.” derler. (Bunun üzerine Cenab-ı Hak onlara şöyle karşılık verir):

“Kesin sesinizi, benimle konuşmayın. Kullarımdan bir topluluk, (dünyada) “Rabbimiz îmân ettik, artık bizi bağışla, bize merhamet eyle, Sen merhamet edenlerin en merhametlisisin.” diyordu. Siz ise onları alay alıyordunuz. Bu yaptıklarınız size Beni anmayı unutturuyordu. Onlara hep gülüyordunuz. Sabretmelerine karşılık bugün onları mükâfatlandırdım. Doğrusu onlar kurtulanlardır”. (Mü’minun, 23/107-111)

“Günahkarlar, muhakkak (Dünyada) mü’minlere gülerlerdi. Yanlarından geçtiklerinde ise birbirlerine kaş-göz işareti yaparlardı. Taraftarlarına vardıklarında bununla eğlenirlerdi.” (Mutaffifin, 83/29-31)

Görüldüğü gibi istihza edip alaya almayı Kur’ân, bir kafir sıfatı olarak kaydediyor. Müslüman ise ne kimseyi alaya alır ne de istihza eder. Kâfirlerin istihzasına ise, Cenab-ı Hak mukabele edecektir. Onlar esasen alaya alınacak durumda bulunanın kim olduğunu, âhirette tam ma’nâsıyla görecek ve kendilerine bin nefrin edeceklerdir. Öyle ise şu kısacık dünyada mukabele-i bil misil yapmanın hiçbir mânâsı ve yararı yoktur. Zararı ise pek çoktur. Onun için bizler, onların davranışlarına onlar gibi karşılık veremeyiz. Mü’min oluşumuz, buna mânidir. Ve biz de böyle bir mâni oluştan hoşnut ve memnunuz.

Gelelim sorunun diğer şıkkına: Allah’a inanma ve O’nun karşısında kulluğunu ilan ve itiraf etme, dünyanın en büyük şeref madalyasını boyna takma demektir. Bu her zaman bizim için bir onur vesilesidir. Eğer caiz olsaydı biz bu durumumuzdan gurur duyacaktık.

Onlar bizim namazımızla yani miracımızla ve bizi Allah’a yaklaştıran en büyük vesile ile alay ediyorlar!.

Onlar bizim abdestimizle; yani bizim, havz-ı kevser yanında Allah Rasûlü tarafından tanınmamıza vesile bulunan en göz kamaştırıcı ışık tayflarıyla alay ediyorlar!.

Onlar bizim sarığımızla; yani insanların en şereflisi Hz.Muhammed (a.s.m.)’ın, mübârek başına koyduğu ve insana en az 27 kat sevap kazandıran ve erkeğin zineti olarak vasıflandırılan meleklere ait giysimizle alay ediyorlar!.

Bunların hiçbirisi alay edilecek meselelerden değildir. Aksine gıpta ile kabullenilecek uhrevî değerde şeylerdir.

Halbuki, Allah’ı inkarla hayvandan daha aşağı bir derekeye düşen insanın hali; evet, eğer alay edilecekse onunla edilmelidir. Sarhoş ve ayyaşlar, cemiyetin yüz karası kimselerdir; alay edilecekse onlarla edilmelidir.

Faizci, karaborsacı, monopolcü, ihtikarcı; ticari hayatın en yaman hırsızlarıdır; alay edilecekse onlarla edilmelidir.

Açık-saçıklık ve ahlâksızlığa gömülüp gidenler; iffet ve namuslarını pazara dökenlerdir, alay edilecekse onlarla edilmelidir.

Utanmazlığı alışkanlık haline getirip insanımıza telkin edenler ve neden utanılacağını, neden utanılmayacağını bilmediklerinden dolayı, dindar gençlerle alay ediyorlar. Ama bütün bunlara karşı onlara düşen “Ve iza merru billağvi merru kirâma” (Furkan, 25/72) esasına riâyet etmektir. Evet, onlar da, Kur’ân’ın tebcil ettiği bir cemaat olarak, o kendini bilmez, ne idüğü belirsizlerin yanından geçerken; âlicenabane, kerîmane tebessüm ederek geçmeli ve hakiki müslümanın gerçek ufkunu göstermelidirler. Alay eden kendi küçüklüğünü gösterirken, müslüman genç de ciddi, vakarlı ve tavrını hiç bozmadan, hâlâ da onların hidâyetini düşünen, böylece de Muhammedî bir yolda olduğunu gösteren bir eda ve bir üslupla kendine düşeni yapmalıdır. Çünkü sonunda herkes yaptığı şeylerle haşr ve neşr olacaktır. Bugün müslümanlarla alay edip gülenlere, o gün gülünecek; bugün alaya alınanlar ise, o gün Cenâb-ı Hakk’ın lütûf ve keremleriyle onurlandırılacaklardır. Şimşek gibi sıratı geçip, Firdevs cennetlerine de yine onlar ulaşacaktır.

Rabbim, bu türlü taarruz, istihza ve alaylara maruz kalan günümüzün inanmış delikanlılarını, Din-i Mübin-i İslâm’da sabit kadem eylesin! Yıldırmasın, usandırmasın, bıktırmasın, geriye döndürmesin, sarsmasın ve sonuna kadar bu işi götürmede kendilerine güç ve kuvvet ihsan eylesin! (Amin) [alıntı]

öyle bir uykuya daldıkki

2009-08-17T15:04:00.000-07:00

Nuh (A.s) kavminden küfredenlerin elebaşıları;Biz seni kendimiz gibi bir insandan başka olarak görmüyoruz.Basit ve zahiri bir görüşle (sana uyan)en aşağı(gerici,yobaz,mürteci) tabakalarımızdan başkasının sana tabi oldunu da görmüyoruz.Sizin bize karşı bir üstünlüğünüzü dahi görmüyoruz.Biz sizi bilakis yalancılar sanıyoruz dedi(ler).(hud süresi)
Ey mümin kardeş! Bu ayeti kerimeyi çok dikkatle ve tekrar tekrar oku.Oku da namazını kılan,orucunu tutan,zekatını veren,haccını eda eden,anasına babasına hürmet eden,namusunu koruyan,elin namusuna göz dikmeyen,vatanını,milletini ve bütün varlığıyla mukaddesatı için gönlü çarpan,her halu karda iyilik yapmayı şiar edinen,kötülükden nefretle kaçan,evine,ailesine ve her haliyle dinine bağlı olan insanlara;gerici,yobaz,mürteci,eski kafa ve emsali sözlerle tahkir eden kimselerin müşrikleri taklit ettiklerini iyi anla ve bil bilki,sen de bilmeyerek o hale girebilirsin.Küfrü ve kafirleri taklit edip, islamın hükümlerini yaşamadıkları gibi yaşayan imanlı kişileri ve amellerini çeşitli nedenlerle alay eden ve bir tarafdan da müslümanlıkdan dem vuranları,Mehmet Akif merhum şu mısralarla açıklamıştır.

Evet bütün beşerin hakkıdır beka emeli
Fakat bu hakkı ne taşdan ne leşten istemeli,
Eyvah beş on kafirin imanına kandık
öyle bir uykuya daldıkki,cehennemde uyandık.

kaynak: İslam'a Sokulan Bidat ve Hurafeler

Bir Bayan Niçin Kapanmak İstemez

2009-08-17T15:03:00.000-07:00

Dükkandayim. Telefon caldi, bir bayan okuyucu:

- ‘Merhabalar, Feyzullah Bey’le mi görüsüyorum?’

- ‘Evet, benim’.

- ‘Ben sizin bir okuyucunuzum. Bazi sorularim var, müsaitseniz görüsebilir miyiz?’, dedi. Adresi verdim ve ertesi gün geldi. Basi acik; ama makyajli degildi; acik da giyinmemisti. Önce hangi kitabimi okudugunu sordum.

- ‘Komsumuzun cenazesi vardi. Ablam, sizin ‘Allah insana Ne demisti?’ adli kitabinizin Kabir bölümünü cenaze evinde okudu. Zaten atmosfer de buna müsaitti ve cogumuz agladik.
- Ölümü ilk kez o an ensemde hissettim’ dedi.

Kitaptan birkac soru yönelttikten sonra aile yapisindan bahsetti.

- Dindar bir ailem var. Annem ve babam hacilar. Ablam kapali ve imam-Hatip mezunu. Ailemizde bir tek benim başim acik.

- ‘Okul falan var mi?’

- ‘Okul bitti. Su an bir muhasebecide calisiyorum.’

- ‘Aileniz demiyor mu, kizim neden kapanmiyorsun? Annen kapali, ablan kapali, yengen kapali…

- ‘Demez olurlar mi! Her gün basimin etini yiyorlardi. Ama onlar da artik beni bu sekilde kabullendiler.

- ‘Aileniz, kizim neden kapanmayi düsünmüyorsun?’ dediginde nasil bir savunma yapiyordunuz?’

- Kapanmam icin beni ikna edin kapanayim!’ dedim.

- Güzeeel… Nasil ikna etmeye calistilar?

- Imam-Hatip mezunu ablam Nur Suresi 31. Ayeti okumami isteyip basörtüsünün farz oldugunu söylüyordu. Babam ise cevresinden utandigindan örtünmemi istiyordu. Annem, gelenek ve kültürümüzdeki örtünmemi istiyordu. Annem, gelenek ve kültürümüzdeki öneminden bahsediyordu. Digerler de benzer nasihatlerde bulunuyorlardi.

- ‘Peki ablaniz bahsettiginiz ayeti okutmadan önce o ayetin sahibini tanitmaya calisti mi? Yani Allah`i…

- ‘Yoo hayir! Zaten Allahà inandigimi biliyorlar. Basi acik olduguma bakmayin. Allah`a inanirim cok sükür. Ramazan oruclarini tutuyorum. O noktada problemin yok cok sükür.

- Allah inancinizi ögrenebilir miyim? Yani Ayla Hanim nasil bir Allah`a inanir?

- Ilk kez böyle bir soruyla karsilastigim icin doyurucu bir cevap veremem.
- Rahat olun, bildiginiz kadariyla anlatin.

- Allah`in var olduguna ve evreni yönettigine inaniyorum. Tüm her seyi o yaratti. Ve her seyin sahibi. Yarin herkes ölecek ve huzurunda toplanacaklar. Iyiler cennete, inanmayanlar de cehenneme gideceker… Ha bir de Allah tevbe edenleri bagislar. Rahmeti gazabini gecmistir. Simdilik aklima bunlar geldi. Hatirladikca söylerim.

Bir yandan bacimizi dinlerken diger yandan da bacimizin ‘Allah-insan’ iliskisi bilgi zayifligini nasil gideririm diye düsünüyorum. Bacimizi bir anlik hayrete düsüren sok bir cümle söyledim:

- Kapanmamakla haklisiniz!

- ‘Nee! Dedi. Önce dalga gectigimi zannetti. Gayet ciddi oldugumu vurgulayarak tekrar söyledim.

- ‘Kapanmamakla haklisiniz Ayla Hanim! Ben olsam, ben de kapanmazdim’dedim.

Fazla merakta birakmadan devamla;

- Kapanmamakla Haklisiniz dedim, cünkü Allah inanciniz, ablanizin nasihati üslubu, babanizin cevresinden utandigindan örtünmemi istemesi ve annenizin geleneklerden bahsederek örtünmenden yana olmasi ikna edici degil. O sebeple ben olsaydim, ben de kapanmak istemezdim dedim.

Bacimiz bu aciklamalarim sonrasi bu halini desteklemisim gibi algilamis olacagindan halinden memnun bir atmosfere girerek;

- ‘Kendilerine diyorum ama anlamiyorlar’ dedi.

Kendisine fayda verecegine inandigim hayat hikayemden bir kesit sundum.

- Zamaninda imamlik yapmis babam;

‘Namaz kilmazsaniz sizi evlatliktan reddederim diyerek gözümüzü korkuturdu. Bir hocanin evlatlari nasil olur da namaz kilmaz! Babam evde oldugu zaman kiliyorduk Hem de;

- Kimin icin kildigimizi
- Namazla Allah`a nasil mesaj ulastirdigimizi
- Nicin kilmamiz gerektigini bilmeden,,

Korkumuzdan kendisine de soramiyorduk:

- Baba, namaz kilmak zorunda miyiz?

Allah nicin namaz kilmamizi isitiyor? Namazda nicin egilip kalkiyoruz. Türkcesini bile bilmediigimiz sureleri nicin okuyoruz? Vb….

Yani hoca evladi olmak namaz kilamiz icin yeterli bir sebep degildi. Zaten cogu zaman da kilmiyordum.

Buradan su sonucu cikarabilirsiniz:

- Babanizin, cevresinden cekinme sebebiyle örtünmek istememeniz dogal. Örtünmeniz icin iyi bir sebep degil.

- ‘Peki namaza ne zaman basladiniz?’ sorusunu bekliyordum zaten.

Aradan yillar gecti. Ama su soru kafama hep kurcaliyordu;

- Namaz kilmak zorunda miyim. Allah, nicin namaz kilmami istiyor? Tabiri caizse kilacagim namazla Allah`a nasil bir mesaj ulastirmis olacagim…
Ya namaz kilacagim ve bundan da büyük bir mutluluk duyacagim ya da kilmayacagim ve hakli gerekcelerim olacak.

Namaz kilan bir insan, belki de farkinda olmadan;
- Vaktinden fedakarlik yapiyor
- Uykunun en tatli anini feda ediyor.

Kimin icin olursa olsun, bir insan fedakarlik yapiyorsa mutlaka o sahsi ya seviyor ya da bir minnet borcu ödüyor. Yoksa ne diyor uykusundan olsunlar ki?
Bacimiz basi yerde ve hak verir gibi hafif hafif basini asagiyukari dogru salliyordu.

Daha sonra ‘Allah-insan’ iliskisini kuvvetlendirecegine inandigim Kur’an’i incelemeye basladim. Kur’an’i, bana, Allah tarafindan gönderilmis özel bir mektup olarak algilamis olmam 1400 sene önce söylenen sözleri güncellemis oldum. Sanki yeni gönderilmis, Feyzullah`a özelmis gibi.

Ayetlerin basinda olan;
- Ey insanlar!
- Ey iman edenler! ‘Ey’den sonraki kelimelere adimi koyarak okumaya basladim. Yani
- Ey Feyzullah!
- ‘De ki:…’ ile baslayan ayetleri de…

- “Ey Muhammed, Feyzullah’a de ki, olarak algilayinca elimdeki Kuranin hemen arkasindan Allah varmis gibi varligini hissederek okumaya basladim. Cok sonralari ögrendigim Peygamberimizin bir sözü aklima gelmisken söyleyeyim:
- `Kim Allah ile konusmak istiyorsa, Kur’an okusun.’

Kendisine boyun egecegim varligi tanimam gerekir diye düsünüp Allah`in isim ve sifatlarinin tecellisini (yanisimasini) bedenimde ve dogada görmek icin esma-ül hüsna kitaplarini okumaya basladim.

Ve gördüm ki; Allah uyumuyor. Allah yarattiklarini basibos birakmiyor, Alah her ne an faaliyette. Allah yaratiklarini araliksiz besliyor. Araliksiz ikramlarda bulunuyor. Günah isleyen kullarini seytanin kucagina itmeyip, rahmet sifatini devreye koyarak tevbe kapisini gösteriyor. Hem de insani utandiricasina….
Elimdeki bana özel mektubu karistirirken Allah’in seytanla olan diyalogu dikkatimi cekti:

-‘….Onlarin dosdogru yolunda oturacagim. Ve cogunu sükredici olarak göremeyeceksin’(Araf,17)

Yani Feyzullah’la arana girecegim ve Feyzullah’a vermis oldugun ikramlari unutturacagim. Feyzullah da sana tesekkür etme ihtiyaci hissedemeyecek. Ikram etmeyen bir varliga nicin tesekkür edilsin ki?

Dikkatimi ceken nokta, seytanin;

-‘Cogunu ibadet ediciler olarak göremeyeceksin!’dememesiydi. Ibadet kavrami yerine sükür kavramini koydu. Demek ki Allah, insanlarin kendisine sükretmesini istiyor diye düsündüm. Aklima hemen su soru geldi:

- ‘Acaba Allah`in insanlarin tesekkürüne (sükrüne) ihtiyaci mi var?

Hani az önce dedik ya, kim Allah’la konusmak istiyorsa, Kur’an okusun. Her seyi en ince ayrintisina kadar bilen Allah, yillar sonra Feyzullah’in aklina bu tür bir sorunun gelecegini bildigi icin cevabini geciktirmemis:

“…..Sükreden ancak kendisi icin sükretmis olur, nankörlük edene gelince, o bilsin ki, Rabbimin hic bir seye ihtiyaci yoktur..’(Neml 40)

Su sorunun akla gelmemesi mümkün degil:
- Bir insan, Allah’a nicin nasil tesekkür edecek?

Sorumuzun cevabini Allah’tan alalim:

‘Dosdogrusu biz sizi yeryüzüne yerlestirdik ve orada gecim vasitalari verdik. Ne kadar da az sükrediyorsunuz.’ (Mü’minun, 78)

Düsünüyorum da sigara ictigim dönemde, sigara uzatildiginda, daha sigarayi almadan tesekkür ediyordum. Beni zehirleyene tesekkür ederken, Allah’a neden tesekkür etmeyeyim ki?

- Allah’in insanlardan (ihtiyaci olmamasina ragmen) tesekkür beklemesi, sizce dogal degil mi? Dedim.

Ayla hanim: “Evet, mantikli…” deyince, konusmama devam ettim.

Buna ikrama karsilik yapilacak tesekkürün seklini de herhalde kendisi belirler…

Sizce?

Iste bu sebepten ‘namaza basladim, dedim. Daha sonra namaz kilmaya sekilleri ve Allahá nasil mesaj verdigimi Ayla Hanim’a anlattim.

Kanimca, Ayla Hanim beni dinlerken namazim yerine basörtüyü koyarak bir kiyaslama yapiyordu.

Icilen ikinci caydan sonra konu ister istemez basörtüsüne geldi. Ayla Hanim’in:
- ‘Sizce ben kapanmali miyim?’sorusunu iyi bir giristi.

- ‘Tabi ki kapanmalisin ya da bak bu kadar konustuk, artik kapan’, demedim. Ayla Hanim ikna olmak istiyordu. Ben nasil namaz icin ikna olmussam, o da öylece ikna olmaliydi. Yoksa kapanmis olsaydi bile ya tam kapanmazdi, ya yanlis kapanirdi ya da kisa zaman sonra tekrar acilirdi ve tekrar kapanmasi da zorlasirdi.

Ayla Hanim’a Allah’in insan bedeni üzerindeki tasarruf yetkisini, yani insan bedeni üzerindeki söz hakkini bir sekilde ispat etmem gerekiyordu. Ispat ettigim an, Ayla Hanim’in kapanmaktan baska cikar yolu kalmayacakti.
Ayla Hanim’a su misali anlattim:

Kapi önunde güzel bir arabamin oldugunu ve anahtari da üc sartla size emanet verdigimi düsünün. Sartlarim sunlar:

1. – Istanbul disinda cikmayacaksiniz.
2. – Kimseye arabaya bindirmeyeceksiz.
3. – Gece 24.00’den sonra arabayi kullanmayacaksiniz.

Bu üc sarti kabullendikten sonra;

- Arabaya annemi alirim ya da cevre illere gitsem ne zarari var? Ayni gün dönerim ya da gece 02.00’ye kadar kullanmamin ne zarari var? Gibi sözleri söyleme hakkiniz olabilir mi?

Ayla Hanim: ‘Olamaz tabii, Cünkü araba sizin,,,’

Ben: ‘Eger arabanin bir tekeri ya da herhangi bir parcasi size ait olsaydi, sartlarimi begenmeyebilir ya da sartlarimi tekrar gözden gecirmemi isteme hakkiniz olurdu. Bana katiliyor musunuz?

Ayla hanim: ‘Haklisiniz.’

Ben: ‘Ya arabayi almayacaksiniz ya da sartlari kabul edeceksiniz’. Baska secenek yok ki!

Size vermis oldugum bi misalden su sonuc cikar: Araba Feyzullah`indir ve emaneten verecegi kimselere istedigi sarti kosar. Kimse itiraz edemez, ek bir sart kosamaz ve sartlarin tam***** uymak zorundadir. Iki tanesini begenip de birini begenmeme lüksü olamaz. Katiliyormusunuz? Dedim. Derin düsüncelere dalan Ayla Hanim:

- ‘Galiba haklisiniz’dedi.
- Ozaman asil konumza gelebiliriz dedim.
Simdilik konu basligimiz:

Allah`in insan bedeni üzerdeki Tasarruf Hakki
Allah’a inanan, Allah`i sevmeye ve dediklerini yapmaya calisan bir insan olarak Allah’a bir soru yöneltiyorum:

- Allahim! Bedenim kime ait?
- Sana mi?
- Anneme – babama mi?
- Dogumda yardimci olan ebeye mi?

Eger bedenim bana aitse, ister ciplak gezerim, ister tepeden tirnaga kapanirim, ister böbregimi satarim, ister vücudumu jiletlerim, ister intihar ederim. Kimsenin karisma hakki olamaz.

Eger bedenimin tek sahibi annem ve babamsa kesinlikle onlara danismam gerekir. Onlar ne derse o olur. Olmak zorunda. Eger ebe hanima aitse ki degil, onu hic karistirmayalim. (Gülüsmeler yasandi).

Eger bedenimiz tepeden tirnaga Allah’insa ( ki O’nun) kesinlikle söz hakki da O’nundur. Sartlari O belirler. Ayla Hanim’a dönüp;

- ‘Sizce insan bedeni kime ait ve sartlari kim belirler? Diye sordum. Derin düsüncelere dalan Ayla Hanim;

- Allah’in ve O belirler’dedi.
- Emin misiniz’dedim. Sadece kafa salladi. Devam ettim konusmama….

- Allah’im! Bedenim tepeden tirnaga senin ve sen bu bedeni ölünceye kadar bana emanet etmissin. Emanetine ihanetlik etmek istemiyorum. Hangi sartlarla verdin? Diyorum. Sartlari sunlar:

1. – Bedenine sulmetme (zarar verme).
2. – Diz ile göbek arasini ört.

Sartlari ögrendikten sonra tereddütsüz kabul ediyoruz. Akla söyle bir soru gelebilir:

- Allah’im! Koydugun bu sartlarda cikari olan kim?

Ben mi, Sen mi?

Tüm insanlar ciplak da gezseler, bedenlerine zarar verseler, Allah’a en ufak bir zarar veremezler ve degerini düsüremezler.

Ayni sekilde yine tüm insanlar kapansa ve Allah’in emir ve yasaklarini dört dörtlük dinleseler bile Allah’in degerini arttiramazlar. Degeri düsen ve artan ancak insanin kendisidir.

Kalkmaya hazirlanan Ayla Hanim’a son söz olarak:
- Siz de ayni sekilde Allah’a sorun:
- Allah’im! Basörtüsü meselesinde cikari olan kim? Ben mi, Sen mi?

Cevabinizi en kisa zamanda bekliyorum dedim ve tesekkürlerini sunarak gitti.

Takriben yirmi gün sonra Kadiköyden Beyazitá gelirken minibüste cep telefonum caldi.

- ‘Hayirli günler Feyzullah abi, ben Ayla,,, Hani dükkaninza gelmistim ya!’
- ‘Tamam, hatirladim, Nasilsiniz?
- Cok sükür daha iyiyim. Size müjdeli haberi vermek icin aradim. Ben kapandim ve namaza basladim’.

O anki sevincimi bir ben, bir de Allah bilir.

- ‘Eger yarin müsaitseniz tekrar görüsmek isterim.’
Memnun olacagimi söyleyip telefonu kapadim ve:

- ‘Allah’im! Eger dedigin sekilde kapanmissa sana cok tesekkür ederim’, dedim.

Ertesi gün, geldi. Ayla Hanim gitmis, baska bir Ayla Hanim gelmis. Basörtüsünü o kadar s1ki baglamis ki, neredeyse boglacak. Bu kez nasil giyinmesi gerektigini konustuk. Okuyup kendisini gelistirmesi icin birkac kitap tavsiye ettim.

Yirmi günü nasil gecirdigini sormadim. Ama o teker teker anlatti. Özetle;

- ‘Basimi örtmemi istemekte Allah hakliymis’dedi.
Ben de;

- ‘Yani dedim.

Feyzullah Birışık

hoş geldin yüreğime

2009-08-17T15:01:00.000-07:00

Hoş geldin yüreğime!

Dün gece yine yapayalnız bir geceydi... Gökyüzünün beni mest eden her durumuna kendimi usul usul bıraktım ve yıldızlara bakarken, senin de beni düşündüğünü düşünmekte teselli aradım... öyle bir gece işte... Tenha, terli ve yalnız! Sana söylemiştim ya: Her gece, herkes kendi kendisiyle baş başadır; sadece orada yalan yoktur, riya yoktur ve gerçekte yalnız olup olmadığını sadece geceler fısıldar insana... Gece bin kez yalnız olmadığımı fısıldadı nedense. Meğer insan inandığını ne çabuk yaşarmış bilmeden, beklemeden. Tasavvur ediş bir oluşun gölgesinden ne çabuk ayırıyormuş kollarını. Nasıl özlemişim içselliğini, anlatmama imkân yok. İnan ki yok! Sana karşı duygularımı sıralamayı her denememde, sana hissettiklerimin binde biri tükenmeden, kelime hazinem tükeniyor. Yine de yüreğimi okuduğundan eminim. Yürek okunur mu diye sormazsın değil mi? Bilirsin, yürekler açılmamış kitaplardır. Sadece çok sevenler okuyabilir. Adam sen de! Bazen susmak, en güzel cümleleri kurmaktan daha güzeldir. Bazen de boğaz kilitlenir. Bir şeyler boğazında düğümlenir insanın. Sonra gözler dolar, eller terler, dudaklar titrer... Ağlama halidir. Bilirsin ben rahat ağlarım. “Erkekler ağlamaz”mış, lâf! Ağlamayı bilmeyen erkek, ölmüş duygular mezarlığına dönüşmüş demektir. Cesaret sert görüntü vermekte değil, içinden ağlamak geldiğinde ağlayabilmektedir. öyle olmasaydı Allah erkeklere gözyaşı vermezdi. Yine de çok, çok, çok özleyince, susmak en iyisi oluyor... En derin cümleler en narin nefeslerde soluk alıyor. çok özlemiştim seni gerçekten, çok! Her gece, saat yirmidörtlerde gökyüzüne bakar, sana iyi geceler dilerim sessiz nefeslerde. Derinden özlerim o saatlerde yine seni... Böyle içseller, seninle çimlerin üstünde oturmuş gibi yaparım. Dün gece, yine buğulu bir ilahi sesi gibi aktın kulaklarıma, gecenin dingin sessizliğini yırta yırta. Dikkat edince fark ettim ki, sahur davulu vuruyor. Her tokmak, “gafil” kafalara iner gibi! O gürültüde bile sevgi fısıltılarını duydum derinden. Anladım ki, sen de beni seviyorsun. Benim seni sevdiğim gibi mahcup, ürkek, sessiz seviyorsun. Mutluluk duydum. Sahur sonrasında tüm geceyi derin bir hasretle kollarıma alıp huzur içinde uyudum. Nasıl kıymetlisin bilsen, nasıl sevilensin, özlenensin. çok özlemiştim seni, çoook... Bu kez sana ulaşamayacağımı düşünüp korkmuştum. çabucak gelsin diye dualar etmiştim. Hoşgeldin, hoş geldin yüreğime! Artık isteyişlerimi suskunluklarıma emanet etmiyorum. Bağıra bağıra söylüyorum: “Ya Rabb, ramazan hürmetine!” çok hürmetlisin çoook! Hani geldiğinde yıllardan beri iftarına oturduğumuz eski yemek masası var ya, geçenlerde değiştirmek istediler yeni bir masayla, itiraz ettim. Yıllarla bütünleşmiş iftarlarımı “eski” diye sokağa attırır mıyım? Ne eski ramazanlar eskir, ne eski iftarlar, ne de eski iftar sofraları! Her şey hep böyle kalır aslında, olduğu gibi. Sevgilerimiz, duygularımız eskimedikçe onlarla ilişkili olan hiçbir şey eskimez! Sen hiç eskimezsin. Kokun sinmiş yüreklere. Bu yüzden seninle yaşadığımız hiçbir anı değiştirmeyeceğim. İyi ki geldin. İyi ki varsın. Yoksa günahlarımızla halimiz ne olurdu? İş çıkışı epey bir yürüdüm dün. Birden yağmur başladı. Sırılsıklam ıslandım. Yalnız olduğumu düşünen dostlar, eşlik etmek istediler, sağolsunlar. Kıs kıs güldüm. Seni görememişlerdi. Oysa yanımdaydın. Birlikte ıslanıyorduk Rabbimin rahmet serpintilerinde. Sonra yağmur dindi. Güneşe birlikte gülümsedik. O anda ne dualar ettim bilsen. Benden hoşnut olman için ne dualar ettim. O zaman yine seni özledim. Meğer insan çok sever ve isterse, yanında olanı bile özlermiş. Bunu dün fark ettim: Dün iş çıkışı ıslandıktan sonra açan güneşe birlikte gülümserken... Her hali her halimle özdeş sevgili, seni seviyorum. özlediğim, gözlediğim, özümsemeye çalıştığım dost, hoş geldin. Kızdırsam bile kızma olur mu? Duygusal yazarın duygu dünyasıdır de, üstünde durma. Seni cihana haykırmadığıma da aldırma sakın! Ben seni Allah'a anlattım. çünkü sen bana Allah’tan armağansın. Ben Allah’a söylediğimi, başka hiç kimseye söylemem. O bilsin yeter. Şu âlemde her zerreye söylemek istediklerimi bile sadece Allah’a söylerim ben. O anlasın yeter. Başkası umurumda bile değil! Beni sadece O'nun tasdiki ilgilendiriyor. Seni bana nasip eden de O. İyi ki geldin ey ramazan, hoş geldin!(Y.Bahadıroğlu]

şimdiki çocuklar

2009-08-17T14:57:00.000-07:00

Yeni neslin gitgide nasıl da bozulduğunu tespit edebilmek ve gerekli önlemleri alabilmek için eski ve yeni çocukları genel itibari ile kıyaslayalım.

Eskiden “Anne rüyamda Efendimiz’i (a.s.) gördüm, öyle güzeldi ki” diyerek uyanan nur yüzlü yavrularımız varmış. Şimdiki çocuklar ise rüyasında Noel Baba’yı görüyorlar.

Eskiden eshab-ı kiramın kahramanlıklarını dinleyerek yetişen çocuklar, İslâm kahramanlarına hayran olup onlar gibi olmak isterlermiş. Şimdiki çocuklar ise birer Deli Yürek, Polat Alemdar veya Miroğlu olma sevdasındalar.

Eskiden anneler çocuklarını salâvatlar getirerek uyuturlarmış. Şimdiki çocuklar ise genellikle televizyon karşısında uyuyorlar. Eskiden çocuklar masal ve hikâye dinlerlermiş. Şimdiki çocuklar ise sihirli cadı gibi dizileri seyrediyorlar.

Eskiden çocuklar Efendimize yazılmış naatler, kasideler ezberlerlermiş. Şimdiki çocuklar ise “şapur şupur beni ye” tarzı şarkıları ezberliyorlar.

Eskiden çocuklar odalarının duvarlarına besmele yazılı levhalar veya dini motiflerle süslü resimler asarlarmış. Şimdiki çocuklar ise topçu ve popçuların resimlerini asıyorlar.

Eskiden çocuklar parklara, bahçelere, yeşillik mesire yerlerine gezmeye giderlermiş. Şimdiki çocuklar ise internet kafelere ve bilardo salonlarına gidiyorlar.

Eskiden çocuklar evcilik oynarlarmış. Şimdiki çocuklar ise bilgisayar oyunları oynuyorlar.

Eskiden çocuklar süt ve ayran içerlermiş. Şimdiki çocuklar ise kola ve diğer asitli içecekleri tercih ediyorlar.

Eskiden gizlice sigara içen çocuklar çok büyük bir suç işlediklerini düşünürlermiş. Şimdiki çocuklar ise uyuşturucu maddeler kullanabiliyorlar.

Eskiden çocukların en büyük suçları bardak, tabak veya ev eşyalarından birini kırmakmış. Şimdiki çocuklar ise hırsızlıktan kapkaça kadar her türlü suça alet olabiliyorlar.

Eskiden çocukların en büyük yalanları; bir tabak kırdıklarında “ben kırmadım” demekmiş. Şimdiki çocuklar ise en büyük suçları işleyip herkesi kandırabiliyorlar.

Eskiden çocuklar yalan söyleyince; yüzlerindeki kızarmadan belli olurmuş. Şimdiki çocuklar ise büyümüşte küçülmüş birer tiyatrocu gibiler.

Eskiden çocuklar konuşmayı öğrendiği gibi susmayı da bilirlermiş. Şimdiki çocuklar ise anne babalarıyla laf yarışına giriyorlar.

Eskiden çocuklar anne babalarına “üf” bile demezlermiş, Şimdiki çocuklar ise anne babalarına bağırıp çağırıyorlar.

Eskiden çocuklar dede veya ninesinin kendisine verdiği leblebileri ve kuru üzümleri küçük kardeşleriyle paylaşmaktan zevk duyarlarmış. Şimdiki çocuklar ise cips ve krakerlerini kimse göremesin diye kapı arkasına saklanarak çar çabuk yiyorlar.

Eskiden çocuklar çarşıya çıktıklarında “anne babamızın parası bitmesin” diyerek hiçbir şey istemezlermiş. Şimdiki çocuklar ise her gördüklerini istiyorlar.

Eskiden çocuklar otobüslerde büyüklere yer verirlermiş. Şimdiki çocuklar ise yaşlıları görmezden gelerek camdan dışarıyı seyrediyor veya uyuma numarası yapıyorlar.

Eskiden çocuklar birisi bir şey verdiği zaman almaktan çekinirlermiş. Şimdiki çocuklar ise “akıl verme bana para ver” diyebilecek kadar ukala davranabiliyorlar.

Eskiden dede ve nine çocukların yetişmesinde büyük rol oynarmış. Şimdiki çocuklar ise kırk yılın başı misafir gelen dede ve ninesiyle odasını bile paylaşmak istemiyorlar.

Eskiden çocuklara sofradayken tabaklarını sünnetlemeleri öğretilirmiş. Şimdiki çocuklar ise sandviçlerini yatakta veya televizyon karşısında yiyorlar.

Eskiden çocuklar akşam ezanı okunmadan eve gelirlermiş. Şimdiki çocuklar ise gece yarısında eve geliyorlar.

Eskiden çocuklar mahalledeki çiçekleri kopartmazlarmış. Şimdi ki çocuklar ise mahallenin başı boş kedi ve köpeklerinin kuyruklarını bile kesebiliyorlar. (Bizzat duydum)

Eskiden anne babalar da farklıymış…

Eskiden anne babalar çocuklarına “aman evladım imanlı olun, dünya imtihanınızı kazanın” derlermiş. Şimdi ise çocuklarını yarış atı gibi koşturan anne babalar “OKS’yi kazanamazsan sana bu yıl tatil matil yok” diyerek çocuklarını tehdit ediyorlar.

Eskiden anneler çocuklarını dışarı gönderirken “kimseyle dövüşme” diye tembihlerlermiş. Şimdikiler ise çocuklarını döven çocuğu kendi elleriyle döverek mahalle kavgalarını tutuşturuyorlar.

Eskiden anne baba çocuklarına Hz Ali’nin “Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum” vecizesini öğretir ve öğretmenlerine saygıda kusur etmemeleri gerektiğini öğütlerlermiş. Şimdiki çocuklar ise öğretmenlerine karşı her türlü saygısızlığı yapabiliyorlar. ( A.Başar )

YARAMIZ VE YARA BANDIMIZ: GENÇLİK

2009-08-17T14:56:00.000-07:00

Delirmek üzere olan bir dosttan bahsederek başlıyoruz. Adamın adına gerek yok. Zeki… Zengin…

Yakışıklı… Emrinde 300’den fazla adam çalışıyor… Artık yaşamaktan başka hedefi kamlamış…
Bir filmde geçebilecek, belki de hiç kullanılmayacak bir sekansa yerleştirelim bu beyzadenin yaşadıklarını … Akıbetimizden… En olumlu akıbetimizden… Varılacak muhtemel son noktadan…

“35 yaşlarındaki bir genç adam; son model arabasıyla şirketine gelir. Geniş koridorlardan sakince, az sonra ölecekmişçesine sakince yürür, onlarca departman kapısından geçer, yüzlerce çalışanına bakar, bir ton bilgisayar, bir ton kağıt, bir ton ofis saçmalığının yanından geçer… Şirket sahibi olarak en güzel şekilde tanzim ettiği odasına girer

… Devasa zengin döşenmiş odasında misafirlerini oturttuğu o ceylan derisi koltuğa bırakıverir kendini… Hiç kıpırdamadan durur öylece… Bakış yönü koltuğunun önündeki, üzerinde küllük, değişik dekoratif süs eşyası ve dergilerin olduğu bir sehpadır. Ona uzun uzun bakar… Delirmiş gibi bakar… Adam, dedesini hatırlar… Dedesi, huzur demektir… Hatırladıkları; bir akşam vakti, ezanı dinlediği dizdir. Dedesinin dizi… Dedesi; dizinde yatırdığı torununa kara erik yedirmektedir. Erik sonrası ezan içirmektedir. Ezan sonrası abdest alan dede-torun beraberce namaz kılarlar…İstenen budur. Özlenen… Plazaların veremediği en önemli hayat, en anlamlı hayat kırıntıları… ”

Her mevkiye geleceğiz, her başarıyı kazanacağız, istediğimiz her şeyi yapabilecek bir lüksümüz olacak; ama kalbimiz hep özleyecek… İsteyecek… Kaybettiğimiz her şeyi… Gerçekleştiremediğimiz gençliğimiz, hep çocukluğumuzun huzurlu dakikalarımızı özleyecek…

2020 yılında belki de global bir sömürge olacak Türkiye’de çöplükleri yalayacak gençliğimizin bir bölümü…
Yada sömürgeleştirilmiş ülkesinden hiç kompleks duymadan ruhunu satmakta beis görmeyeceği adi sokaklara satacak kendini…
Bir zencinin güzel bir cevabı vardı, fakirlikle ilgili bir soruya karşılık: “Biz fakir değiliz, sadece paramız yok”… Fakir olmak… Parası olmamak…

İki özgün kavram… İki özgün mana… Güzel… Acının yoğurduğu zenci gencin bu sözleri karşısında saygı duyuyoruz.

Katolik bir kadın mahkum kendine rasgele kitaplar getiren cezaevi yönetimini “Benim zihnim çöplük değildir. Okuyacağım kitabı ben seçerim” diye protesto etmişti.
Bu iki örneği; seçebilme, reddedebilme, karar verebilme, özgüven sahibi olma ve benzeri kavramların insana, kendisini gerçekleştiren tüm bireylere nasıl bir hareket alanı sunduğunu anlatmak için verdim.

“Bu toprakların genci, T.C kimliği taşıyan gençlik; ahh yaramız ve yara bandımız.” diye peşinde koştuğumuz, canına can kattığımız, gerçekleştirmeye çalıştığımız, harekete geçirmeye çalıştığımız, 200 yıldır kendinden zorla alınan özgüvenini kendisine tekrar sunmak istediğimiz gençlik; yani şu sokakta kızın poposunu cep telefonuyla çeken velet, kahvede kırmızı yediliye okey atmak için bekleyen genç, istikbali göklere bakarak arayan Mehmet, ninesinin kollarını kesip bileziğini çalan Cemil, hayatını sadece ve sadece bir spor gazetesindeki sıradan bir transfere sıkıştırmış İbrahim, kendisini her gün yabancı ellere veren Jale, her gün farklı kokulardaki kadınlardan tat alan Ahmet, üniversiteli öğrenci evlerinde zamanını katleden Hasan, porno dünyasının dehlizlerinde kaybolmuş çocuklarımız…
“Popüler kültür” diye saçma bir kavrama iliştirilmiştir geleceğimiz, gençliğimiz; bizler nitelikli bir sancının ortasında kalmışızdır.
Anlamakta zorlandığımız her tür siyasi ve kültürel manipulasyon kalbimizi delecekken, her gün ona doğru koşmadayız. Yangına… Büyük yangına… Büyümekte… Ateşin açlığı artmakta…

İyice sıyrıldığımız dedemizin kalbi, iyice uzaklaştığımız “Selahaddin yüreğidir kurtuluşumuz” ama bunu göremeyiz. Belki asırlarca da toplum olarak göremeyeceğiz…

“Reel politik” diye bir saçmalığa tutunan siyaset, “Aman şöyle desinler, böyle demesinler” diye kıvranan toplumsal davranışlar yumağının genel aptallık katsayısı vs…

“Hayat; iman ve cihad’dır” anlayışından, “Hayat, para ve zevktir” uçurumuna koşan deli dolu vatan evlatları…

Kaybettiğimiz, kazanmak gibi bir kavrama yabancılaştığımız zamanın en berbat anlarında nefes alıyoruz; onurun, izzetin, şerefin ve adaletin başkenti; dünyanın başkenti İstanbul’da…
Berbat bir bilgi çöplüğüne dönüşen küresel ekonomi, küresel medya üzerimize parçalanmış ruhları ve cesetleri atarken biz hep kurtuluş savaşını nasıl vereceğimizi düşünmeye çalışacağız, ama fırsat bulamadan “Kapital” saçmalığına tutunmuşlarla boğuşuyoruz…

Ey yaramız, ey yara bandımız!
Siz!

Yeter artık diyebilecek güç ve sinerji her nerenizdeyse çıkarın?
Dünya birkaç gün sonra sona erecek.
Korkmayın kimse bir şey kaybetmiyor, kimse kazanmıyor bu rengi maviden kırmızıya dönüşen dünyada…

“Gel, yapma, etme…” diye diye peşinde ömrümüzü tüketeceğimiz geleceğimiz, gençliğimiz….
Sana seslenirken sözlerimizi hep doğaçlama söyleyeceğiz…

Bu, ikiyüzlülük konusunda ciddi aşama kaydetmiş toplumumuzda seninle yeni bir başlangıç, yeni devrimler, yeni savaşlar, yeni zaferler için çalışacağız…

Bırak elinden o saçmalıkları…
O “ot” da ne öyle…
Mayışmayalım… Diri duralım…
Ey, cep telefonuna poposunu göstererek gezmeyi marifet zanneden geri zekalı kızlarımızın görüntülerini çeken genç çocuk!

Ey kırmızı yediliye bel bağlamış velet!
Ey yabancı kollarda, adi ruhlarda dolanan güzel kız!

Zaman doluyor…
Yara kanıyor…

Kentlerimizde ruh kalmadı…
Dünya kalp kiriz geçiriyor…
Zamana çomak sokun…
Hızlı koşun geleceğe…
Tren kaçıyor…

Kurtuluşa gelecekler için son çağrı…
Yaramız ve yara bandımız…
Kangrenimiz … Göz yaşlarımız… Kanımız… Canımız… Ruhumuz….
Gençliğimiz…
Sensiz hiçbir yola çıkamayacak ve gidemeyeceğiz…
Sen de biz de öleceğiz bu aptallık cehenneminde…
Gel, gidelim …

Kara erik yiyip, ezan içelim…
Yerli mallara yaslanıp, kendimiz için iyi hayaller kuralım…
Kendimiz için…
Öbür dünyaya…
“Biz fakir değiliz, sadece paramız yok…”
Ama kocaman bir yüreğimiz var…

İslam ARSLAN

Çocuklarını Kendi Elleriyle Mahvedenler

2009-08-17T14:54:00.000-07:00

Dünyada bizim gibi çocuklarının geleceğini karartan kaç ülke var bilmiyorum. Ama bildiğim bir şey varsa; gelecek adına çocuklarımızın geleceğini karartıyoruz.

Bu karatma işleminde gerek devlet olsun gerekse ebeveynler olsun elinden geleni ardına koymuyor!

Biz ebeveynler sanki çocuklarımızın dünyaya geliş gayelerinin “doktor olmak, mühendis olmak…” zannediyoruz. Etiketli bir mesleği, lüks bir evi ve arabası bir de bolca bir maaşı olunca o çocuğa bu dünyada her şeyi verdiğimizi düşünüyoruz.
Peki ya bu çocuklarımızın mutluluğu, huzuru…?

Asıl vermek istediğimiz bu değil mi? Çocuğumuz mutsuzsa, huzursuzsa, tüm dünyaya sahip olsa bir ehemmiyeti kalır mı?

Mutlu ve huzurlu olduktan sonra, ayakkabı boyacısı olsa, sofrasında yediği bir parça kuru ekmek olsa çok şey mi kaybetmiş olur?

Biliyorum, içiniz burkularak evet diyorsunuz. Mutluluğuna lafınız yok ama sofrasının daha zengin, yaptığı işin daha karizmatik olmasını istiyorsunuz. Bunu istemek kadar doğal bir şey yok ve doğrusu da budur.

Yanlış olan; makam, mevki ve paranın mutlaka mutluluğu getireceği kanaatidir.
Aslolan insanın huzurudur, mutluluğudur. Makam, mevki, para vs bu aslolana ulaşmak için birer araçtır.

Elde etmek istediğiniz şeyler için bir bedel ödersiniz. Bu, Allah’ın yeryüzüne koyduğu bir kanundur.

İşte ben bu makam mevki ve paraya ulaşmak için ödediğimiz bedelleri konuşmak istiyorum:
Ödediğimiz bedel; para, vakit, beden yorgunluğu vs ise problem yok zaten doğal olan da budur. Ama bu hedeflerinize ulaşmak için; sağlığınızı, huzurunuzu, ahlaki duruşunuzu, şahsiyetinizi bedel olarak ödüyorsanız yanlış yoldasınız. Daha işin başında kazanmayı umduğunuzu şeyi kaybetmişsiniz.
Yıllarca, para için, makam için sağlığımızı, huzurumuzu, ailemizi feda ettik. Hedeflerine ulaşanlarımız neyi kaybettiğini anladı ve bunları geri almak için bu sefer de kazandığını geri harcamaya başladı ama nafile…

Kendi hayatımızda yaptığımız yanlışı göz göre göre çocuklarımıza yaptırıyoruz:

Çocuklar daha hayata gözlerini açmadan, sokakta oyunun tadına varmadan bir eğitim maratonuna sokuyoruz. Günün yarısı okulda diğer yarısı dershanede geçiyor. Sabahın köründe ya okula ya da dershaneye oradan öğlen vakti döner dönmez daha karnını doyurmadan elinde bir parça ekmekle diğer tarafa fırlıyor.

Ve yıllarca süren bu eğitimde çocuklarımıza öğretilenler; Fizik, kimya, matematik, türkçe vs. Hayat sadece bu derslerden mi ibaret? Erdemi, sorumluluk bilincini, sevgiyi kaçımız öğretiyoruz? Bunların diğer dersler kadar da mı bir önemi yok?
Öyle veya şöyle çocuklarımız bir yere kapağı atıyorlar ve bir şeyler kazanıyorlar. Ama biz ebeveynlerin yanlışı bitmiyor. Çocuklarımız kazanıyor ama nasıl kazandıklarını sorgulamıyoruz. Helal kavramı bizim literatürümüzde yok artık. Çünkü bizim için ne kazanıldığı ve ne kadar kazanıldığı önemlidir. Kazancı elde ederken gidilen yolun meşruiyeti çok da önemli değildir.

Ve kaçınılmaz son…

Varlık içinde yokluk. Kaybedilen kişilikler, daha fazla kazanmak için kula kulluklar, herkesi, elindekini alacak bir düşman olarak görmeler, ihanetler, huzursuzluklar, mutsuzluklar, psikolojik sorunlar ve belki de intihar…..
Bu mu hayat?

Caddelere çıkın bir bakın: Gülen kaç insan görebileceksiniz. Yarınınızı teslim edebileceğiniz sorumluluk sahibi kaç genç görebileceksiniz?
Eskiden insanlarımız daha fakirdi, araba gibi televizyon gibi hatta elektrik gibi teknolojik rahatları da yoktu. Ama bu günkü insanlardan çok daha mutluydular ve huzurluydular.
Adeta lanetlenmiş bir topluluğa dönüştük:
Paramız var fakat hala bir yerlere borçluyuz.
Eğitim teknolojisi ve imkânlarımız, arttığı halde çocuklarımızın öğrendikleri kendilerine bir yarar sağlamıyor.

Arabalarımız var fakat insanlar arasında gidip gelmeler artık yok oldu.

Geniş evlerimiz, çeşit çeşit oturma guruplarımız, yemek salonlarımız ve yemek takımlarımız var fakat eve gelen misafirimiz yok…

Lütfen kendinizi sorgulayın, gittiğiniz yolu sorgulayın. Çocuklarınıza ne vermek istediğinizi sorgulayın. Çocuklarınız; herkesin nefret ettiği, kendisiyle ve toplumla çatışan bir cumhurbaşkanı, bir profesör, bir doktor veya mühendis olacağına, herkesin sevdiği, kendisiyle ve çevresiyle barışık sıradan bir meslek erbabı olsun daha iyi.
Eskiden insanlar çocuklarını diri diri toprağa gömerlerdi.
Lütfen sizde çocuklarınızı inançlarından, insanlıktan, erdemden, vefadan…uzaklaştırarak diri diri GÖMMEYİN..!

Veysel TEPELİ

Dinle Beni Yüreğim ...

2009-08-17T14:52:00.002-07:00

Yüreğim acılara umut dağıtmak için çıkalım yola.......

ve şimdi bir gecede yürüyoruz....yıldızlar arkamızda... selamımız sevdalı yüreklere....bizim sözümüz sevmeyi bilenlere......gönlümüz baharda açan güllerle birlikte.....

sevmeyi anlamak lazımdı anlatmaktan önce.......ama anlamadılar anlatanlar...sevgiyi bu dünyala sınırladılar....halbuki sevgi okadar küçükmüydü yüreğim dünya kadar basitmiydi.....hayır VALLAHİ hayır..eğer okadar basit olsaydı verilmezdi uğrunda canlar..eğer okadar basit olsaydı akmazdı gözden yaşlar....demekki sevginin öteside var...burdan gözükmeyen ama hissedilen.....vede sadece bunu sevenler hisseder..gerçek sevenler....

gel yüreğim ŞİMDİ AŞIKLARDAN BAHSEDELİM ONLARIN HALLERİNDEN...
AŞIKLAR gönülleri dolu insanlardı....derdin ya hep yüreğim bunlar çoook acı çekerler diye....ama gözlerinde hep bir pırıltı vardı...umut dağıtırlardı AŞIKLAR....onlar dünyala sınırlı değillerdi...buraya sığmazdı gönülleri.....
hep el uzatırlardı düşmana bile...."gel derlerdi gel kardeşim bak gittiğin yol iyi değil..gittiğin yer senin için hayırlı değil..gel kardeşim bana yaptıkların önemli değil yaptıkların kendi zararınadır..gel kardeşim ne olur sende gel"hatta yüreğim AŞIKLAR kendilerini incitenlere bile dua ederlerdi.."RABBİM onları affet bilmiyorlar...onları cennetine alacak ameller nasib et...gerekirse RABBİM ben feda olayım..ama kimse cehenneme girmesin.."işte yüreğim bir AŞIĞIN duası böyleydi....onlar kendilerini düşünmezlerdiki....onlar öyle bir yüreğe sahiplerdiki yere ve göğe sığmazdı....onlar öyle bir aşkla dolmuşlardıki gece olunca kapanırlardı kimse görmesin diye.....ağlarlardı hiç durmadan....elleri açılmış RABBİNE ..başları önde ....seccadeleri hep ıslak olurdu...ama bunu kimse bilmezdi...sahibi biliyor ya yeterdi onlar için...geceye ışık olurdu elleri....sevdaya işaretti gönülleri....ve AHİRETTİ onların tek dertleri.....

şimdi anladınmı yüreğim sen aşıklar diyarının kolay olmadığını.....AŞIK OLMANIN kolay olmadığını......AŞIKLIK ÖYLE BİR MESLEKTİKİ..TEK YOLDAŞIN GÖZYAŞIN...TEK SERMAYEN SEVDAN....TEK ÇAREN UMUDUN OLURDU....

şimdi yüreğim hangi yola girdiğinin farkındasın dimi.....ikimiz daha yolun başındayız...elbet bizi incitcekler,kanatcaklar,acıtcaklar...ama biz bunlara tebessümle devam etmeliyiz....bizi uçuruma itenlere el uzatıp GEL KARDEŞİM diyebilmeliyiz..... bilmeliyizki yüreğim SEVENİ SEVEN MUHAKKAK VARDIR.....

aslında biz buraya ait değiliz yüreğim...burada geçici bir misafiriz...ve söyle yüreğim hangi misafir az kalcağı yerde birini incitir.....değermi yaniii...BİZDE BURDA MİSAFİRSEK BU TELAŞ NİYE...KISACIK DÜNYA İÇİN BU BAĞRIŞ NİYE....SÖYLE YÜREĞİM BANA NOKTA KADAR BİR MENFAAT İÇİN VİRGÜL GİBİ EĞRİLMEYE DEĞER Mİ..

yüreğim dikenli olur sevda yolları....kanarsın çoğu zaman.....hasret olur umudun sana yalnız kalırsın çoğu zaman...ama yüreğim şunu hiç unutma YALNIZDA KALSAN,HEP KANASAN BİLKİ BU YOLDA DEĞER YÜREĞİM İNAN DEĞER...

biz zaten sevgini ürünüyüz...RABBİM sevdi bizi ilk önce sevdiki bizi yarattı..sevdiki bizim için cenneti var etti...ve biz yüreğim YARADAN BİZİ SEVERKEN BİZ NASIL OLURDA SEVGİMİZİ GİZLERİZ..SEVELİM YÜREĞİM SINIRSIZCA ,SONSUZCA VE YÜREKLİCEEE..

ve yüreğim yine gitme zamanı.....

şimdi güneşi alıp arkamıza yola çıkalım yüreğim..sevda misali devemizide alarak...ve aşk ipine sımsıkı tutunarak...çıkalım yüreğim sabah olmadan...şehir uyanmadan...

NEREYE GİDİYORUZ...

2009-08-17T14:52:00.001-07:00

Zaman çok boşa geçiyo dünyanın sahte büyüsüne kendimizi kaptırmış gidiyoruz ne değer yargımız kalmış ne de iman.Sona gelmişiz ama farkında bile deyiliz yaşantılarımız sadece biraz kaos tek derdimiz maddiyat ve gösteriş. Dostluklar bitmiş çıkar ve sahte tebessümler almış yerini, gözleri ve kalpleri haram bürümüş. Attığımız her adım günaha dönüşmüş birbirimize haram yolları hoş gösterip önerir olmuşuz. Ama ne yazıkki her şeyin farkında olduğumuz halde hiç bir şeyin farkında deyilmişiz gibi davranıyoruz dini duygular sadece dini terimler olmuş nereye gidiyoruz ve gerçekten bunun için mi geldik geliş amacımıza ne kadar uyğun yaşıyoruz.

Acaba Allah sadece dara düştüğümüzde anmak için mi var.yoksa isteklerimizi karşılamak için zaman zaman ona yaptığımız duygu sömürüleri için mi .Ne zaman uyanıcaz bu sahte rüyadan .Acaba uyandığımızda çok mu geç kalmış olucaz.

Yoksa uyanmadan mı bitecek bu rüya.İçine sıkıştığımız hareket dahi edemediğimiz bu düzeni biz mi istiyoruz yani günahın ve küfrün gönüllü askerlerimiyiz.

Günümüzün yüzbin de kaçını geliş amacımıza uygun geçiriyoruz.Hiç bi zaman dolduramadığımız içimizdeki boşluğun gerçekte iman boşluğu olduğunu bildiğimiz halde neden bunun farkında deyilmiş gibi yaşıyoruz.Kendimiz bu kadar boşluk içindeyken ne hakla çok rahatlıkla başkalarını yargılayıp yerden yere vuruyoruz.

Ne zaman kendimiz olucaz.Yaşlanıp bizim için her şeyin artık boş olduğunu ve sonun çok yakın olduğunu hissettigimizde mi.Bu sizcede çok geç olmaz mı .O zaman neden bekliyoruz yoksa hala kendi kendimizi avutmamız devammı ediyo.

Hepimizin korkuları var.Ama asıl korkmamız gerekenden korkmuyoruz, hepimizin sekdikleri var ama asıl sevmemiz gerekeni sevmiyoruz o bize yaklaştıkça biz kaçıyoruz.

Kalbimizde kalan o yumuşaklığın tamamını söküp almadan hala şansımız varken ve başımıza bi felaket gelmeden neden af dileyip sana döndük gerçeği gördük demiyoruz.

Yoksa yaptıklarımızdan mı utanıyoruz.Onun bizi affetmeyeceğinimi düşünüyoruz.

Hayır emin olun o sizi ve beni bütün hatalarımıza rağmen hala çok seviyo ve bizden pişman olduğumuzu gösterecek şeyler bekliyo.

Ne kadar küçük çıkarlarımız için onu unutsakta o bizi asla bi saniye bile unutmadı ve hala bizde umudu var.ama ne yazık ki biz gene nankör olmaya devam ediyoruz.

Hayatımızı kendimiz yönettiğimizi zannedip kazandıklarımızın, aklımızın ve güzelliğimizin kendi kabiliyetimiz ve becerimiz olduğunu zannediyoruz.Bize verilen rızkın yaratanla hiçbir ilgisi yokmuş gibi davranıyoruz.

Hiçbir peygamberin ve patişahın yaşamadığı lüksü yaşıyoruz .kışın ortasın da yaz meyvesi yazın ortasında kış meyvesi bulabiliyoruz .sıcak yuvalarımız eşlerimiz çocuklarımız var.istediğimizi istediğimiz saatte yiyip içiyoruz.Ama bunları bize sağlayana şükür bile etmiyoruz.

Ne olduda bu kadar kör ve nankör olduk.neden hayallerimizi hep dünya süslüyo yoksa cennete ve cehenneme olan inancımızı mı kaybettik.Bize nelerin günah nelerin sevap olduğu öğretilmedimi .ya da dünya gerçekleri unutturacak kadar tatlımı geldi

Bence artık karar vermemizin zamanı geldi mi ....... (ALINTI)

Namazın önemi

2009-08-17T14:50:00.000-07:00

Hz. Ömer b. el-Hattâb şöyle anlatıyor: "Bir gün Allah'ın Resulü�nün yanında idik. Beyaz elbiseli, siyah saçlı bir adam çıkageldi. Üzerinde yolculuk izi yoktu, ama hiçbirimiz kendisini tanımıyorduk.

Hz. Peygamber'in önünde diz çöküp oturdu. Dizlerini onun dizlerine dayadı. Ellerini de Allah'ın Rasûlü'nün dizlerinin üzerine koyup sordu:

"- İslâm nedir? Bana anlat" Allah'ın Resulu cevap verdi: "-İslâm Allah'tan başka ilâh olmadığına, Muhammed'in, Allah'ın elçisi olduğuna inanman, namaz kılman, zekât vermen, Ramazan orucunu tutman, gücün yeterse Hacca gitmendir"

Bu sorulardan sonra iman ve ihsan hakkında sorular sordu ve cevaplar aldı. Bu sorulardan sonra kıyamet alâmetlerini de soran adam kalkıp gitti. Arkasından baktılar, hemen ortadan kaybolmuştu. O'nun kim olduğunu merak eden ashâb-ı kirama Allah Resulu şöyle buyurdu: "- O Cebrail idi, size dininizi öğretmek için geldi." (Buhâri, İman, 37; Müslim, İman, 13.)

Rasülullah Sallallahu Aleyhi Vesellem İslam�ın şartlarını sayarken ilk önce kelime-i şehadeti sonra namazı sayıyor. Buradan anlıyoruz ki namaz bu dinin direğidir. Namazsız bir Müslüman olamaz.

Eğer bir kişi sabah Müslüman olmuşsa öğle namazına kadar namazı öğrenmek zorundadır. İslam ile şereflenen bir kişi vakit geçirmeden namazı öğrenmeli kurtuluşa, felaha çağıran ezanın çağrısına hemen cevap vermelidir. Çünkü kişinin namazı onun Müslümanlığının ispatıdır. Bir insan hayata veda ettiğinde eğer cami cemaatine devam eden biriyse onun Müslüman olduğuna şahadet edilir.

Eğer bir kimse namazı terk ederse Rasülullah Sallallahu Aleyhi Vesellem�in şu hitabına maruz kalır. "Namazı terkedenin İslam'dan hiçbir nasibi yoktur" (Hakim).

Rahmet peygamberine ümmetini nasıl tanıyacağı soruluyor:
��Ümmetinden henüz gelmemiş olanları nasıl tanıyacaksın ey Allâh�ın Rasûlü?� dediler. Peygamber Efendimiz -aleyhissalâtü vesselâm-:
��Bir adamın alnı ve ayakları ak olan bir atı olduğunu düşünün. Adam bu atını, hepsi de simsiyah olan bir at sürüsü içinde tanıyamaz mı?�
��Evet, tanır ey Allâh�ın Rasûlü!� dediler. Bunun üzerine Rasûl-i Ekrem -sallâllâhu aleyhi ve sellem- şöyle buyurdu:
��İşte onlar da abdestten dolayı yüzleri nurlu, el ve ayakları parlak olarak geleceklerdir.� (Müslim, Tahâret 39, Fedâil 26) diye sordu. Sahâbe:

Aklı başında olan hiçbir Müslüman Peygamber (a.s)�ın kıyamet günü kendini tanımamasını istemezdi. Herhalde böyle bir şey Müslüman bir insan için en büyük ceza olurdu. Ellerimizin ve ayaklarımızın parlamadığı halde o gün, nasıl olurda �Ey Allah�ın resulü ben de senin ümmetinim� diyebiliriz. Ellerimizde ve ayaklarımızda Müslümanlık emareleri bulunmadan hangi yüzle bu emareleri taşıyan Müslümanlar arasına katılacağız.

Namazın önemi anlamaya çalışırken namazın hayata bu kadar sık nüfuz etmesini de düşünmek gerekiyor. İnsanoğlundan her gün, yaratanın karşısına çıkıp ibadet etmesi isteniyor. Bu kadar sık çağırılışın hikmeti birazda insan kalbinin kaymalara açık olmasından kaynaklanıyor olsa gerektir. Gün içinde defalarca pusulası bozulan insan, her namaz vaktinde yeniden İslam�a kuruluyor. Hakka yönlendiriliyor.

Bu huzura sık geliş ve zamana verilen önem insanı disipline ediyor. İnsan, sürekli namaz saatlerini takip ediyor. Namaz, gün içinde belirli vakitlerde ve saatleri sürekli değişen bir ibadet. Bu durum bizi zamana karşı uyanık olmaya ve akıp giden zamanın ruhunu yakalamaya çağırıyor.

Kişi bir sıkıntıya düştüğü zaman Allah�tan onun istediği şekilde yardım isteyebiliyor. �Ey İman edenler! Sabır ve namaz ile (Allah�tan) yardım isteyin! Şüphe yok ki Allah, sabredenlerle beraberdir.� (Bakara suresi, 153.)

Namaz kılan insanları Allah Teâlâ kötülüklerden koruyor. ��muhakkak ki namaz, hayâsızlıktan ve kötülükten alıkoyar.� ( Ankebut, 29/ 45)
Günümüzde namaz ibadeti sanki isteğe bağlı bir ibadet gibi algılanıyor. Toplum, �Namaz kılarsan iyi olur. Kılmasan da pek bir şey olmaz.� Diye bir hava veriyor insana. Hâlbuki Rasülullah Sallallahu Aleyhi Vesellem zamanında Müslüman olup da O'nun �Sen namazdan muafsın� dediği hiç kimse yok. Bu ruhsat ölümcül hastalara bile verilmemiş. Hiç kimsenin böyle bir hakkı olmaz.

İslam bize uymuyordu da biz onu kendimize mi uydurduk? Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem zamanında münafıklar bile namaz kılıyordu. Çünkü namaz Müslüman olanla olmayanı birbirinden en önemli göstergeydi. Onlar Müslüman gibi görünmek için namaz kılıyorlardı.
Ben şimdi Müslümanların kime benzemek için namazı terk ettiklerini anlamaya çalışıyorum.

�Hevasını (kötü duygularını) ilah edinen ve Allah'ın saptırdığı, kulağını ve kalbini mühürlediği, gözünün üstüne de perde çektiği kimseyi gördün mü?�(Casiye,23)

Dua edelim de bu ayetin muhatabı biz olmayalım. Yoksa maazallah gideceğimiz yer çok fena bir yer olur.

İnsanları namaza davet ettiğinizde zaman zaman şöyle bahaneler ortaya atarlar. �Ben öyle namaz kılanlar biliyorum ki�� diye başlayan ve Müslüman�a yakışmayacak ameller sıralanır. Her nedense beş vakit namaz kılıp da örnek yaşayan Müslümanlar ve Allahın peygamberi hatırlanmaz. Biz yanlışımı örnek alacağız, yoksa doğruyu mu?

Rasülullah Sallallahu Aleyhi Vesellem�in Namazın önemini ifade eden başka bir hadis de şöyledir: "Kulun, Kıyamet gününde ilk hesaba çekileceği şey namazıdır. Eğer -bu hesabı- düzgünse diğer ameli de düzelir; yok, bu -hesabı- fasit olursa, diğerleri de fasit olur." (Taberani) İkrime FIRAT(namazzamani)

Gençliğimizin kıymetini bilmeliyiz...

2009-08-17T14:48:00.000-07:00

Toplumumuzun bugün geçirmekte olduğu hızlı sosyal değişim, sahip olduğumuz değerlerde de yıpranmayı beraberinde getirmekte. Yaşadığımız bu yıpranmanın bir sonucu olarak görüyoruz ki, fertlerin birbirleri ile olan ilişkileri, diyalogları değişiyor. Ahlâki değerler bozuluyor. Dün büyük tepkilerle karşılanabilecek çoğu durumlar, artık normal kabul ediliyor. İnsanları bir arada tutan dinî ve millî bağlar zayıflıyor. Özellikle yeni nesiller büyük bir ahlâki çöküntüyle karşı karşıya. Herkesin bir şeylerden şikayetçi durumda olması, yaşanan değişimin ters istikamette olduğunun bir göstergesi değil mi?

Uzun tahliller yapmaya gerek yok. Eğer yeni nesiller, bizi biz yapan değer ölçülerinden uzak tutulursa, başka nasıl bir tablo hayal edebiliriz ki? Eğer bir milletin öz değerleriyle kendisi arasında perde varsa, elbette başka toplumların kültür ve değerleri akacak; bu da ister istemez rahatsızlığa sebep olacak. Özellikle toplumun dinamik gücü olan gençliğin dininden koparılması, yeterli din eğitimi verilmemesi veya yanlış temeller üzerine kurulması, yeni nesillerin yabancı kültürlerin tahakkümüyle başbaşa bırakılması demektir. Hiç şüphesiz bu konuda asıl vazife ailelerindir. Küçük yaştan itibaren aile içinde doğru metodlarla verilmiş dinî eğitim, sadece mukaddesatını tanıyan bir gençlik yetiştirmekle kalmaz, aynı zamanda sağlam bir şahsiyet ve karakter oluşumuna da önemli katkılar sağlar. Küçük yaşlardan itibaren cami ve cemaate sıklıkla katılarak, evinde mübarek gün ve gecelerde manevi bir atmosfer yaşayarak ibadetleri taklit eden bir çocuk, gençliğinde dininin gereklerini hakikatine uygun bir şekilde yaşamaya başlayacaktır. Aile içinde bu görgü ve eğitimi alan gencin, karşılaşacağı yanlış zorlama ve yönlendirmelere karşı direnmesi de daha kolaydır. Ama çocukluğunda bu şansı yakalayamamış bir insan için, sonraki dönemler elbette çok daha zor olacaktır. İnsanın en heyecanlı ve dinamik olduğu zamanın gençlik yılları olması, bu dönemde yanlışlara düşme ihtimalini doğrudan arttırır. Dolayısıyla, sürekli eleştirip suçlayarak gençleri kendimizden koparmak yerine, en uygun araç ve üslubu kullanarak doğru ve güzel olana yöneltmek durumundayız. Esasen terbiye çocukluk çağında başlar. Sonrasında ise daha çok okul ve toplum yönlendirir.

Diğer taraftan, Fahr-i Cihan A.S. Efendimiz’in “el-emin” sıfatını, nübüvvet vazifesinden çok önce, genç yaşlarında kazanmış olması, ortam nasıl olursa olsun genç yaşlarda üstün vasıflar kazanılabileceğine bir işarettir. Günümüzde her yanlışta yalnızca ortamı suçlu bulan anlayış doğru değildir. Ortam elbette yönlendiricidir, fakat insanoğlunun kendi azmi ve iradesi de vardır. Allah Rasulü A.S.’ın hayatından örneklerle devam edersek, O’nun genç yaşta, yaşlı insanların oluşturduğu “Hılfu’l-Fudul” yani Faziletlerin Korunması Cemiyeti’nin üyesi olması, gençlerin toplum içinde hayırlara vesile olmasının yöntemi hakkında ipuçları sağlar. Demek ki gençlerimiz, hayır amaçlı oluşumların içinde yer almalı, yetişkinler de buna fırsat sağlamalıdır. Yine Asr-ı Saadet'teki cami ve cemaat anlayışı da çarpıcı misallerdendir. Mescid-i Nebevî’nin bir köşesinde bulunan Ehl-i Suffe'deki gençlerin, o çağda Allah’ın Dini’nin yayılmasında ve yaşanmasında büyük katkılar sağlaması dikkat çekicidir. Oysa bugüne geldiğimizde, yetişkinlerimiz camiye gelen gence tahammülsüzlük göstermekte. Namazdaki bir kusurundan dolayı acımasızca eleştirmekte. Gençleri ön saflara bir türlü yakıştıramamakta. Çocukları ve gençleri eğitirken, onlarla münasebet kurarken, en mükemmel insan Allah Rasulü A.S. örnek alınmalıdır. Zira Rabbimiz, “Andolsun ki Rasulullah'da sizin için, Allah'a ve ahiret gününe kavuşmayı umanlar ve Allah'ı çok zikredenler için mükemmel örnek vardır." buyuruyor.

Allah Rasulü A.S.’ın çocuklara bile selam verdiği, onlarla usanmadan oyunlar oynadığı, namazda omuzuna çıktıklarında düşmesinler diye secdeyi uzattıkça uzattığı biliniyor. Biz bugün çocuklarımızın seccademizin önünden geçmelerini bile cezalandırırken, onları sürekli kısıtlayıp baskı altında tutarken, sahi, Allah Rasulü’nü örnek mi almış oluyoruz?

O, onsekiz yaşındaki Usame b. Zeyd R.A.’ı ordunun başına komutan tayin ederken, çocuk yaşlarından itibaren Hz. Ali R.A.’a önemli görevler verirken gençlere güveniyor; sahip oldukları meziyetleri ve dinamizmi hayata geçirmelerine ortam hazırlıyordu. Genellikle yapıldığı üzere, gençleri hep potansiyel suçlu gibi görerek, acımasız eleştirilerle hırpalıyarak, onlara asla güvenmeyerek, elbette Peygamber örnek alınmış olmaz. Hepimizin bildiği bir hakikatı hatırlamakta fayda var: 12-15 yaşlarında, büluğa ermiş bir insanı Cenab-ı Allah tam bir birey olarak kabul ediyor. Ama günümüz yetişkinleri 17-18 yaşındaki genci neredeyse muhatap kabul etmiyor. Üstünlük yaşla değil, sahip olunan fazilet ve takva iledir. Tabii ki genç insan da takva ve fazilet sahibi olabilir. Nitekim Mukaddes Kitabımız’a baktığımızda, zulmün karşısında adaletin, bâtılın karşısında hakkın sesi olmuş gençler görürüz. Ashab-ı Kehf’i bilirsiniz. Karanlık ruhlu kral Dakyanus'a karşı iman ve azimle mücadele vererek bir mağaraya sığınmayı, saray zevk ü sefasına tercih eden Ashab-ı Kehf, yedi gençten ibaret idi. İslâm’ın o zorlu yıllarında da gençleri görürüz. Hz. Ali R.A., İslâm’ın sancaktarlığını yaparken, Fahr-i Alem A.S.’ın hicretinde O'nun yatağına yatarak canını feda etmeye hazırlanırken bir gençti. Gençliğin medarı iftiharı bir genç... O genç, risaletten sonra velâyetin sultanı, mana aleminin ummanı oldu, Allah'ın Arslanı diye adlandırıldı.

Genç bir köle iken Hak Din’le müşerref olan, bütün eza ve cefalara rağmen “ehad” diye haykırmaktan vaz geçmeyen müezzinlerin seyyidi Hz. Bilal-i Habeşî R.A. da bir gençti. Çok zengin ve narin biri iken, İslâm’la şereflendikten sonra türlü işkencelere maruz kalmış, Uhud'da sancağı taşırken Rasulullah A.S.’ı koruma uğrunda şehid edilen Mus'ab bin Umeyr R.A. da bir gençti. Yirmibir yaşında İstanbul'u fethederek Allah'ın Habibi A.S.’ın övgüsüne mazhar olan Fatih Sultan Mehmed Han, İlâ-yı Kelimetullah uğruna nice fetihler yapan Yıldırım Beyazıd, Yavuz, Kanunî, hepsi birer gençtiler.

Bu örnekleri verirken bir gerçeği gözden kaçırmak, özlediğimiz gençliği anlayamamak, hiç kavrayamamak olur. Bu gerçek şudur: Her örnek gencin hamurunda, kâmil bir terbiyeci, ilmiyle âmil rabbanî alimler ve Allah dostlarının mayası vardır. Onlardaki fevkalâdeliği, mükemmelliği, her biri gönül mimarı olan mana aleminin erlerinde aramak gerekir. Bu ince noktayı göz ardı etmek, bir esere hayran olunduğu halde, o eseri meydana getiren sanatkârı görememek, sezememek demektir. Asr-ı Saadet’te bu manevi otorite bizzat Habib-i Kibriya’dır. Osman Gazi’de Şeyh Edebali, Yunus'da Taptuk Emre, II. Murad'da Hacı Bayram-ı Veli, Fatih'de Akşemseddin'dir. Her devirde hak ve hakikata susamış gençlik, günümüzde de fıtratının meyline uyarak büyük bir iştiyakla iyiyi-güzeli arayış içindedir. Bu arayış, hiç şüphesiz ki gönül erbabı manevi mimarların elinde gerçek olgunluğuna ulaşacaktır. Aslında bugün aranan mana otoritesini kuracak olanlar, kâmil şahsiyetlerdir. İnsanlığı ihya edecek ruh ve manayı, cihanı nurlandıracak mesajı işte bu kâmil insanlar sunmaktadırlar. Unutulmasın ki bu alem boş değildir. Hak ve hakikat onların şahsında temsil edilmiştir ve kıyamete kadar da bu temsiliyet devam edecektir. Hakiki olan dava her zaman taze ve gençtir. Genç dava ise her zaman ve her yerde genç insanı fethetmeye devam edecek.

Allah’ın selamı üzerinize olsun.

Muhammed Saki Erol (k.s)

Ağla Nefsim Ağla

2009-08-17T14:46:00.002-07:00

Ağla bu gece ey nefsim. Ağlayacak neyin mi var? Neyin yok ki? Ağlamaya sebep mi ararsın ey nefis.

Ağla o zaman, herşeye bulduğun o vakti, namazlarına bulamadığın için ağla.

Ağla bu gece ey nefsim, her gece 8-10 saat keyfince uyuyup da, seni yalnızca Rabb’inin göreceği bir vakitte, riyadan uzak, gecenin en koyu bir zamanında duasız gecelerine ağla.

Ağla bu gece ey nefsim, ağzından çıkanı kulağının duymadığı zamanlarda, kırdığın kalplere ağla. ‘İyiliği emredip, kötülükten sakındırmakla’ görevli olan dudaklarının hakkı haykırmadığına ağla.

Ağla bu gece ey nefsim, ‘Mü’min örnek olandır’ düsturunca ne eşine, ne anne-babana, ne de evlatlarına hakiki bir örnek olamadığına ağla.

Ağla bu gece ey nefsim, Peygamberimiz’in ‘Cennet onların rızasındadır.’ buyurduğu anne-babanı hor görmene, onları terk etmene, arada bir dahi olsa onları aramamana ağla.

Ağla bu gece ey nefsim, her gün saatlerce izlediğin televizyona karşılık, gözlerini Kur’an’la buluşturmadığına ağla.

Ağla bu gece ey nefsim, dünyada kalacakmışçasına yaşayıp da ölümü hiç düşünmediğine, kabri aklına getirmediğine ağla.

Ağla bu gece ey nefsim, çeklerinin, senetlerinin, paralarının, yatının, katının hesabını yaptığın kadar; namazının, orucunun, kulluğunun hesabını yapmadığına ağla.

Ağla bu gece ey nefsim, Efendiler Efendisi (sas), hiç bir günahı olmamasına rağmen, Rabbisinden her gün yüzlerce ‘af’ dilemesine karşılık, tövbenin, senin aklına günde bir kere bile gelmemesine ağla.

Ağla bu gece ey nefsim, İslam büyükleri, imkanları olmadığı zamanlarda dahi, zekat verebilmek için çeşitli yollar aramalarına mukabil, sen, olduğu halde vermemek için ‘yükümlü değilim’ bahanesine sığınmana ağla.

Ağla bu gece ey nefsim, yaşlılarımızı küçümseyerek onlara karşı sıla-i rahim görevimizi yapmadığımıza ağla.

Ağla bu gece ey nefsim, sahabe-i kiram efendilerimizin ellerine geçen bir malı, kendi ihtiyaçları olmasına rağmen, hemen tasadduk etmelerine karşılık, senin özel günlerde dahi sadaka vermediğine ağla.

Ağla bu gece ey nefsim, ‘Komşusu açken, tok yatan bizden değildir’ prensibince, hangi komşunun ‘aç’ yattığını dahi bilemeyecek kadar ‘egoistçe’ yaşamana ağla.

Ağla bu gece ey nefsim, dünyanın dört bir yanında Hakk’a hizmet için çırpınan kalpler, binbir meşakkatle yoğrulurken, sen ‘oturduğun yerden ahkâm kesmene’ ağla.

Ağla bu gece ey nefsim, fuhşiyatın binbir çeşidi kol gezerken, kendini koruyamadığına ağla.

Ağla bu gece ey nefsim, Kainatın Rahmet Peygamberi’nin (sas), lanetlemesine karşılık, ‘yapan, ölü kardeşinin etini yemiş gibidir’ buyurduğu gıybeti, bırakamadığın için ağla. Kardeşinin, dostunun, amirinin gıybetini yapmayı devam ettirmene ağla.

Ağla bu gece ey nefsim, en çok da bütün bunlara rağmen kendini ‘haklı’ görmene ağla.

Ağlamaya sebep mi aramıştın ey nefis! Al işte, bir çırpıda söylenecek uyarılar. Fakat bilmem ki, Yüce Rabbimiz’in (cc) ve Peygamber’in (sas) sözlerinin ‘tesir etmediği’ sana bu uyarılar etki eder mi?

Hem öyle yalvaralım ki bu gece, Peygamber Efendimiz (sas), bizlere, burada rüyalarımızda, ötelerde de cennetinde kucağını açsın ve bizleri huzuruna mutlulukla çağırsın.

Gel ey nefsim, bu geceyi Kur’an’la dopdolu geçirelim ve okuduğumuz ayetler, kabir aleminde nur olsun bizlere.

Gel ey nefsim, Rabb’imizden, hakiki kurtuluşu, Hak yoluna infak edeceğimiz helal rızkı, dine hizmet edecek sıhhati, insanlığa Allah’ı ve Rasulü’nü sevdirecek aileyi isteyelim.

Ya Rabbi! Bu mübarek günlerde Efendiler Efendisi’nin istediği bütün güzellikleri istiyoruz bizlere nasip eyle, kaçındığı bütün kötülüklerden de uzaklaşmak istiyoruz muhafaza eyle Ya Rabbi. (Amin)

Uçurumun Kenarında

2009-08-17T14:46:00.001-07:00

Okul çağı, insanın topluma karıştığı (sosyalleştiği), yeni arkadaş ve çevreler edindiği, toplumun benimsediği gelenek, örf ve âdetleri öğrenip kabullendiği zamandır. Ferdin, toplum içinde yer edinmek için gerekli kabiliyet, özellik ve fırsatları bulduğu bu okul ocağı, aynı zamanda genel kültür ve tecrübenin de aktarıldığı müstesnâ bir merkez rolü görmektedir.

Eğitim ve öğretimin kalbi mesâbesindeki bu sahalar, günümüzde maalesef devamlı feryâd ve figânın yükseldiği bir ağıt evine dönmüş durumda!.. Gün geçmiyor ki, herhangi bir gazete, dergi veya televizyonda liseli bir öğrencinin vukuâtına rastlanmasın!.. Ayrıca bu tür hâdiseler hem keyfiyet itibariyle ağırlaşıyor, hem de kemmiyet açısından çoğalıyor. Bu durum, ne yazık ki, sadece ülkemize mahsus bir özellik de arz etmiyor.

Duyuyoruz ki, Amerika’da, Avrupa’da gayr-i meşrû hâmilelik yaşı, ilkokula inmiş. Ortaokul ve liseden mezun olup da ciddî bir ilişki veya arkadaşlık (!) yaşamamış insana tesâdüf etmek mümkün değil!.. On yaşındaki bir çocuk okul basıp öğretmenini, arkadaşlarını âdetâ kurşuna diziyor. Daha niceleri… Uyuşturucu, mafya, silah, şiddet, sigara, içki, kumar… vb. almış başını gitmiş!..

Eskiden “uzaktan davulun sesi hoş gelir.” hesâbı, bizi çok fazla ilgilendirmeyen, düşündürmeyen bu gibi olaylar; etrafımızda, yanıbaşımızda tekrarlanmaya başlayınca bir tedirginlik aldı bizi de… Ne oluyoruz, nereye gidiyoruz?!

“-Bizim zamanımızda…” diye başlayan ve dünle bugünü kıyaslayan ifâdeler gittikçe artıyor.

Eskiden çocuklar, sokaklarda, mahallelerde gece yarılarına kadar rahatça, güvenle oynayabilirdi.

Eskiden bırakın büyük insanları, küçücük çocuklar bile şehri bir baştan bir başa elini kolunu sallayarak dolaşabilirdi.

Eskiden…

Peki şimdi ne oldu?

Değişen neler var?

Her türlü ahlâksızlık ve şiddet, medya eliyle körüklenir oldu. Televizyonları bir akşam bu gözle izleyin; içinde silah, öldürme, hakaret, dayak, işkence olmayan bir film veya dizi bulabilecek misiniz? Hatta kimi dizilerde, bu gece 30 kişi öldürüldü, 40 kişi öldürüldü diye çetele tutuluyor. Yine dikkat edin bakalım, üç yaşında-beş yaşında çocuğunuzla yüzünüz kızarmadan izleyebileceğiniz kaç program bulabilirsiniz?!. İçinde kadeh tokuşturulmayan kaç güzîde (!) filmimiz, ya da dizimiz var?!

Evet, bu, o kadar alenî, o kadar tekrarlanan bir durum hâline geldi ki, çoğunlukla olan biteni fark etmiyoruz. Bu sahneleri göre göre kanıksıyor, alışıyor ve gözümüzde normalleştirerek âdeta hazmediyoruz.

Artık bir çiçeğin ayak altında kalması bizi üzmüyor, arabanın çiğnediği kedi-köpek, zamanla bize âdeta haz vermeye başlıyor. İnsanların ölümle boğuşmaları, işkence görmeleri hiç de yadırganacak şeyler değil sanki!..

Bir masumun ölümüyle titremesi gereken dünya, o kadar çalkalanmış ki, deprem üzerinde yaşamaya alışmış insanlar bunu hissetmiyor bile!..

Bu çöküş önce evde başlıyor; anne ve babada… Evden aldığını okul perçinliyor. Gençliğinin, “deli”kanlılığının baharında gençler, yeni heyecanlar arıyor. Büyüklerinde gördükleri “kolay kazanma”nın, bitmek tükenmek bilmeyen “dünya hırsı”nın, “zayıfı ezme”nin ihtisâsını yapıyorlar okullarda…

El ele veren gençler, tek başlarına âciz kaldıkları işleri “hep birlikte” yapıyorlar. Çeteler kuruyorlar, çakı, bıçak, kasatura… ne bulurlarsa okula taşıyorlar, dayılanmak, efelenmek ve büyüklüğünü kabul ettirmek için… Haraca bağlıyorlar, “baba”lık yapıyorlar. Bu demir mengene; hem onların ruhunu sıkıyor, hem de sınıf arkadaşlarının…

Fuhuş çılgınlığı, ahlâkî çöküş ve dejenerasyon, neredeyse teşvik ediliyor… Basılı- görüntülü yayınlar, yine öncü… Bu uğurda bütün engelleri göğüslüyor, gençlere ve halkımıza hizmet vermenin (!) amansız yarışı içinde… Sineması, dizisi, hikâyesi, romanı, karikatürü, reklamı; hepsi, ama hepsi “bu çorbada bizim de tuzumuz olsun” kabîlinden katkıda bulunuyorlar, zinde ve körpe ruhları zehirlemeye… Gençliğinin, duygularının baharında olan gençler, “el ele tutuşturuluyor”. Düşülen hatalar, affedilmesi gereken kaçınılmaz “yol kazaları”…

Medyaya göre, âileler, anne-babalar, toplum; gençleri anlamalı, müsâmaha etmeli, onların önünü açmalı, hatta medenîleşme (!) yolunda rehberlik etmelidir. Onları daha “ileri”, daha “çağdaş”, daha “modern” yapmak için el ele vermeli, gençlerin birbiriyle kucaklaşmasının önü açılmalıdır!!!

Sokaklar, çocukların yeni meskeni oluyor; anne-babanın biraz daha kazanabilmek için sokakların bağrına bıraktığı çocuklar, ayakkabıcı oluyor, mendil satıyor, merhamet dileniyor insanlardan!.. Bir çoğu evdeki, okuldaki kıskaca dayanamayıp daha insaflı bulduğu sokaklara terk ediyor, kendisini… Bazıları da çaresiz… Kapı dışarı edildiğinden sokaklarda…

Okuldaki bağlantılarıyla ufak ufak çocuklara sirâyet eden zehir tüccarları… Çocukların, insanların hayatlarından, hayallerinden ve üç kuruş paralarından çalan harîs, acımasız, gaddar varlıklar!.. Zenginliklerini, insanların cesetleri üzerine kuran insanlığın yüz karaları!..

Evet, burada saydığımız ve sayamadığımız daha nice konular, çok acı!.. İçimizi yakıp kavuruyor. Medeniyet ve irfanın beşiği olması gereken okullar, bu anafor içinde savrulup gidiyor, maalesef!..
Ama daha da acısı; çarpık eğitim sistemi sebebiyle çocuklarımızın güzel ahlâktan, mâneviyât ve dinden uzak bırakılması!.. Ruhlarının hasta olması... Gönüllerinin, ateizme (inançsızlığa), satanizme (şeytana tapmaya) kayması… Allâh’ın, –hâşâ- gökyüzüne hapsedilerek dünyadan uzaklaştırılması…

Bütün bunların neticesinde insanların ve bilhassa gençlerin derin bir boşluk ve hiçlik içinde yaşaması!.. “Yarın” endişesi olmayan, bugünü kurtarmanın derdinde olan, dünyada sadece haz ve menfaatleri için yaşayan, kısa zamanda köşeyi nasıl döneceğinin hesabını yapan bir gençlik yetişmesi…

Tembel, içine kapanık, vurdumduymaz, kendisi için yaşayan, kendisinden başkasını sevmeyen, saymayan bir gençlik!.. Allah'ı tanımadığı gibi hiçbir mukaddes değere saygısı ve inancı kalmamış bir gençlik!..
İşte medenî dünyanın içinde kavrulduğu buhran bu!.. Ve biz de şu ân, tam bu cehennemin eşiğine geldik. Bir ayağımız çukurda!.. Esrar, içki, kumar, fuhuş… belki er-geç bitebilir; ya inançsızlık!.. İnsanı içten içe kemiren gerçek kurt bu!.. Eğer, okullarımız, aslında olması gerektiği gibi, insanı ruh ve bedeniyle bir bütün olarak inşâ edemezse, bu uçuruma daha nice nesiller kurban gidecek!..

Uykumuzu kaçırması gereken, en büyük derdimiz bu olmalı!.. Kendimizin ve çocuklarımızın, gerçek istikbâlini kurtarmak!..

(Fatma Nur Cihan )

PEYGAMBER (SAV)’DEN GENÇLİĞE BİR DEMET MESAJ

2009-08-17T14:38:00.000-07:00

Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellemin, çocukluğu ve gençliği temiz ve iffetli bir şekilde geçmiştir. Gerek O’nun üstün seciyelerle donatılmış olması ve gerekse ilâhî gözetim ve koruma altında bulunması sebebiyle, O’nun bütün hayatı gibi gençliği de bizim için en güzel örnektir. O, peygamberlikten sonra nasıl bir ahlâka sahipse, kırk yaşından önceki hayatı da öyle temiz ve nezih bir ahlaka sahipti.

Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem, bi’setinden evvel ticaret kervanlarıyla yolculuklara çıkıyor ve ortaklık şeklinde ticarî faaliyetlerde bulunuyordu. Hayatın pek çok alanında olduğu gibi, bu alanda da örnek bir şahsiyetti.

Abdullah bin Ebi'l-Hamsa, Peygamberimizle olan ticarî bir hatırasını şöyle anlatmaktadır:

Rasulullah sallallahu aleyhi ve selleme daha bi'set (peygamberlik) gelmezden önce O’ndan bir şey satın almıştım. O alışverişten ona hâlâ bir miktar (borç) bakiyesi kalmıştı. Ben o kalanı, kendisine yerinde vermeyi vaad ettim. Ama bunu unuttum. Üç gün geçtikten sonra hatırladım, geldiğimde o hâlâ (sözleştiğimiz) yerindeydi. "Ey genç! Bana meşakkat verdin, ben üç gündür burada seni bekliyorum" buyurdular. (Ebu Davud, Edeb 90, (4996).

Peygamberimiz ticarî işlerinde hesabını doğru tutar, hiçbir kimseye haksızlık etmezdi. Peygamberliğinden önce kendisiyle alışveriş yapanlar, yaptıkları alışverişten çok memnun kalırlardı.

Sâib ibnu Ebi's- Saîb anlatıyor: Rasulullah sallallahu aleyhi ve selleme geldim. Beni, O'na zikredip hakkımda methüsenada bulunarak tanıtmaya başladılar. Bunun üzerine Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem : "Ben onu sizden iyi tanırım" buyurdu. Ben hemen atılıp: "Annem, babam sana kurban olsun" dedim. "Doğru söyledin, zira sen benim ticaret ortağım idin, sen ne iyi ortaktın. Senden ne bir itham görmüştüm, ne de seninle bir münakaşa yapmıştık." (Ebu Davud, Edeb 20, (4836); İbnu Mace, Ticaret 63, (2287).

O, el-Emîn Lakabı İle Bilinirdi

Hacer-i Esved’in yerleştirilmesi konusu ihtilafa yol açmış ve neredeyse kan dökülecekti. Ebu Ümeyye ibni Muğîre: “Yarın sabah Safa kapısından ilk olarak kim girerse, o bizim aramızda hakem olsun.” dedi. Teklif yerinde bulundu ve kabul edildi. Sabahleyin Kureyş’in önde gelenleri ilk giren kişiyi merakla bekleşmeye durdular. Hazreti Peygamber sallallahu aleyhi ve sellemi görünce sevindiler. Çünkü O’nun doğruluğuna ve güvenilirliğine asla şüpheleri yoktu. O’na el-Emin diyorlardı. Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellemi çağırdılar ve meseleyi kendisine arz ettiler. Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem, orada bulunanlara hemen bir sergi/yaygı getirmelerini söyledi. Onlar da sergi/yaygıyı getirdiler. Her kabileden bir temsilci seçti. Kendisi Hacer-i Esved’i yaygının üzerine koydu. Seçtiği adamlara yaygının uçlarından tutmalarını söyledi. Böylelikle taşı yerine koyma işi, bütün kabilelerin katkısıyla gerçekleşmiş oldu. Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellemin feraseti ile mesele kan dökülmeden halledildi. Evet, O gençliğinde böyleydi ve güvenilir bir gençti. Pek çok beşerî duyguları, feverana hazır vaziyette bekleyen bir gencin güvenilir olması ve hakem kabul edilmesi, bizim gençlerimiz için önemli bir davranış modelidir.

Abdullah ne iyi genç, keşke bir de gece namazı kılsa!

Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem, ibadete çok düşkün biriydi. Her fırsatta gençlere ibadetin önemini anlatırdı. Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem zamanında kişi, bir rüya görecek olsa rüyasını, Efendimiz sallallahu aleyhi ve selleme anlatırdı. Bir gün İbnu Ömer bir rüyasını anlattı ve Allah Rasulü rüyayı, onun için tevil etti:

“O sıralarda ben genç, bekar bir delikanlıydım, mescitte yatıp kalkıyordum. Bir gün rüyamda, iki meleğin beni yakalayıp cehennemin kenarına kadar getirdiklerini gördüm. Cehennem, kuyu çemberi gibi çemberlenmişti. Keza (kovaya takılan) kuyu direği gibi iki de direği vardı. Cehennemde bazı insanlar vardı ki, onları tanıdım. Hemen istiazeye başlayıp üç kere: "Ateşten Allah'a sığınırım" dedim. Derken beni getiren iki meleği, üçüncü bir melek karşılayıp, bana: "Niye korkuyorsun? (korkma)" dedi. Ben bu rüyayı kız kardeşim Hafsa radıyallahu anhaya anlattım. Hafsa da Rasulullah sallallahu aleyhi ve selleme anlatmış. Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem:

"Abdullah ne iyi genç, keşke bir de gece namazı kılsa!" demiş. Salim der ki: "Abdullah bundan sonra geceleri pek az uyur oldu!" (Buhari, Ta'bir, 35, 36, Salat 58, Teheccüt 2, Fedailu'l-Ashab 19; Müslim, Fedailu's-Saha-be 140, (2479).

Allah’a İbadet İçinde Büyüyen Genç

Fahr-i Kainat Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem ibadetle yetişen ve büyüyen gençlerin ahirette çok özel bir konuma sahip olacaklarını bildirmişlerdir:

"Yedi kişi vardır ki, Allah, onları hiçbir gölgenin olmadığı kıyamet gününde kendi gölgesinde gölgeler. Bunlar: Adaletli devlet başkanı, Allah'a ibadet duygusu içinde yetişen genç, kalbi mescide bağlı olan (namazlarını cemaatle kılmaya gayret eden) kimse, Allah için birbirlerini seven, Allah rızası için bir araya gelip, Allah rızası için ayrılan iki kişi, güzel ve makam sahibi bir kadın tarafından davet edildiği halde: ‘Ben Allah'tan korkarım’ de(yip icabet etmey)en kimse, sağ eliyle verdiğini sol eli görmeyecek kadar gizli bir şekilde sadaka veren kimse, Allah'ı tek başına zikrederken gözlerinden yaş boşanan kimse." (Buhari, Ezan 36, Zekat 16, Rikak 24, Hudud 19; Müslim, 91, (1031)

Özetle Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem hayatının bütün dönemlerinde bizler için en güzel örnek ve model olmuştur. O’nun gençliğindeki davranış ve muamelelerinde, bir gencin nasıl olması gerektiği konusunda çok önemli mesajlar vardır. Şu var ki, günümüz müslümanlarına düşen görev, O’nu sadece sözle anlatmak yerine, fiili olarak onun getirdiği mesajları temsil etmek olmalıdır.

*Dicle Üniv. İlahiyat Fak. Öğretim Üyesi:
Doç. Dr. Mesut Erdal

GENÇLERE “HAYA” YAKIŞIR

2009-08-17T14:37:00.000-07:00

Allah Resulu (sav) Ensar’dan bir kişinin yanından geçerken, onun kardeşini utanmaktan vazgeçirmeye çalıştığını gördü. “Onu kendi haline bırak; çünkü haya imandandır!” buyurdu.

Haya mümin ahlâkıdır. Edep, kulluk ve tüm güzellikler haya ile gelir. Şimdilerde anne-babasının, öğretmeninin yanında bacak bacak üstüne atabilen, uzanabilen, kendinden büyüklerin huzurunda hiç çekinmeden sigara içebilen gençlik, haya duygusundan yoksun olduğu için bu halde.

Eskiden bir şarkıyı güftesindeki bazı uygunsuz cümlelerden ötürü reddederken şimdi güftesi bir uçtan bir uca ahlâksız, klibi tamamıyla müstehcen şarkıları çocuğumuzun dilinde duyduğumuzda "Ne güzel de sesi varmış benim yavrumun!" demekle yetiniyoruz.

Genç kızımız ve oğlumuzla beraber izlediğimiz dizilerde hoşumuza gitmeyen bir bölüm olursa zaplayıp, bir müddet sonra aynı kanala dönerek eğlencemizden ödün vermiyoruz. Eğlence, espri, popüler kültür derken çoğalan eksilerimizin arasında çocuklarımıza “haya”dan bahsetmek aklımıza çoğu kez gelmeyebiliyor.

“Rasulullah, perdenin arkasındaki bir genç kızdan daha fazla haya sahibiydi”

Gençlere haya duygusunu aşılayabilmenin en güzel yolu yaşayarak göstermektir. Onlara bu konuda öncelikle büyükler örnek olmaya çalışmalı. Eğer kendimiz örnek olmada yetersiz kalıyorsak, onları örnek alabilecekleri şahsiyetlerle tanıştırmayı ihmal etmemeliyiz. Bu şahsiyetlerin ilki Efendimiz (sav) olmalı. Gençleri, alemlere rahmet olarak gönderilen Efendimiz'deki (sav) zirve ahlâkın izlerini sürmeye teşvik etmeliyiz. Ebu Said el-Hudri'nin (r.a) ifade ettiğine göre Allah Resulu (sav), perdenin arkasındaki bir genç kızdan daha fazla haya sahibiydi. O'nun gençlik çağında, Arap yarımadası hayasızlıklarla dolu bir görüntü arzetse de Efendimiz (sav) cahiliye âdetlerinden uzak kalmış ve ömrünü, hususiyetle gençlik dönemini, eşine az rastlanır haya örnekleriyle süslemiştir. O’nun gençliğinde halk Kâbe'yi çıplak bir şekilde tavaf etmeyi âdet edinmişken Efendimiz (sav), gerek tavafta gerek sair vakitlerde hiçbir zaman böyle bir tutuma yeltenmedi. Kötülüklerin yer aldığı meclislere gitmekten haya etmiş, çirkinliklerden bahsetmemeye özen göstermişti. Efendimiz (sav), haya hakkında en güzel öğüdü ashabına şöyle ifade buyurmuştur: "Haya insan için zinettir…"

Haya duygusu, yanlıştan uzaklaştırır

Gençlere haya duygusunu anlatırken Allah’tan (c.c) utanmanın önemine değinmeyi ihmal etmemeliyiz. Çünkü Allah'tan utanmak, hayanın hem kökü ve hem de meyvesi mesabesindedir. Allah'tan utanan bir kul, o utancı sayesinde insanlardan da haya eder. Allah’a karşı duyduğu haya hissiyle dini müeyyidelere tâbi olur.

Bir gün İbn-i Ömer koyun otlatmakta olan bir çocuğun yanına giderek koyunlardan birini kendisine satmasını ister. Çocuk, satamayacağını çünkü koyunların kendisine ait olmadığını söyler. İbn-i Ömer, “Sahibine, ‘Koyunu kurt yedi!’ dersin. Böylece para da cebinde kalır” der. Çocuğun cevabı kendisindeki güzel ahlakı yansıtır: “Sahibime ‘kurt yedi!’ diyeceğim. Peki söyle bana, Allah (c.c) bunu görmeyecek mi!...”

Haya duygusu kişiyi yanlış işlerden alıkoyar. Efendimiz (sav), "Utanmıyorsan dilediğini yap!" buyururken, insanın fıtratında bulunan haya hissinin nasıl kuvvetli bir otokontrol sistemi olduğuna dikkat çeker. Hayanın sembolleştiği Peygamberlerden biri olan Yusuf Aleyhisselam, ona yaklaşmayı arzu ettiğinde odadaki putun üzerini örten Züleyha’ya neden böyle yaptığını sormuştu. “Puttan utandığım için” demişti Züleyha. Yusuf Peygamber’in sözleri manidardı: “Sen sahte olan ilahından haya ediyorsun, ya ben Rabbim’den nasıl utanmam!”

Utanma duygusuna sahip gençlerimize her zamankinden daha çok muhtaç durumdayız. Çünkü haya eden bir genç, ne ebeveyninin ne de kanunların ikazına ihtiyaç duyar. Hayası onu kötülüklerden uzak durmaya sevk eder.

H. Bektaşoğlu
Haziran 2006
Semerkand Aile

Düşünmeyin Kur'anı!

2009-08-17T14:24:00.000-07:00

(On iki yaşından küçük çocukların Kur'an öğrenmelerinin yasaklanması üzerine...)

Bırakın şimdi bu yasak için bağırıp çağırmayı... Bırakın dövünüp sızlanmayı!.. Ağlamayı bırakın!..

Bırakın yasağı tartışmayı!...

Allah aşkına, bugüne dek-yasak değilken- ne öğrettiniz çocuklarınıza Kur'an'dan?..

Çocuklar bir yana, siz ne öğrendiniz bu yaşa dek?..

Yoklayın bir gönlünüzü, dimağınızı, kalbinizi, kafanızı; Allah'ın kitabı, bildiklerinizin, kültürünüzün yüzde kaçını teşkil ediyor?..

Bakınız bir fiil ve davranışlarınıza; hayatınıza; Kur'an'ı ne kadar yansıtıyorsunuz?..

Yaratan mı daha çok söz sahibi sizin hayatınızda, yaratılanlar mı?.. İnanç ve düşünce yapınızı Kur'an mı belirliyor, başkaları mı?...

Her gün eşiniz ve çocuklarınızla zamanmızm kaç saatini Kur'an öğrenmeye ayırıyorsunuz?.. Hiç olmazsa evinizi, kimsenin müdahale edemediği evinizi bir Kur'an şehri haline getirebildiniz mi?..

Kur'an'ı tamamen yasaklasalar ne fark eder ki!.. Çünkü siz zaten yasaklamışsınız Onu hayatınızda...

Kur'an'ı, mevlitlerde, ölülerde, "kandil gece!erinde"(?) anlaşılmadan okunmak için, Ramazanlarda hatimler İndirilmek için hatırlıyorsunuz sadece... İnsanlığın hayat anayasası olan Kutlu Kitabını bunun için mi gönderdi Rabb'İmiz?..

"Din" diye bildiğiniz çoğu şeylerin, Allah'ın vahyine ters düşen bidat ve hurafeler olduğunun farkında bile değil çoğunuz...

Asıl siz Onu yasakladınız... Her şeye açtınız kapınızı, ama Kur'an'a kapadınız... Medyumlara, meczuplara, falcılara, sahte hocalara, uydurma menkıbelere müracaat ettiğiniz kadar Kitabınıza müracaat etmediniz...

Nicedir uzaklaştırdınız vahyi hayatınızdan...

Kur'an'la barışık, Kur'an'a dost, hayatını Kur'an'a programlamış kaç Müslüman bulabiliriz dersiniz?...

Size bir şey söyleyeyim mi?.. Eğer siz Kur'an sevdalısı, gerçek Müslümanlar olsaydınız, Kur'an'ı, hayatınızın rehberi bilseydiniz; kimse ayıramazdı sizi Ondan... Hiçbir engel döndüremezdi yolunuzdan...

Ne eder eder, evinizi birer mektep yapar; yine Kur'an'ın bildirdiklerini öğrenir ve öğretirdiniz... (Hani yakın tarihimizde de yasak konduğu için samanlıklarda Kur'an Öğretilmedi mi!..)

Siz isterseniz, baskıcı, ayırımcı, kanunsuz, hukuksuz yasakları da kaldırırsınız... Halkın isteyip de, (Allah'ın izniyle) yapamadığı hiçbir şey yoktur... Yeter ki, lakayt olmayasınız... Haklı davanızda, hakkınızı -meşru bir şekilde- aramayı kendinize dert edinesiniz... Sevda derecesinde sevesiniz Kitabınızı... Aşk, engel tanımaz!

İşe yaramaz, müzelik bir eşya gibi baktınız Kitabınıza... Kur'an'a değil; Mushaf'a saygı duydunuz... Unuttunuz Kur'an'ı... Mushaf'ı, Kur'an sandınız... Kur'an'ı unutup Mushaf'ı kutsallaştfrdınız...

İlgisiz kaldınız Kur'an'a!.. Onu, ruhunuza, kalbinize, kafanıza yazmadınız... Yürekten okumadınız... Kur'an ile ahlaklanmadı-nız... Yaşayan bir Kur'an olamadınız... Teslim (Müslüman) olduğunuzu söylediniz Allah'a, fakat başka şeylere bağlandınız...

Sahip çıkmadığınız İçin alınıyor Kur'an elinizden...

Siz, Kitabınızı terk ettiğiniz için, o da sizi terk ediyor... Ayrılıyor sizden; boynu bükük, küskün ve kırgın olarak...

On İki yaş sınırlaması bir uyarı; belki bir ceza Yaratıcıdan... Bu lâkaytsızhğınız devam ederse... Kur'an öğrenmek bir gün bütün Müslümanlara yasaklanırsa; sakın şaşmayın!...

Fazla önemsemediniz bu yasağı!.. Evinizin bir camı kırılsaydı, televizyonunuz bozulsaydı; daha çok önemserdiniz belki... Okuyacağınız gazete yırtılsaydı, daha çok üzülürdünüz...

Kur'an derslerinin okutulduğu İmam - Hatip okullarının, ilahiyatların tedricen kapatılma trajedisi sahnelenirken de seyrettiniz sadece, hukuki yollardan önemli bir tepki göstermediniz. Üzülmediniz de...

Göbeğini açarak okula giden kızlar, mezun olurken, resmi kurum ve kuruluşlarda bazı bayanlar, göğsünü, bacaklarını açarak çalışırken; Kur'an'ın emrini tutup başlarını örten kızlarımızın boyunlarını büküp gözyaşlarıyla eve dönüşlerine de aldırmadı birçoğunuz... Zavallı çocukları yalnız bıraktınız... Televizyon karşısında çaylarınızı içip kahkahalar attınız... magazin seyrettiniz...

Çalınan alın terleri, satılan namuslar... İnanç ve düşünceye vurulan kelepçeler, Masumların feryatları... yeryüzünün barut kokuları, kan kokulan... ilgilendirmiyor sizi... Sızlatmıyor vicdanınızı... Yine de ilgilenmeyin siz. Bozmayın keyfinizi... Boş verin... Boş verin benim söylediklerime... Aldırmayın... Konuşuyorum işte...

Bakmayın bana...

Keyfinize bakın!.. Üzmeyin kendinizi... Düşünmeyin; okulların, kursların, camilerin kapanışını...

Saz çalmasını öğretin çocuklarınıza... Şarkı, türkü söylesinler... "Ruhun gıdası müzik" değil mi?.. Gıdasız kalmasın ruhları. Pop müziği dinlesinler... Coşsunlar... Tepinsİnler... Umursamasınlar, kafalarına takmasınlar hiçbir şeyi...

Atari salonlarına koşsunlar...

Bale öğrensinler... Dans öğrensinler... Halay çeksinler...

Kızlı - erkekli partiler düzenleyip içip eğlensinler...

Magazin okusunlar, seyretsinler... Kimin, kimi aldattığını, kimle seviştiğini izlesinler...

Zamanlan olursa at yarışlarıyla ilgilensinler... Toto, loto oyna-sınlar...

Bunlar çok daha önemli!..

Ne işiniz var Kur'an'la!.. Öğrenip de ne yapacaksınız!.. Onu öpün, ya kitaplığa hapsedin, ya duvara asm... İlgilenmeyin... Hem fişlenebilirsiniz de... "İrticacı" damgasını yer, aforoz edilebilirsiniz... Ağrıtmayın başınızı... Kendinize acımıyorsanız, çoluk - çocuğunuza acıyın...

Ha, isterseniz; kiliseye, havraya da götürün çocukları... Görsünler... Tanısınlar... Alışsınlar... Küçük yaşta alışsınlar...

İncil, Tevrat Öğretin... Bilsinler... Bunlara yasak da yok... Yasak Kur'an'a...

Bakın ara-sıra da medyumlara, meczuplara, kendilerini Peygamberlerin varisi sanan, insanları Kur'an'dan uzak tutup menkıbelerle oyalayan sahte hocalara gitsinler... Fal baktırsınlar... Sihir, muska yaptırsınlar... Nazarlık taksınlar...

Dilek ve istekleri için yatırlara, türbelere, kabirlere koşsunlar... İyisi mi siz, hiç tanıştırmayın çocuklarınızı Allah'la, Kur'an'la, peygamberle... Rahatınızı düşünüyorsanız, dinleyin beni!... Devam edin böyle...

Cami ve Kur'an kurslarının kapılarında: "Bu Yere 12 Yaşından Küçük Çocuklar Giremez!" yazısını görürseniz; gülün, geçin... Hani bazı, kumarhane, meyhane, pavyon vs. kapılarında da yazıyor ya... Kur'an, onlardan daha da tehlikeli...

Kur'an'ın tamamen yasaklandığını, camilerin İse samanlık ve hapishane yapıldıklarını görürseniz yine aldırmayın... (Bunlar olmadı mı sanki... Tarih, tekerrür etmez sanmayın!)

Ne ki, siz düşünmeyin bunları... Hiçbir şey düşünmeyin! Düşünmek suç! inanmak suç! En büyük suç!.. Her suç affedilebilir... Ama inanç ve düşünce sevdalılarına af yok!..

İnancınızı, aklınızı, fikrinizi "bİF çürük diş" gibi çekin, atın!.. Kurtulun... "Büyüklerimiz düşünür" deyin... "Boynumuz kıfdan incedir" deyin... "Gelen ağam, giden paşam", "Biz, emir kuluyuz" deyin... Allah'ın kuluyuz, demek baş ağrıtır...

Ahlaka uygundur, değildir demeyin; televizyon seyredin... Dine ve toplumun örfüne uygunluğunu önemsemeden; modayı, artistleri, şarkıcıları... medyanın meşhur ettiklerini tanıyın; iyi tanıyın!... Onlar gibi inanın, onlar gibi düşünün... Onlar gibi yaşayın... Onları örnek alın!.. Bırakın Peygamberi, sahabeyi, salİhleri, alimleri...

Keyfinizi ve rahatınızı düşünüyorsanız; tutun sözümü... Karışmayın bir şeye! Dünya yıkılsa karışmayın!... Siz ekmeğinizi düşünün sadece!...

Allah Teaia: "(Ey Muhammed, bu Kur'an,) insanları uyarman için ve inananlara da bir öğüt olmak üzere sana indirilen bir kitaptır"' buyuruyormuş...[227]

"Bu Kur'an, (Allah'tan) insanlara uyarılmaları için, onun tek bir ilah olduğunu bilmeleri için ve akıl sahiplerinin ibret almaları için bir tebliğdir" [228] buyuru yormuş...

"Onlar, Kur'an'ı hiç düşünmüyorlar mı?.."[229] diyormuş...

Varsın desin... Düşünmeyin Kur'an'ı!.. Siz kendinizi düşünün! Rahatınızı düşünün... Kur'an'ı dinlemeyin! Nefsinizin sesine kulak verin... Tağutlara itaat edin... Ve böyle devam edin... Kaçmasını istemiyorsanız rahatınızın...

Sakın bu sözlerimi "tariz" sanatı kullanarak; Dininize, Kitabınıza sahip çıkın anlamında söylediğimi sanmayın... Öyle söyleseydim; bu hakkınızı, meşru ve hukuki yollardan aramanızı da söylerdim...

Böyle devam edin diyorum bu lâkaytlığınıza... Devam edin böyle... Kaçırmayın ke>finizi...

Ancak unutmayın!.. Saltanatınız ebedi olmayacak!.. Dünya çok kıssa... Siz de bir gün öleceksiniz... Ve hesaba çekileceksiniz Kitabınızdan...

Unutmayın!...

Doğru söyledim hayat, özür diliyorum senden...

2009-08-17T14:21:00.000-07:00

Halimi soranlara bir şeyim yok diyorum
Hiçbir şeyim kalmadı zaten, ben doğruyu söylüyorum"

Zorluk derecesi vardır yaşamın.
Hal-hatır alışmaya müsait olmalı hayatın çileli tarafına…Karşına çıkacak zorluklara karşı eylemlerin olmalı ki! Ha temel sağlamsa yılgınlık uğramaz evine. Öyle kolay yıkılmayacak işler için hazırlıklı olmalısın dostum.

Teslim olmuş,samimiyet kokan cümleciklerin olsun. Olsun ki, o cümlecikler ifadesi olunan her şeyi sağlam kılsın. Korkularını yenenler dostun olmalı. Dostun senin dost olduğunu bilmeli bildirmelisin bunu.

Doğru söylemelisin!

Doğruyla anılmaktır hayat. Ki yine teslim olmanın özündedir doğru olmak.Bu sebeple sen dokuzuncu köyden kovulacaksın,göze alacaksın bunları.Seni onuncu köy sakinleri misafir edecek!.. Bu korku sinyalleri oluşturmayacak bizde. Biz doğrunun peşinde olmalıyı seçmedik mi? Reel olacaktık, dürüst olacaktık. Dava adamı olmayı hak etmek için doğru söyleyecektik. Karşımızdakine biz öyle bir lanse edilecektik ki ;

“İşte bu doğru söyler”

Dedirtecektik.Her ne kadar doğru söz eğri görünse de fark edilecek önünde sonunda dostum. Tavizsiz yaşam gördük biz doğruyu… Doğru söyleyeceksin ve ALLAH (azze ve celle) seni sevecek.

Hayatın derinlerinde gizlidir siyah, hep beyaza art niyetli yaklaşımlarıyla eğlenir! Eğlendiği gibi eğlendirir. Evin en karanlık köşesine çekilmeli,düşünmeli birgünde neler yaptığını.Kaç kez kandırıldığını ve kaç kez buna yeltendiğini.Vicdani muhasebe ile kendini sorgulamalı… Siyah lekeleri daha dünyada iken aklamayı denemelisin dostum!

Hayatın acıları,yalnızlıkların hüznü bürüsün! Bu korkutmasın bizleri.Filistin’in acıları korkutamadı onları bilir misin ? Mücadeleden bezmediler görür müsün ? Adları teröriste çıktı ama umursamıyorlar, doğru bildiklerinden şaşmıyorlar duyuyor musun ? İşkencelerin yanından bile geçemeyenler birilerinin ağız suyuna,şirinlik olsun diye laga luga yapıyorlar.

İşte dokuzuncu köyden kovulacağımızı biliyorduk biz! O yüzden yılmak gibi bir korkuya kapılmadık. Sabra sarılıp şükre meyletmeyi bildik.

Doğru söyledim hayat, özür diliyorum senden.

Stres ve Tevbe

2009-08-17T14:13:00.000-07:00

Günlük hayatımızda sık kullandığımız bir kelime var: Stres. Kelime yabancı ama muhtevası tanıdık. “Gergin olmak, sıkıntı ve bunalıma girmek” anlamında kullanılıyor. Yaşadığımız asır, bazıları tarafından stres asrı olarak tanımlanıyor. Böylesine yaygın hale gelen bu sorunun bize çok yakın, şaşırtıcı bir çözüm yolu var.

Kim diyebilir, benim hiç gergin anım, bunaldığım zamanlar olmaz diye; hepimiz bunalıyoruz. Karşılaştığımız kimi olaylar, insanlar, hatta en yakınımız, eşimiz, anamız-babamız bile bizi anlayamıyor, sıkıntı kaynağı olabiliyor. Elbette biz de bazen onları anlayamıyoruz. Sonunda, şöyle ya da böyle o meşhur strese giriyoruz, bunalıyoruz.

Üzüntüyü bunalıma dönüştürmemek

Buraya kadar söylediklerimiz hayatın tabii bir parçası. Normal yani. Fakat her şeyin bir kararı var. Sıkıntı ve bunalma hali sürekli ve hayatı etkileyecek kadar yoğun hale gelince, hem kendisi ciddi bir rahatsızlığa dönüşüyor, hem de başka hastalıkların zeminini oluşturuyor.

Yaşını başını almış, çoluk çocuğa karışmış bir tanıdığım vardı. Zaman darlığından yakınır durudu . İşlerine yetişemediğini, yapması gereken pek çok şeyi yapamadığını anlatırdı. Sonraları evini ihmal ettiğini, çocuklarıyla gerektiği kadar ilgilenemediğini söyleyerek dertlenmeye başladı. Bir süre sonra da iyi bir müslüman olamadığından, ibadetlerini gereği gibi yapamadığından şikayet eder oldu. Rahat yaşayan bir insanken, her şeyden tedirgin olan biri haline gelmişti. Bunalımı o noktaya ulaştı ki, artık uyku düzeni bozulmuş, iştahtan kesilmişti. Bu arada ilginç rüyalar gördüğünü, bazı emirler aldığını söyleyerek, bu hallerin manevi ve hikmetli yönünün bulunduğunu da iddia etmeye başladı. Bir yandan da durgunlaştı, içine kapandı, farz ibadetlerini bile aksatır oldu. Sonunda bizim hali vakti yerinde, işinde gücünde yaşayıp giden tanıdık, ruhen ve bedenen hasta bir insan haline geldi.

Anlattığımız bu hadise kırk yılda bir rastlanan cinsten değil. İhtimal, sizin de karşılaştığınız benzeri olaylar vardır.

Gerilimden hayat enerjisine

Kuşkusuz yapmak istediğini yapamamak herkesi üzer. Elde etmek istediklerine ulaşamamak herkes için az-çok huzur bozucudur. Diğer taraftan yapması gerektiğine inandığı şeyleri yapamamak, ideallerine zıt düşmek, yani inandığı gibi yaşayamamak da büyük iç çatışmalara sebep olur. Fakat işi bunalım noktasına getirmeden, yani hasta olmadan bir çıkış yolu bulmak lazımdır. Hatta bu iç gerilimi hayat enerjisine dönüştürmek mümkündür.

Sıkıntı, üzüntü böyle iyi neticelere nasıl kaynaklık edebilir? İlâhi mesaja gönülden kulak verdiğimizde bunun hiç de zor olmadığını öğreniyoruz. Bizim her halimizi, her yönümüzü çok iyi bilen Yüce Mevlâmız , yetişemediğimiz, başarısız olduğumuz, bazı imkanları kaçırdığımız noktada, önümüze çıkan iki yoldan birini bırakıp diğerine girmemizi istiyor.

Yollardan birinde, elde edemediklerimize üzüntü üstüne üzüntü, gerginlik ve sonunda bunalım var. Nihayet ruhen ve bedenen rahatsız bir insan haline gelme ihtimali var.

Diğerinde ise, elde edemediklerimize yine üzüntü, fakat hemen arkasından tevbe ve gücünün yettiğince yapamadıklarını yapmaya gayret etmek var. İşte bu yolun sonunda huzur, tatmin ve mutluluk Allah'ın bir lutfu olarak ihsan ediliyor.

Yüce Rabbimiz her şeyi ve herkesi bütün yönleriyle bildiğini ( Hadid , 22) hatırlattıktan sonra, bunun bir sonucu olarak iman sahibi olanlara şöyle hitap ediyor:

“ Tâ ki elinizden gidene üzülüp bunalmayasınız ve size gelenle şımarmayasınız! Çünkü Allah büyüklük taslayanların ve övünenlerin hiçbirini sevmez.” ( Hadid , 23)

Mutluluk, huzur ve başarı yolu ise şöyle gösteriliyor:

“(Ey inananlar!) Yarışın !..

Rabbinizden (size akan) mağfirete (bağışlanmaya) doğru yarışın!

Ve genişliği gökle yerin genişliği gibi olan cennete doğru yarışın! O, Allah'a ve O'nun peygamberlerine iman edenler için hazırlanmıştır.

Bunlar, Allah'ın fazlıdır (fazladan, karşılıksız kendi ikramıdır), dilediklerine onları verir. Allah büyük ihsan sahibidir.” ( Hadid , 21)

Evet, Rabbimiz üzüntülerimizi bunalıma dönüştürmemizi istemiyor. Çünkü bunalım, insana hiçbir şey kazandırmıyor. Hatta kazanılanları tahrip edebiliyor. Buna karşılık, üzüntümüzü dünyamız ve ahiretimiz için kazanca dönüştürmemizi emrediyor.

Ayette geçen “Rabbinizden (size akan) mağfirete (bağışlanmaya) doğru yarışın! Ve genişliği gökle yerin genişliği gibi olan cennete doğru yarışın!” ifadesi ne kadar etkileyicidir! Rabbimiz'in bağışı âdeta çağıldayarak akan bir nehir. Oraya doğru koşmamızı, yarışarak koşmamızı bize emir buyuruyor. Bağışlanma beratı ahirette verilecek; oraya kadar yarışmamızı istiyor.

İnsanın bağışlanmaya koşması ne demek olabilir? Tahmin edileceği gibi bu tevbedir . Huzur'a varıncaya kadar sürekli tevbe etmek, tevbeyi hayat tarzı haline getirmek... Yürürken, otururken, konuşurken, alırken, satarken, gülerken, ağlarken tevbe . Arındıran, onaran, iyileştiren, dirilten o ırmakta yıkanış...

Benlik duygusu ve pişmanlık

Yukarıda geçtiği üzere, Cenab-ı Mevlâ, Hadid Suresi 23. ayetin sonunda, “Allah büyüklük taslayanların ve övünenlerin hiçbirini sevmez.” buyuruyor. Elden gidene üzülüp bunalmak da, gelen nimetlerle şımarmak da benlik duygusunun sonucudur. Çünkü elden gidene üzülüp bunalıma giren kişi gizli bir gurur sahibidir; büyüklük taslamaktadır. Ele geçiremediği maddi veya manevi nimete layık olduğunu düşünmektedir. Onu elde edememiş olmayı içine sindirememektedir, kendine yakıştıramamaktadır. İncinen kendi benliğidir.

Nimete övünmek ise, Allah'ın verdikleriyle başkalarını küçümseyip, kendisini üstün görme hastalığıdır. Her iki halin içinde de hırs vardır. Hırs ise benlik duygusundan kaynaklanır. İşte bu duygu, insanı ele geçiremediklerine üzüle üzüle strese, oradan da bunalım girdabına düşürür.

Tevbe ile hallenen insan ise aciz yaratıldığının ve zayıf olduğunun farkındadır; kudret ve kuvvetin yegane sahibine, Allah'a sığınmaktadır. Hatasını itiraf edip boynunu Rabbi'ne bükmüş, bağışlanmayı dilemektedir. Samimi olduğu için Allah'ın tevbesini kabul edeceğine itimadı tamdır. Bir de eğer Allah yaşatırsa, bundan sonraki hayatında önceden yapamadıklarını, elde edemediklerini ihsan etmesi için Allah'tan yardım istemektedir. Kötülükleri bir daha yapmayacağı konusunda kendisine değil, Rabbi'ne güvenmektedir. Bunun için “İnşallah bir daha yapmayacağım” demektedir. “İnşallah” sözüyle kendi gücüne değil, Allah'ın korumasına dayanmaktadır.

Tevbeyi hayat tarzı haline getiren insan asla bunalım yaşamaz. Huzuru bulmuştur. Artık bundan sonra “genişliği gökle yerin genişliği gibi olan cennete” yüzünü çevirmiş ve oraya layık olabilecek bir hayatı yaşamanın gayreti içerisine girmiştir.

Huzura giden yol başka ne olabilir? (semerkand)

HAKİKİ DOSTUMUZ NAMAZ

2009-08-17T14:11:00.000-07:00

Biz her namazı son namaz olarak kılarız. İkindiyi kıldık. Şu an ölebiliriz. Akşama yetişirsek, akşamı da son namazımız gibi kılarız. Yatsıya yetişmek diye bir garanti yok elimizde... İnsanın ölmesi çok basit... Kalp durdu mu işimiz bitti. Kalbimizi çalıştıran Allah, kalbimize dur dese, bir sonraki namaza yetişemeyiz!

İnsanda tembellik kulağı vardır. Yani her insanda zaman zaman tembellik olabilir. Önemli olan, tembellik ibadete mani olmasın. Dinlenmek iyidir. Uyku ne büyük nimet. Amma uykuyu tembelliğe dönüştürmesi kötü. Uyuyalım amma sabah namazına engel olmasın. Tembellik duygumuz içimizden üflüyor; "Yahu yat!" Açlık kulağımızla açlığımızı hissediyoruz mesela. Organların insanlara hükmetmesidir bu. Vücut diyor ki: "Ben yorgunum!" Onun sözüne kulak asıp yatıyoruz.

İnsan ebediyen yaşayacağını zanneder. Ölmek aklına bile gelmez. İnsan şöyle düşünmeli: "Ölmeden şu akşam namazımı da kılayım..."

Ben bu yaşa geldim. Düşünüyorum; elimde hiçbir şey yok. Öldüğüm anda elimde kalacak tek şey ibadetler... Tek kazancım ibadetler. Gerisi boş... Çok güzel yemekler yedik. Hepsi gitti. Gezdik eğlendik. Hepsi geçti. Para biriktirdik, yiyemedik. Şöhretimiz dağlar kadar yükseldi. İşe yaramadı. Elimizde bir tek şey kaldı. İman ve ibadet... Sanki ömrümüz boşa geçti. Her şey boşmuş...

Üstad diyor ki:

"Her gün her gün ekmek yersin, su içersin, havayı teneffüs edersin; sana onlar usanç veriyor mu? Madem vermiyor; çünkü ihtiyaç tekerrür ettiğinden usanç değil, belki telezzüz ediyorsun. Öyle ise, hane-i cismimde senin arkadaşların olan kalbimin gıdası, ruhumun ab-ı hayatı ve lâtife-i Rabbaniyyemin hava-yı nesîmini cezb ve celb eden namaz dahi, seni usandırmamak gerektir." (21. Söz)

Bir ömür boyu nefes alıp verdik. "Yeter artık, nefes almayacağım!" diyor muyuz? Bir ömür boyu su içtik. "Artık su içmeyeceğim!" diyor muyuz? Öyle bir iman gerek ki, namaz su gibi, hava gibi olsun...

"Kılmazsam yaşayamam." diyebilmek...

Ben öyle şahıslar gördüm ki, odasında bir tane rahle var. Kendisi kıbleye dönmüş, namazda oturur gibi oturuyor. Uykusu gelirse, başını rahleye koyuyor. Her anı secdede... "Namaza doyamıyorum!" diyor. Rabb'imiz böyle mübarek kulları ne de güzel övüyor: Onlar ki namazlarını sürekli kılarlar aksatmazlar. (Mearic 70/23)

Onlar ki namazlarını muhafaza ederler. (Mearic 70/34)

Eğlenceler, dünya hayatının meşgaleleri bize hastalık verirken, namaz kılmak, hastalıklarımıza ilaç gibi tesir ediyor. Kalbimiz rahatlıyor. Üzüntümüz hafifliyor. Elemler geçiyor...

Biz namazı bitirdik, sarhoş kadehi bitirdi, kumarbaz oyunu bitirdi...

Bugün, şu an ölsek, namazımız bize arkadaş, yoldaş. Gerisi burada kalacak...

Hekimoglu Ismail

En Hayırlı Gençler

2009-08-17T13:57:00.000-07:00

Rasûl-ü Ekrem (sallallahu aleyhi ve sellem) Efendimiz, “Gençlerinizin en hayırlısı, (sefahetten uzak durmakta ve temkinli davranmakta) ihtiyarlara benzeyendir. Yaşlılarınızın en fenası ise, (başını gaflete sokmakta ve nefsinin arzularına uymakta heva-perest) gençler gibi yaşayandır” (Heysemî, Mecmau’z-Zevaid, X/270; İbn Hacer, el-Metalibu’l-Aliye, III/3). buyurmuştur.

Oyun İçin mi Yaratıldın?

Bu itibarla, ister kadın ister erkek en hayırlı genç, bir ayağı kabirde yaşlı bir insan edasıyla sürekli ölümü ve ölüm ötesini düşünen, âhiretine azık tedarik etmek için çalışıp didinen, gençlik heveslerine esir olmayan ve gaflette boğulmayan gençtir. O, nefsânîliğin en azgın olduğu dönemlerde bile, öteler iştiyakıyla coşup cismanî arzularını gemleyebilmiş, kulluğu tabiatının bir derinliği haline getirmiş ve kendisini Hakk'ın yoluna vermiş bir adanmış ruhtur.

Yaşı açısından daha küçücük bir çocuk iken, Allah Teâlâ'nın hususî lütuflarına mazhar olan ve kendisine hikmet verilen Hazreti Yahya (aleyhisselam) bu yiğitler için en güzel örneklerden birisidir. Rivâyete göre; yaşıtı olan çocuklar, “Yahya, gel, sen de bize katıl; beraberce oynayalım!” dedikleri zaman, “Ben, oyun için yaratılmadım” diyen Aziz Nebî, oynamak çocukların şiarı olmasına rağmen, kendisi daha o yaşta hilkatin gayesini kavramış, dünyevî meşgalelerden mümkün olduğunca uzaklaşmış ve yaratılış hikmetine uygun bir gidişâtı ihtiyar etmiştir.

İşte, en hayırlı genç, Hazreti Yahya gibi, daha hayatının ilkbaharında, kulluğunun farkına varıp dünya misafirhanesini ebedî saadetin kapısını açmak için bir vesile olarak değerlendiren delikanlıdır. İman gücüyle şahlanıp iradesinin hakkını vererek nefsanî arzularını sınırlayabilen, her gün birkaç defa kendini hesaba çekerek davranışlarını kontrol altına alabilen, silkinip gönül dünyasında dirilerek gerçekten varolduğunu ortaya koyabilen, en ulvî hislerle mamur ettiği gönlünü fizik ötesi âlemlere de açık hale getiren ve bu kemâle ermişlikle fütüvvet ruhunu temsil eden kahramandır.

Evet, bir gencin yaşlılara benzemesi, kanının en deli aktığı ve beşerî garîzelerinin kendisini sürekli dünyaya çağırdığı bir dönemde dahi âhiret yolcusu olduğunu unutmaması, başında şafak emareleri tulû etmiş, saçı-sakalı ağarmış bir ihtiyar gibi bir ayağı ötedeymişçesine yaşaması, şeytanın binbir oyununa rağmen olgun bir gönül adamı edasıyla hayatını dine, imana, Kur'an'a, hizmete adaması ve her zaman ihsan şuuruyla hareket ederek bütün cismanî isteklerine, şehevî arzularına başkaldırması, günahlara karşı isyan bayrağı açması demektir.

Hakk'ın Mahbubu Tevbekâr Genç

2009-08-17T13:45:00.000-07:00

Böyle bir genç hiç mi sürçmez, hiç mi düşmez, hiç mi günaha girmez?

Tabii ki, en hayırlı genç de kimi zaman kayıp düşebilir. Zaman zaman tökezlemek, ara sıra sürçmek, yer yer devrilmek ve bazen şeytana aldanıp bir günah çukuruna düşmek nebîler haricinde her insan için söz konusu olabilir. Ne var ki, iyiliğe kilitlenmiş bir yiğit, daha günaha kapaklandığı ilk anda seccadesine koşar, günahına hiç hayat hakkı tanımaz, onu hemen tevbe ile boğar ve en kısa sürede namaz, oruç, hac, sadaka, iman hizmetine müteallik meşguliyetler gibi salih ameller vesilesiyle günah kirlerinden arınır.

Gençlikteki ibadetlerin Hak katında daha sevimli olduğunu belirten Hazreti Sadık u Masdûk Efendimiz, “Tevbe güzeldir, fakat gençlerde olursa daha güzeldir; Allah tevbe eden genci sever.” buyurmuştur. Bu zaviyeden, hayırlı genç Mevlâ-yı Müteâl'in rızasına ermek için kendisini ibadet ü taate veren ve ezkazâ bir günaha girdiğinde hemen helak olacakmış gibi kalbi tir tir titreyen, ilk fırsatta bir arınma kurnasına koşup isyan lekelerinden kalbini temizleyen bahadırdır.

Şimdiye kadar, ızdırap içinde kıvrım kıvrım kıvrandığına şahit olduğum nice gençler vardır ki, gözleri harama iliştiğinden dolayı, inleye inleye gelip sadaka vermişler, hemen seccadelerine koşup Hak karşısında iki büklüm olmuşlar ve gönüllerini karartmasından korktukları isyan izlerini gözyaşlarıyla yıkamışlardır. İşte, bir anlık gaflet sebebiyle gözüne ilişen bir haramdan dolayı kaddi bükülen ve “Eyvah, ben mahvoldum; Allah'ın bunca nimetlerine mazhar olmuşken günah yakışır mıydı bana, ne olacak şimdi halim?” diyen ve tevbe, inâbe, evbe basamaklarıyla hakiki kulluk ufkuna yükselen delikanlı, olgun bir ihtiyar gibi davranan ve şeytanî hücumlara karşı kalbini koruyup canlı tutan en hayırlı gençtir.

Haddizatında, insan, kalbi hayatdâr olduğu nispette günahlardan nefret eder ve onlara karşı içinde tiksinti duyar. Gönül hayatı itibarıyla bütün bütün mefluç olmamış bir kul, her masiyeti ruhunu yaralayan ve vicdanını kanatan bir iblis kurşunu sayar; işlediği bir günahtan dolayı binlerce nedametle dolar ve günlerce ızdırapla yatıp kalkar. Zaten, bir insan, içine düştüğü günahlar sebebiyle neredeyse hasta olacak kadar ızdırap çekmiyorsa, alışılageldiği üzere o da diliyle yüzlerce kez “Tevbe ya Rabbi!” dese bile, onun yaptığı tevbe değil, sadece bir merasim ve yararsız bir kaç söz söylemekten ibaret kalır. Tevbe, vicdanı kasıp kavuran pişmanlık hissi ve bu nedametin insanı iki büklüm etmesidir. Pişmanlığı ve af talebini dil ile söylemeye gelince, o sadece böyle iki büklüm olmuşluğa kavlen iştirak ve bir tercümanlıktır. Evet, gerçek tevbe ancak ızdırap terennümünün ve masiyetten yiğitçe sıyrılıp ilahî dergaha dönüşün ünvanıdır.

evrim

2009-08-15T03:14:00.000-07:00

Allah'a İman Etmek Gençleri Daha Mutlu Ediyor

2009-08-14T05:41:00.000-07:00

Dünyanın farklı bölgelerinde son yıllarda yapılan anketler ve araştırmalar göstermektedir ki; materyalizmin “sapkın ve insanı karanlığa sürükleyen bir felsefe” olduğunu kavrayan ve Allah’a iman eden gençler, iman etmeyen yaşıtlarına göre daha huzurlu ve mutlu bir yaşam sürüyor.

İnsanların büyük bir kısmı bir türlü gerçek huzuru yakalayamadıklarından, onca çabaya, çalışmaya ve yorgunluğa rağmen bir türlü mutlu olamadıklarından şikayetçidirler. Böyle bir sonuçla karşılaşmalarının sebebi, bu kişilerin mutluluğu yanlış yerde bulacaklarına inanmış olmalarıdır. Örneğin bazılarına göre mutluluk sözde maddi zenginliktedir; böylece istediği şeylere sahip olabilecek ve her geçen gün bir öncekine göre daha fazla şey tüketebilecektir. Bu gibi insanlar için tüketmek hayatlarının en büyük mutluluk kaynağıdır. Bazılarına göre mutluluğun kaynağı genç ve iyi görünümlü olmaktır, bazılarına göreyse iyi bir mevki sahibi olmak ve tanınmaktır.

Bunlar elbette ki insanları dünyada belli oranda ve çoğu zaman bir an için heyecanlandırabilecek sebeplerdir. Ancak bunların kişilerin tek mutluluk kaynağı haline gelmesi, bir araçtan çok amaca dönüşmeleri, bunlar olmadığında kişinin ciddi bir mutsuzluk yaşaması önemli bir sorundur. Bu bozuk düşünce tarzının sonucunda ortaya hiçbir şeyden memnun olmayan, sürekli daha fazlasını, daha iyisini isteyen, daha genç ve güzel ya da daha ünlü olmak için çalışan ve sadece bu sayede mutlu olup daha rahat bir hayat sürebileceklerini zanneden insanlar çıkar. Ne var ki bu çabaları onlara bekledikleri mutluluğu kazandırmaz.

Sorunların Tek Çözümü Din Ahlakının Yaşanmasıdır

Allah’ın varlığı ve birliği apaçık olmasına rağmen bazı insanlar inkarlarında direnirler ve din ahlakını yaşamaktan sürekli olarak kaçınırlar. Şüphesiz, bu çok cahilce bir tutumdur. Çünkü insanın hayatı boyunca arayışında olduğu gerçek huzuru, mutluluğu ve güveni bulabilmesinin tek yolu yaratılışına, diğer bir deyişle Allah’ın emrettiği din ahlakına uygun bir hayat sürmesidir. Din ahlakını yaşamayan bir insanın, imkanları ne kadar geniş olursa olsun, gerçek mutluluğu bulmasına imkan yoktur. Gün içinde yaşanan ve mutluluk gibi görünen anlar ise hem çok kısa ve geçicidir hem de çoğunlukla bu insanlar, gerçekte mutlu değildirler, sadece mutluluk taklidi yapmaktadırlar.

Din ahlakı insanların sabırlı, merhametli, hoşgörülü, itidalli, vicdanlı kısacası güzel huylu bir hayat yaşamalarını sağlar. Herkesin din ahlakına uygun olarak yaşadığı bir toplumda ise, huzur ve itidal toplumun geneline hakim olur. Bireyler her zaman sevgiyle, merhametle ve anlayışla karşılık görürler.

Associated Press: “İman Eden Gençler Daha Mutlu”

Associated Press’in 24 Ağustos 2007 günü yayınladığı haber bu konuda oldukça dikkat çekicidir. Ajans, din ahlakının gençler üzerindeki olumlu etkisini, “Birçok çocuk için inanç mutluluğun anahtarıdır” başlığı ile dünyaya duyurmuştur.

Haberde verilen bilgiye göre, yapılan araştırma sonuçlarında dindar olan gençlerin dindar olmayan gençliğe nazaran daha mutlu oldukları ortaya çıkmıştır. Associated Press ve MTV’nin yaptığı geniş bir araştırma kendini dindar ya da çok dindar olarak tanımlayan 13–24 yaş arasındaki insanların dindar olmayanlardan çok daha mutlu olduğunu göstermiştir. Gençlerin %44’ü dinin ve maneviyatın kendileri için çok önemli olduğunu belirtmiş, %21’i bu konuyu önemli bulduğunu söylemiştir. Araştırmaya katılan farklı ırklar arasında ise Afrika kökenli Amerikalılar dinin kendileri için en önemli unsur olduğunu söylemişlerdir. Hayatlarında dinin çok önemli olduğunu belirtenlerin %80’i kendilerini “mutlu” olarak nitelendirmişlerdir.

Sosyologlar da mutluluk ile dini uygulamaları yerine getirme arasında doğrudan bir bağ olduğuna dikkat çekmektedirler. Kuzey Carolina Üniversitesi Sosyoloji Profesörü Lisa Pearce “dinin mutluluğa büyük katkıda bulunduğunu” belirtmiştir.

Yapılan araştırmada gençlerin %68’i kendi dinlerini ve inançlarını uyguladıklarını açıklamıştır. Araştırmaya katılan kişilerin %75’i ise, mutluluklarının üzerinde Allah’ın etkisi olduğunu söylemişlerdir. Ankete katılan 20 yaşındaki üniversite öğrencisi David Mueller, Allah’ın hayat üzerindeki kontrolüne olan inancını şu sözlerle açıklamıştır:

“Yaşamınızdaki olaylara gelince, bunlar sizin için önceden düzenlenmiştir… kendinizi bulacağınız yer Allah’ın sizi yönlendirdiği yerdir.”

Mutluluk Hissini Veren Allah’tır

Allah’a iman, insanları başka hiçbir koşulda elde edemedikleri huzurlu ve mutlu bir yaşama iletir. Mutluluğu ruha hissettiren Allah’tır ve Allah bu hissi yalnızca razı olduğu kullarına verir. Allah’ın rızasından uzak yaşayan birisi kendisini maddi sebepler kullanarak mutlu etmeye çalışabilir ve geçici bir süre için kendini mutlu hissettiğini de zannedebilir. Ancak bu kişi gerçekte bir aldanma içerisindedir. Çünkü duyduğu mutluluk hissi, iman sahibi bir insanın yaşadığı mutluluk ile aynı değildir. Kelime olarak aynı kelime ile isimlendirilse bile, bu durum ömründe hiç tatlı yememiş bir kişinin ekşi tadını ‘tatlı’ zannetmesine benzer. Bu kişi yediği yiyeceğin şekerli olduğunu iddia etse de, gerçek şeker tadını bilen bir insana göre yediği yiyecek ekşidir. Mutluluk kavramı da bu örnekteki gibidir. Allah’a iman edip, Allah’ın kalplerine indirdiği huzura kavuşmuş olan müminler, ‘gerçek’ mutluluğu yaşamaktadırlar ve diğer kişilerin mutluluk zannettikleri hislerin anlık ve geçici heyecanlar olduğunun bilincindedirler.

Müminlerin kalbinde, Allah'ın rızasını kazanma umudunun ve bu yolda çaba harcamanın verdiği bir sevinç ve huzur vardır. Yaşadıkları bu neşe ve sevinç, onları hem dünya hayatında mutlu ve huzurlu kılar hem de Allah'ın rızasını daha fazla kazanmalarını sağlayacak olan şevklerinin en önemli kaynağını oluşturur. Bu sevinç ve mutluluk, iman etmeyen insanların asla ulaşamayacakları ve taklit edemeyecekleri bir sevinçtir. Çünkü bu, Allah'ın yalnızca müminlere hissettirdiği ve Allah'ın rızasını, rahmetini ve sonsuz cennetini ummanın verdiği mutluluk ve huzurdur.

Asıl Mutluluk Yurdu: Cennet

Allah müminleri dünyada güzel ve mutlu bir yaşamla yaşatırken ahirette de cennetle müjdelemiş, yaptıkları tüm salih amelleri kabul edeceğini ve kavuşacakları güzelliğin ve mutluluğun ise pek yakın olduğunu bildirmiştir. Allah'ın sonsuz rahmetini ve sevgisini hissetmek ve sonsuz cennetle mükafatlandırılmayı ummak müminin kalbine büyük bir ferahlık ve huzur verir. Allah Kuran'da müminlerin dünyada ve ahirette güzel bir yaşam süreceklerini şöyle müjdelemektedir:

“Şüphesiz "Bizim Rabbimiz Allah'tır" deyip sonra dosdoğru bir istikamet tutturanlar (yok mu); onların üzerine melekler iner (ve der ki) "Korkmayın ve hüzne kapılmayın, size vadolunan cennetle sevinin".” (Fussilet Suresi, 30)

Din Ahlakından Uzak Yaşamın Ortaya Koyduğu Karanlık Tablo

Her gün televizyonlarda, gazetelerde mutsuzluk nedeniyle intihar eden pek çok insandan söz edilmektedir. Dünya Sağlık Örgütü’ne göre, son 45 yılda, tüm dünyada intihar oranları yüzde 60 artmıştır. Yine Dünya Sağlık Örgütü’nün verdiği bilgilere göre dünyada her 40 saniyede 1 kişi intihar ederek ölürken, her 3 saniyede 1 kişi de intihar girişiminde bulunmaktadır. İntihar, günümüzde tüm ülkelerdeki ölümlerin ilk 10 nedeni arasında sayılmaktadır.

Tüm bunların nedeni insanların din ahlakından uzak yaşamalarıdır. Ancak bu olumsuz tablo artık değişmektedir. İki yüzyıl boyunca tüm dünyayı etkileyen materyalist felsefenin ektiği kötülük tohumları artık yok olmaya başlamıştır. İnsanlar Yaratıcımız olan Allah’ın varlığını inkar eden ve “hiç kimseye karşı sorumlu değilsiniz, yaşam mücadelesi veren evrimleşmiş maymunlarsınız, güçlü olan kazanır” yanılgılarını telkin eden Darwinist propagandanın etkisinden çıkmaktadırlar. Bu konudaki en önemli etken hiç kuşkusuz ki; Harun Yahya (Adnan Oktar)’nın kitapları, internet siteleri, belgeseller ve dünyanın birçok yerinde gerçekleştirilen, yaşayan fosillerin yer aldığı sergiler vasıtasıyla Darwinizm’in geçersizliğinin ve Yaratılış Gerçeğinin anlatılması, din ahlakını yaşamanın tüm toplumsal ve kişisel sorunların kesin çözümü olduğunun ortaya konulmasıdır.

“Haberiniz olsun; Allah’ın velileri, onlar için korku yoktur, mahzun da olmayacaklardır. Onlar iman edenler ve (Allah’tan) sakınanlardır. Müjde, dünya hayatında ve ahirette onlarındır. Allah’ın sözleri için değişiklik yoktur. İşte büyük ‘kurtuluş ve mutluluk’ budur.” (Yunus Suresi, 63–64)

Bu makale, İlmi Araştırma Dergisi 43. sayı (Ocak 2008) 14. sayfada yayınlanmıştır.

Damat Efendi

2009-08-12T05:55:00.000-07:00

Mecmau'l-Enhür sahibi Muhammed b. Süleyman, “Damat Efendi” lakabıyla meşhur olmuştur. Çünkü, bu iffet âbidesi, talebelik döneminde bir gece yarısı, mum ışığı altında ders çalışmaktadır. İlmî mütâlaalara daldığı bir esnada kapısı çalınır. O vakitte birinin gelmesinin hasıl ettiği hayret ve misafirin kimliği hakkındaki merakla hemen kapıyı açar. Karşısında genç ve güzel bir kızcağız durmaktadır. Misafir, yolunu kaybettiğini ve etrafta başka bir ışık göremediği için onun kapısını çalmaya mecbur kaldığını söyler.

Genç talebe, misafirini geri çeviremez, onu gece karanlığına ve sokağın soğuğuna terkedemez, çaresizce kızı içeri alır. Ona oturup dinlenebileceği bir köşe gösterdikten sonra da sabaha kadar dersine çalışmaya devam eder. Utangaç ve gizli-saklı nazarlarla onu seyreden kızcağız, bu iffetli talebenin bir haline taaccüb eder; genç, arada bir parmağını önünde yanan mumun alevine tutmakta ve bir müddet öylece bekledikten sonra geri çekmektedir. Bir defa ile de yetinmemekte ve bunu ara ara sürekli tekrarlamaktadır. Bu hal üzere sabah olur.

Gün ışıdıktan sonra genç kız oradan ayrılıp evine döner. Halkın yardımıyla yolunu bularak ulaştığı ev, Osmanlı vezirlerinden birinin sarayıdır; bu genç kız da, o vezirin kerimesidir. Saray halkı, ona geceyi nerede ve nasıl geçirdiğini merakla sorarlar; zira, bütün gece onu aramış ama bir türlü bulamamışlardır. Genç kız başından geçenleri, gördüklerini ve hususiyle de kendisini misafir eden talebenin tuhaf halini bir bir anlatır. Vezir, kızına yardım eden o genci sarayına davet eder ve niçin sabaha kadar elini yanan mumun üzerinde tuttuğunu ve elinin yanmasına sebep olduğunu sorar. Yusuf yüzlü genç, “Yolunu kaybettiği için kapımı çalan bir misafiri dışarıda bırakamazdım; bu sebeple onu kulübeme aldım. Nefsimin desiselerine karşı koyabilmek için de, elimi ara sıra mumun bana Cehennemi hatırlatan alevi üzerine koydum. Şeytan beni kandırmaya yeltendiğinde, parmağımı ateşe tutarak, nefsime cehennem azabını hatırlattım ve böylece yanlış bir şey yapmaktan kurtuldum.”

Evet, hayırlı genç, bu iffet ve ismet şuuruyla ve ahirete kilitlenen gönlüyle o vezirin çok hoşuna giden ve teklifi kabul ederek o kızcağızla evlendikten sonra da “Damat Efendi” olarak anılagelen Muhammed b. Süleyman gibi, bu dünyanın cazibedar güzellikleri karşısında bakışı bulanmayan, gözü kaymayan, veraların verasını ebedî saadet diyarı sayan ve hep ona ulaşmayı düşünerek yaşayan insandır.

Bakış Açısı

2009-08-12T03:30:00.000-07:00

Yaşadığımız dünyada her gün binlerce olay meydana geliyor. İyi, kötü, çirkin davranışlar sergiliyor milyarlarca insan.

Bu olaylar, çok farklı biçimlerde, birbirinden farklı yorumlarla değerlendiriliyor. İnsanlar farklı bakışlarla olaylara bakıyorlar. Konu ile ilgili görüşlerini belirtiyorlar: “Çok güzel”, “Yazıklar olsun!”, Beğendim.”, “Helâl olsun!” gibi.

Bütün bu farlılıklar, önemli bir gerçeği gösteriyor: Olaylara farklı açıdan bakanlar, onları ister istemez farklı biçimde yorumlarlar. Olaylara bakışımızı farklılaştıran nedir? Olay aynı, görüntü aynı, niçin farklı yorum?

Bakışlarımızı, bakış açılarımızı, inançlarımız, alışkanlıklarımız, değerlerimiz, kültürel birikimlerimiz, düşüncelerimiz belirliyor. Biz hayata, olaylara onların objektifinden bakıyoruz.

İslâm inancını özümsemiş, onunla hayıtını anlamlandırılmış bir mü’minle, inançsız bir insanın olayları yorumlaması nasıl bir olsun!

Ölüm, inanan insan için sonsuz bir âleme geçiş, bir dünya değişimidir. İnanmayan içinse bir son, bir yok oluş…

Susuzluktan yanan bir insan için bir damla su ne büyük bir nimettir! Vatan sevgisinden mahrum bir insan için şehadet ne ifade eder?

Bütün bunlar, hayatı anlamlandırmada bakış açısının önemini vurgulayan, öne çıkaran örnekler.

Atalarımız , “Güzel gören, güzel düşünür.”, “Güzel düşün, güzel gör!” gibi sözlerle bizleri güzel düşünmeye, olaylara müspet gözle bakmamızı öğütlüyorlar.

Mutlak güzel (Hüsn-ü Mutlak) olan yaratıcımız, bizi en güzel biçimde yaratmış. Hayata güzel bir bakışla bakmamız gerektiğini öğütlemiş.

Sevgili Peygamberimizin, arkadaşlarıyla birlikte giderken gördüğü bir köpek ölüsü karşısında, onun dişlerini göstererek, “nasıl da güzel dişleri var!” tarzındaki ifade, ölüde, leşte dahi bir güzelliği görebilme inceliğini işaret ediyor.

Hayata bakışımız olumlu mu, olumsuz mu? Bu, çok önemli.

Kişisel gelişim uzmanları, psikologlar insanlara “hayata olumlu bakılabildiği oranda insanın olumlu ruhsal yapıya kavuşabileceği”ni söylüyorlar.

Daha işe başlarken, “ben bu işi yapamam, beceremem” diye başlayan bir kişinin o işte başarılı olması elbette mümkün değil. Mesleğini sevmeden yapan, işine kerhen sarılan bir işçinin, memurun başarılı ve mutlu olması beklenebilir mi?

Atacağımız adımlar, olumlu bir bakışla başarıya ve mutluluğa götürür bizi.

Hayata müspet bakışımız, bir anlamda dua da değil midir? Bu bakışla Yaratıcıya sığınıyor ve işimizin olumlu ve hayırlı bir biçimde devamını da diliyoruz böylece.

Hayata güzel ve olumlu bakışımızın başta kendimiz olmak üzere çevremize de olumlu bir enerji yaydığı gerçek. Son yüzyılda bu konuda yapılan araştırmalar çok ilginç.

Bir çiçeğe, bir hayvana, bir insana yaklaşımımızda, onunla iletişimimizde takındığımız tavrın olumlu yansımaları, sonuçları rahatlıkla görülebiliyor. Olumsuz bir tavırla iletişimin sağlanamadığı, bu nedenle de başarısızlık ve mutsuzluğun yaygınlaştığı da…

Apartmanımızdaki komşumuzun, işyerinde bir arkadaşımızın somurtkan yüzü, her şeye olumsuz bakışı, bizi de elbette etkiler. Bir güler yüz, bir tebessüm, bir selâm iletişimi nasıl da olumlu kılar. Etrafa olumlu bir enerji yayar.

İnancımız, güler yüzlülüğün bir sadaka hükmünde olduğunu belirtir. İnanan insanın tebessümü dahi ibadet.

Türkülerimize giren, atalarımızın şu sözü nasıl unutulur? “Güler yüze tatlı dile doyulur mu?

Şahit olduğumuz güzel bir olay bizi mutlu kılar. Seyrettiğimiz güzel bir tablo, bir hat eseri, tabiî güzellikler nasıl da içimizi açar. Camilerimizdeki çiniler bizi çiçek bahçelerine götürür. Gördüğümüz güzel bir rüyadan uyanmak bizi nasıl da üzer.

İnsanoğlu hayat sınavını, hayata bakışıyla, onu yorumlayışıyla, onu anlamlandırışıyla verir.

Hayat, kendisine olumlu bakan gözlere güzellikler sunar. Gözlerden yüreklere bir mutluluk çağlayanı akar ardından. Gözlerden gönüllere akan bu ırmakta, sıkıntılarımız yıkanır. Irmakla birlikte mutluluk deryasında kendimizi buluruz. Bir Arap atasözünü hatırlayalım: Men Dakka dukka. Eden, bulur. Atasözlerimizden “Ne ekersen onu biçersin” anlamında bir söz.

Biz, hayata güzel bakalım ki güzellikler bizi kuşatsın. Güzellikler ekelim, olumlu bir tavrı davranış olarak benimseyelim ki, güzel ürünler alalım.

Gül olalım, gül kokalım. Hayat bir gül.

Onun dikenlerine takılıp kalmayı kim ister! (R.KAYMAZ)

Nereden Başlamalı

2009-08-12T03:26:00.000-07:00

Her insan etrafındaki olayları gözlemleyip iç dünyasında bunun nedenlerini araştırmaya yatkındır sanırım… Bunu yapar veya yapmaz; o kendisine kalmıştır. Ama Yüce Yaratıcı bu kabiliyeti, aklı olan tüm canlılara bahşetmiştir. Kişi, kendinden yola çıkarak etrafındaki insanları ve toplumu değerlendirebilir.

Ben de etrafımda olan olayları algılamaya çalışıp toplumdakiiyilikleri bunun yanında hızla artan kötülükleri düşündüm. Evet, iyiler ve iyilikler var çok şükür. Peki, ya toplumun geneli? Gün geçtikçe içerisindeyaşamanın korkulur hâle geldiği, iyiliklerin yerini kötü davranışların aldığı topluma ne demeli?

Dışarıdan bakıldığında, hızla ahlaki bir yok oluş sürecinegirmiş olduğumuz ortada. Ahlaksızlığın had safhalara ulaşması, tutum, davranış ve sözlerdeki değişmeler, başkalarına hatta kişinin kendisine olan saygısınıyitirmesi, maddi manevi tüm değerlerin kıymet kaybetmesi. İnanç alanında kocabir boşluk, bu boşluğu doldurmak için yanlış yollarda yürünmesi. Amaçsız,başıboş insan yığınları, buna teşvik eden bir düşünce sistemi, insanın etrafını çepeçevre kuşatan gayriahlâkî bombardımanlar. Çocuk denecek yaştaki kişilerin sigara, hatta uyuşturucu kullanmaları. Ne kadar da içler acısı! Tertemiz bedenlerin zehirlenmesi.

Sadece bedenlerin değil, düşüncelerin de zehirlenmesi. Bir tuşa dokunarak, açtıkları pencereden insanların değerleri alt üst ediliyor! Toplumda olan bu hızlı değişmede televizyonun payı küçümsenemez. Daha dün sokakta oynayan çocukları izlerken bunu bir kez daha derinden hissettim. Biz arkadaşlarımızla bir araya geldiğimizde saklambaç, seksek, ip atlama, evcilik gibi oyunlar oynarken şimdiki çocuklar bir araya geldiklerinde televizyonda izledikleri programların canlandırmalarını yapıyorlar. İlkokul çağındaki iki kız çocuğu izledikleri bir dizinin sihir sahnesini canlandırırken oyun oynadıklarını düşünüyor, bundan zevk alıyor ve hatta gerçekten sihirli olmak, gördükleri senaryonun gerçek bir karakteri olmak için can atıyorlar. O sahte karaktere olan özenti, dış görünüşü etkilediği gibi kullandığı kelimeleri de etkiliyor. Erkek çocukları da, herkesin etrafında pervane olduğu, bir sürü adamı olan, kendisini yeryüzündeki kötülükleri düzeltmek için gönderildiğini zanneden ama bunun yanında kendi yaptığı kötülükleri, ahlaksızlıkları yok sayan, dediğim dedik, renkli ekranlarda güçlü kuvvetli olarak gösterilen, gerçekle uzaktan yakından alakası olmayan dizi kahramanlarının yolunda gidiyorlar. İstatistiklere bakıldığında suç oranlarının artması, küçük yaştaki çocukların kötü işlerde yer almaları, bir yerlerde bir şeyleri ihmal ettiğimizin apaçık göstergesi. Belki kendi adımıza, “Ben o programları izlemiyorum, ben kendimi bu yok oluştan korumak için dikkat ediyorum. Kendimi manevi alanlarda güçlendirmeye çalışıyorum, vs…” diyoruz. Çocuklarımızın bu hâle gelmesinden bizler sorumluyuz. İlla ki kendi çocuğumuz olması gerekmiyor, kardeşlerimiz bu hâle geldi. Bizler, ne zaman Müslüman bilincimizi kaybettikse bu hâle geldik. Din kardeşini gözeten insan da kalmadı aramızda! Kardeş kelimesi zihinlerimizde bir şey ifade etmiyor artık! Güzel ahlaklı olmada önemini yitirdi sanırım.
Kendisine irade verilen, yaptığı tüm davranışlardan sorumlu olan ve hesaba çekilecek olan bizler, ahlakımızı güzelleştirmek için çaba sarf etmiyoruz. Güzel ahlakı tamamlamak için gönderilen peygamberimiz, “Allahım! Benden huyların kötülerini uzaklaştır. Çünkü senden başka, benden kötü ahlakı uzaklaştıracak yoktur.” (Müslim) buyuruyor. Ne kadar da güzel bir dua! Acziyetin, teslimiyetin, iradeyi ortaya koymanın zirvesi. Rabbim, ben dikkat ediyorum, elimden geleni yapıyorum ama senin yardımına ihtiyacım var. Ben irademi ortaya koyarak güzellikleri seçmeye çalışıyorum ama farkında olmadan yanlış adım da atabilirim. Beni koruyacak, kollayacak, doğru üzerinde tutacak sensin! Bu gidişatı değiştirmek için herkes, önce kendim değişmeliyim desin!
(N. ÇAY)

Gençlere mektup...

2009-08-11T05:54:00.000-07:00

Daha ortaokul sıralarındayken arkadaşlarımdan bazıları delikanlı olduklarını ispat için sigara içmeye başladılar. Askerî okulu bitirdim, memleketime gittim. Arkadaşlarım, mezuniyetimi kutlamak için bir bağda sofra kurmuşlar, beni de davet ettiler. Gittim...

Çay bardaklarına rakı doldurmuşlar. Peynir ekmek gibi yiyecekler de var. "Ben içmem" dedim. Onlardan biri tepeme dikildi, "içmezsen eğer, bu şişeyi başından aşağıya boşaltacağım!" dedi. "Boşalt" dedim. Israrlar, tehditler birbirini takip etti. "Biz seni arkadaşımız biliyoruz. Mezuniyetini tebrik için böyle hazırlık yaptık. Sen şimdi hepimizi mahcup ettin, olmaz böyle şey!" dediler. Özür dileyerek yanlarından ayrıldım.

"Yarın ben iyi insan olacağım diyen, bugün kötü adamdır." Niye bugün değil de yarın? "Yarın iyi olacağım" diyoruz; bu emri veren benim! Hayatımızı Kur'an ölçüsünde yaşamaya bugünden başlayacağız.

Organlarımız bizi Kur'an caddesine çekiyor. Allah okuyan göz vermiş, okunacak kitabı da göndermiş. Allah kulak vermiş, dinlenecek alimleri de göndermiş. Eğer bu organlarımızın isteklerini yerine getirmezsek, can sıkıntısı başlar. O sıkıntıdan kurtulmanın çaresi, ya kitap okumak, ya bir alimi dinlemek, yani ibadet etmektir. Diyorlar ki, "İbadet ediyoruz amma can sıkıntısı devam ediyor. İbadetten lezzet alamıyoruz." Bunun sebebi, ibadet ederken hayallerde gezinmek, ibadetin şuurunda olmamaktır.

İsterseniz Asr-ı Saadet'e gidelim. Sahabenin az olduğu devirleri düşünelim. Her tarafı müşrikler doldurmuşken, bir avuç sahabenin durumunu hayal edelim. Bunlardan biri diyebilir ki: "Ben bir insanım. Benim cürmüm ne ki hükmüm ne olsun? Koskoca dünyada İslamiyet'i yayma davasını nasıl güdebilirim?" Ama böyle dememişler. Onlar, "mademki ben Müslüman'ım, öyleyse İslamiyet'i öğrenmeliyim ve yaşamalıyım" diyerek, tek başlarına da kalsalar, İslamiyet'i öğrenmek ve anlamak gayesiyle yaşamışlar. Allah'ın rızasını bunda aramışlar, bu gaye onların hayatını doldurmuş.

Her genç ben ne olacağım demelidir. Ve bir hedef tayin etmelidir. Futbol oyununda gol kelimesinin manası, hedeftir. Yani o oyunda hedef olduğu için oyuncular koşuyor. Hedef olmasa hiçbiri koşmaz. İşte insanın da hayatında hedefler olmalıdır. Mesela gençlik yıllarımda 'ben sefil perişan olmayacağım' diye kendi kendime konuşurdum. Bu sebeple gençler kahveye giderken ben derse gittim. Amacım oraya gidenlerden farklı olmaktı. Kendi kendime İngilizce, Osmanlıca öğrendim. Kitaplar okudum, kitapları anlamaya çalıştım. Çünkü benim bir hedefim vardı.

Gençlere tavsiyem, gelecekteki hayatlarını daha iyi şartlarda yaşamak istiyorlarsa bugünden hazırlansınlar. Önce eğitim veya sanat üzerinde durmalı ki ekonomik bir sıkıntı yaşamasın. Ayrıca ilim ve irfan için eğitim almalı... Bugünün gençleri alimlerin dizinin dibinde oturacak, başka türlü olmaz...

Hekimoğlu İsmail

Aşk'a Düşen Bazı Gençler

2009-08-11T05:40:00.000-07:00

Aşka düşen bazı gençlerden yardım mesajları alıyorum. Lisede, üniversitede, tuzağa zamansız yakalanıyorlar. Evliliğe hazır değiller; ama, tutuluyorlar ve kalplerine söz dinletemiyorlar. Karşı cinse eğilim insan doğasında vardır; hele çağımızda çok körüklenmiştir. Mutluluk bu eğilimin zamanında ve meş*ru yollarla karşılanmasında yatar; yoksa aksi, toplumlar için hep felâket olmuştur.

Üniversitemizin servis otosundan inmiş, bekar evimize yürüyordum. Zihnim derin tefekkürlere dalmış; içime tutunan yalnızlık virüsünden ve paylaşma arzusundan nasıl kurtulabileceği*mi düşünüyordum.

Etkileyici bir kadın sesinin Anadolu ezgileriyle yoğrularak caddede yankılandığını fark ettim. Sanatçının sesinin süslediği şarkıyla sürüklenirken, sanki ruhuma hançerler saplanıyordu. Kangrenli yaralarım doğranıyordu; zayıf damarımdan yakalanmıştım; acıma tuz biber ekilmişti.

“Günlerdir yalnızlığıma üzülüyorum, artık kurtulayım.” Duasıyla patladım ve yanımdaki duvara kapanarak sarsıntımı geçirmeye çalıştım. Utan be koca adam. Ne yalnızı, ne kimsesizi… İşte doğa, işte muhteşem canlılar dünyası… İşte ideallerin, işte çalışmak ve işte huzurunda bulunduğun Rabbin… O dirençsiz halimde, “Ey merhametli Hâkim, lütfen bana ve bu gençlere acı, bize nefsimizden bir kurtuluş bağışla!” dedim. Sakinleştim ve kalbimdeki sohbeti dinledim:

“Delikanlı, dur hele… Sen hamuru çamurdan yoğrulan o kandan irinden cesedi istemiyorsun. Sen, Yaratıcının o vücut hamuruna sunduğu suretin arkasındaki ruha aşıksın. Dinle ki Mevlânâ, ‘Seni toprakla karışmış bir yudumcuk güzellik şarabı böyle deli divane ediyor; artık onun safı ne yapmaz?’ diyor. Senin Yaratıcın, topraktan cesede nurdan şekiller giydirdi. Toprak cisim yurduna dönünce, suret de hayal evrenine gidecek.

“Yemek istediğin meyvesini izinsiz çalıp Yaratıcını karşına alma. O çok cömerttir; sabırla iste de, zamanı gelince sana ne helal bağışlarda bulunacağını gör. Bütün kadınlara ilâhî güzel*likten bir zerre serpen Yaratıcın, tüm güzellikleri tek bir kadında hücre hücre dokuyup sana sunabilecek kudrettedir. Dünyanın güzelliklerinden binler kat fazlasını bedenlerinde barındıran huriler seni bekliyor. Gelecekteki sonsuz temiz ve iffetli güzelliklere, kirlettiğin bir gençlikle kavuşamazsın. Madem Allah’tan başkasını da sevmeye muhtaçsın, seni bekleyen can tatlısı cennetlerini sev. Bunca yıl direnen, biraz daha sabredebilir.”

Sustum… Aradığım ihtişam, yüzümü kapadığım duvarın hemen arkasındaydı ve hayalim ötelere dokunur gibiydi. Başımı kaldırıp mutluluktan gülümseyerek yoluma devam ederken, kasetçiden yayılan o şarkıyı duymuyordum.

Önermeye çalıştığım, bu kıyamet asrında “Ruhunu çıkar at, kolunu bacağını kes.” demek gibi zor gelebilir. Ama, gençliğimiz, “ilâhî ölçülere göre yasak olan” bir ilişkiyle lekelenirse, sa*dık bir eş bulma şansımız azalacaktır.

Sonrasındaysa, bayanlar cennetin hurilerinden güzel sultanları olma şansını; erkekler de huri güzelliğindeki kadınla sonsuza dek mutlu kalma fırsatını yitirme tehlikesindedirler. Allah temizleri kirlilere mahkum etmez. İçten ve gözyaşlarıyla yoğrulmuş bir tövbeyi başaranlar hariç.

Sonsuzluk yolcusu, sadece şimdi tadacağı ota saplanan kurbanlık koyuna benzemez. Uyanık insan zehirli balı yemez; yemin arkasındaki oltayı görür; bugünkü tercihinin gelecekteki sonuçlarını düşünür. Gelecekteki eşine yakıştırmadığını, bugün kendisi için de çirkin görür. Yanlış bir iş yapar da, içten bir tövbeyi başaramazsa, kaderin ona acılı bir evlilikle bedel ödeteceğini unutmaz.

Dolayısıyla, gözlerimizi tahrikçi görüntü*lerden, zihnimizi benzeri hayallerden arındırmalı; duaya ve tövbeye sarılmalı; aile onurunu inciten TV yapımlarından sakınmalıyız. Yaratıcıya yakınlığımız, ideallerimiz uğrundaki çalışkanlığımız, cinsel ihtiyaçlarımızı gölgeleyip unutturacaktır. Evlenme imkanımız varsa da, bekletmemeli, o sığınağa çabucak girmeliyiz.

Evliliği öldüren manevî hastalıklardan arınmalıyız: Allah’ın evlilik lütfuna şükretmemek, parayı tanrılaştırmak, vücudun görünümünü kalbin içtenliğinden üstün tutmak, keyfe/eğlenceye düşkünlük, zorluğu eşit paylaşmak yerine ihmal ve tembellik, küçümseme, takdir etmeme, saygısızlık, bilgisizlik, çocukların eğitimlerine duyarsızlık, birbirinin sırrını ve onurunu korumamak, TV’ye saplantı, iletimsizlik, birbirlerinin ilgilerine duyarsızlık, sarhoşluk, kumar, ahlâksızlık gibi manevî hastalıkların olduğu evlerde evlilikler yaşamaz. Evlilikler ancak erdemle, fedakarlıkla ve paylaşmayla beslenebilir.

Eşiyle geçinemeyen, toplumla geçinemez; ailesini yönetemeyen kimseyi yönetemez. İnsanın iyiliği sokaktaki şirinliğinden değil, evindeki erdemliliğinden anlaşılır. Eşiyle geçinemeyen kendisinde sorun aramalıdır. Tek taraflı kusurdan kaynaklanan boşanma, parmakla sayılacak kadar azdır. Eğer gerektiği gibi iyiyseniz, eninde sonunda eşinizi kazanırsınız. Kazanamazsanız da, Allah sizi karanlık kalpli ve ısrarlı nankörden kurtarır; size canınızı ısıtacak başka bir evlilik bağışlar.

Bir türlü hayırlı bir evlilik nasip olmayanlar, telaşlanmasınlar. İki günlük dünyanın zevklerine değil, sonsuzluğa talibiz. İnsanlık derdine düşenin cinsellik derdi kalmaz. Bunaltıcı bir evliliktense, bekarlığa razı olmak pekala çok onurlucadır.
..alıntı..

Yaşasın Boykot Kardeşliğimiz!

2009-08-11T04:40:00.000-07:00

Dev bir kinle bakıyorum sana ey kırmızı COCA COLA kutusu!

Oraya buraya değil tam da bağrıma bağrıma attırdığın bombaların ateşi sarıyor ruhumu!

Düzden bakınca zulüm görüyorum,tersten baktığımda inkarındaki şifreyi!

Zaten ancak Bir Siyonist Zekası’nın işi olabilirdi,

şişesinde “Mekke Ve Muhammed’e Hayır” yazan zehirli sıvıları

Muvahhid Mekke Muhalefeti’ne ve Eşsiz Lider ve Önder Resul Hz.Muhammed’e(s.a.v) sevdalı insanlara içirip sonra buradan gelen Cola-Dolar’larla Müslüman kardeşlerini katletmek iğrençliği…

Ne TANG’ini kabul ediyorum soframa ne CAPPY’ini!

FANTA FANTA FANTA içtiğimde Çanta Çanta Bomba verdiğimi biliyorum lanet olasıca ordularına!

“Susuzluğunu Dinle” diyen sese inat “Filistin’i Dinle” diyor içimden bir ses SPRİTE’nı iterken!

MARLBORO pakedine baktığımda şarjör görüyorum , sigarasına baktığımda M-16 veya Uzi mermisini!

Tek bir dal izmarit ile tek bir merminin maliyetinin de satış rakamının da neredeyse aynı olduğunu öğrendiğimde kalakalıyorum!

”Allah’ım” diyorum !...“İçmeyerek kaza edemem,zira on sene içtim,maaş verir gibi para verdim,şu kuluna para nasib et de yolunda harcayıp bari bunlara verdiğim paraları kaza etmiş olayım Ya Rabbim!..”

Bu arada sigara içen insanlara da “Onu içmen kadar efkara sebeb bişi mi var” diye soruyorum!

”Dikkat et! Her içtiğin sigarayla bir mermi sıktırabilirsin bak kardeşlerinin kafasına ama ” diye ekliyorum “Radikal” damgası yeme pahasına!

Yahudi PHİLİP MORRİS ve diğerlerinin paketlerinin üstündeki aslanlara da,

PEUGOT marka arabaların üstündeki aslanlara da kafam takılıyor!

Çünkü ben onlara bakınca,Allah’ın Aslanı Hamza’nın katillerini ,

Resul’un Aslanı Ali’nin hainlerinin zihniyetlerini görüyorum!...

PEUGOT hızlı kaçarmış!...Azap meleklerinin zaman mefhumu bile yokken kim nereye kaçıyor,gülüyorum..

VOLVO dünyanın en güvenlisiymiş!...İsrail’e gidecek paraları verip içine binildiğinde direkt ateşe giden araba nasıl güvenli olur merak ediyorum!...

En az siyon kardeşlerinin sembolu aslan kadar tehlikeli olduğunu biliyorum NESTLE’nin ambalajındaki güvercinin…NESTLE’nin çikolatasını,gofretini mi yemişim ki NESTLE SUyunu veya yeni aldıkları ’sini içeyim!

Su demişken; COCA COLA’nın bırak kolasını ne TURKUAZ ne DAMLA SUyu’nu içmiyorum!...

Baktım ki ALGİDA’nın arkasında UNİLEVER yazıyor,almam efendim almıyorum!

Bula bula MAGGİ çorba mı içmişim ki sonrasında LİPTON’unu, NESCAFE’sini zıkkımlanacağım?

NESCAFE’den ve JACOBS’tan çıkan dumanla Gazze’den ve Bağdat’tan yükselenin benzerliğini fark edemeyecek kadar da saf değilim!

Irak,Filistin,Çeçenistan,ordan,burdan değil hiçbir yerden ve hiçbir şeyden verdikleri haberlerinde güvenmiyorum CNN’e,NTV’ye,REUTERS’e!...

Huy işte!Hucurat üstü müydü “Hucurat 6” mı ne?!...

FOX,adı gibi tilkilik yaptı,TGRT’yi alıp Yahudi-Neocon birliğini Türkiye’de bir medya sahibi daha yapmakla…

Malum,sadece iki hafta var HÜRRİYET GAZETESİ ve İSRAİL’in doğum günleri arasında…Rastlantı işte…

NTV’nin ve GARANTİ’nin sahipleri Şahenk’ler de AMERİKAN-İSRAİL ortağı GENERAL ELECTRİC’le el sıkışmışlar bir de…

Duy da inanma!...Oku da inanma!...

Evet Evet ! Budur !

Oku ama asla inanma!...Duy ama asla inanma!...

Bir de NATIONAL GEOGRAPHIC var ki Yahudi Darwin’izm’in Türkiye Temsilciliği sanki!O da Şahenk’lerin…Seyrettirmiyoruz çocuğumuza!

NİKE..LEE …ADİDAS-SOLOMON veya LEVİ’S…Giymiyoruz ve giymeyeceğiz!

UNİLEVER… PROCTER&GAMBLE…JOHNSON&JOHNSON kokmuyoruz ki L’OREAL,VİCHY , LANCOME veya ARMANİ sürünelim!

“Bu TİMBERLAND ile şu DOCKERS çok güzel dururdu üzerinizde” diyen tezgahtara aldırmıyoruz…“TİMBERLAND İtalyan, DOCKERS Alman’dı ama ikisini de Amerikalı Yahudiler aldı ve biz onlardan alışveriş yapıp Müslüman kardeşlerimize ihanet etmiyoruz” diyerek şoktaki tezgahtarı bırakıp dükkandan çıkıyoruz!

Gelirinin tamamına yakınını düzenli olarak İsrail’e gönderen şirketler listesindeki MARKS&SPENCER’a ibretle bakıyorum!

PHİLİPS’ten, IBM’den, NOKİA’dan başka tercih edilebilecek teknoloji kalmadı mı diye düşünüyorum…

Zira,dayanışmaları ve sonuçları gözümüzü yaşartıyor! Kanımızı döküyor! İşte bundan dolayıdır ki;

Müslüman kardeşlerimizle rabıtalarımız baki,muhabbetkar tasavvurları gönüllerimizin bembeyaz listelerinde daimi olmalı ama emperyalist zalimlerin markaları her zaman kara listelerimizde kalmalı!

Bu kara listelerdekilere para ve moral vermiyoruz ve vermeyeceğiz!

YAŞASIN BOYKOT KARDEŞLİĞİMİZ!

“Ali’nin”…”Ömer’in”… “Ahmed’in…”diye marka yapsan gülüp geçecek ümmetin YAKUB’UN veya LEVİ’nin veya MC DONALD’ın deyince yağmalarcasına rağbetini anlamıyorum!

Ne Osmanlı Mutfağı diye koca bir sofrası olan kadim milletimin ne de yetmiş çeşit baharatla yedi yüz çeşit yemek çıkartan Arap kavminin MC DONALD’S ve BURGER KİNG Hayırseverliğini çözemiyorum!...

Tek bildiğim hamburger arası zulüm yemediğim!...

Bir de dalga geçer gibi “Ateş Seni Çağırıyooor” diye kampanya yapıyor elin gavuru da hala yiyor bizim Ayşe veya Ali!

Siz…Biz…Hepimiz…Kardeşlerimize saldıranlara,bacılarımızı kirletmeye çalışanlara para ve moral vermiyoruz ve vermeyeceğiz!

YAŞASIN BOYKOT KARDEŞLİĞİMİZ!

Alışveriş yapacak bir tek Fransız Yahudileri’nin CARREFOUR’u mu kaldı dediğimde arkadaşımın yüzündeki şaşkınlığı unutamıyoruz!

Yoksa bizim ferasetsizliğimizden ve basiretsizliğimizden başka sermayeleri mi var sanıyorsunuz?

Durumlar üstü kabul ederek düzenli kıldığı namazlarında günde beş defa uluslar arası çıkış yaparak Kabe’ye yönelen bizler…

Her Ettehıyyatü’nün aleyna’sında…Her Rabbena atina’sında kardeşlerini hatırlayan bizler…

Sizler…Bizler…Hepimiz…

Rabbimiz Allah’ın düşmanlarına ve Peygamberimiz Hz.Muhammed’in inkarcılarına para ve moral vermiyoruz ve vermeyeceğiz!

Bu yaptığımızı da kınayanın kınamasından korkmadan veya şaşıranın şaşkınlığına aldırmadan yapacağız , yayacağız ve tavsiye edeceğiz!

“Az” alınmasını değil “hiç” alınmamasını sağlayacağız!

Biz,para verip sonra bu parayla yakılacak yıkılacak el değil siyon aslanının pençesini kıracak eliz!

YAŞASIN BOYKOT KARDEŞLİĞİMİZ!

Fatih TEZCAN / KUDÜS YOLU

özlü sözler

2009-08-11T04:38:00.000-07:00

Hikmet ehli büyük zatlar buyuruyor ki:

* Herkes imtihandadir. Aldatan aldanmistir, ezen ezilmistir.

* Kimseye tepeden bakmayin. Tepeden bakan tepetakla gider.

* En büyük bela dilden gelir.

* Kisinin isi olursa isi, sever onu her kisi. Kisinin isi olursa kisi, çikmaza girer isi.

* Sevginin temeli karsilikli güvendir. Güven varsa sevgi de vardir. Ikisi varsa basari da vardir.

* Mümin gida gibi olmalidir. Her zaman ihtiyaç duyulmalidir.

* Yüzü dünyaya dönük olan herkesle kavgali olur, yüzü ahirete dönük olan, herkesle barisiktir.

* Insanlarin sikintilarina katlanmak güzel ahlaktir.

* Insan ancak bu kadar iyi olabilir denilenlere ne mutlu.

* Kirildigi kimselere iyilik eden, hediye veren rahat eder.

* Kalbi en fazla nurlandiran sey; kizdiginiz kimseye dua etmektir.

* Kul hakkindan korkan [önemini bilen] ayagini uzatip rahat yatamaz.

* Fütüvvet [mertlik] seni sevmeyene ihsanda bulunmak ve sevmedigin ile de tatli konusmaktir.

* Mürüvvet, insanlik, iyilik yapmak arzusudur

* Kötünün iyi, iyinin de kötü huyu bulunabilir. Iyi huylarini örnek almali! Peygamber efendimiz (Bir müminin iyiligini unutup, kötülügünü hatirlayani ALLAH sevmez) buyuruyor.

* Takva akillica yapilan islerin en güzelidir. Hakka âsi olmak ahmakça yapilan islerin en çirkinidir.

* Cömert olmayan, insanlarin sevgisini kazanamaz.

* Ömrünü faydasiz, bos seylerle geçiren, tarlaya tohum ekme mevsimini kaçirmis olur. Vaktinde tohum ekmeyen ise, hasat zamani gelince elbette pisman olur.

* Omzunda iki müfettis var, hep teftis halindedir. Su halde, az konus, agizdan çikan sözün hayir veya ser yazildigini unutma.

* Bir söz söylerken, hem kendinin, hem karsidakinin ahiretini düsünerek konus.

* Herkeste sef olmak arzusu vardir. Bu hâl yalniz yüzü ahirete dönük olanlarda olmaz.

* Güler yüzlü olmayanin, sevgi ve itimat kazanmasi zordur.

* Bir müslüman, bir müslümanin yanina, herhangi bir is için, rahat gidemiyorsa, çekinerek gidiyorsa, o kendisinden çekinilen müslümanin son nefesinden korkulur.

* Ölümü hatirlamak, ömrü uzatir, çok yasama arzusu ömrü kisaltir. Böyle biri, üç seye hasret gider. Isteklerine doymaz, umduguna kavusamaz. Ahiret için kâfi hazirlik yapamaz.

* Halinden sikayetçi olma, beterin beteri vardir.

* Bulasici hastaliklarin bulasmama ihtimali de vardir. Fakat bir binada bulunan kötü bir insan, baska bir odada da olsa, ondaki kötü huylarin geçmeme ihtimali yoktur. Kötülük çabuk yayilir.

* Basarinin sirri, güler yüz, tatli dil ve güzel siyasettir. Güzel siyaset, herkesin memnun olmasidir.

* Sevgi yakinlik ister, kaçan mahrum kalir, gözden irak olan gönülden de irak olur.

* Her sikintinin sebebi günah islemektir.

* Kibir ve öfke basa çok felaketler getirir.

* Iyilerle dost olan kötülerden emin olur.

* Kalbdeki kibre göre, akilda noksanlik olur.

* Baskasina yük olan alçalir.

* Söz tasimak, emanete hiyanettir.

* Kendine acimayan, baskasina hiç acimaz.

* Âlimle gezen aziz, cahille gezen zelil olur.

* Dini hükümleri akil ile anlamaya çalisan Peygamberlige inanmamis olur.

* Mümin az konusur, çok is yapar. Münafik ise çok konusur, az is yapar.

* Ahlak ve edep, aklin disaridan görünüsüdür. Kisinin akli edebi kadardir.

* Akil gibi sermaye, iyi huy gibi dost, edep gibi miras, ilim gibi seref olmaz.

* Dil canavar gibidir, serbest birakilirsa parçalar.

* Kisi, dilinin altindadir, konusunca belli olur.

* Kötü insan, herkesi kendisi gibi kötü bilir.

* Bütün kötülüklerin basi kötü arkadastir.

* Kalb temiz olursa, dilden güzel sözler çikar.

* Kendi görüsünü begenen dogruyu bulamaz.

* Her iyilik, sabirla ele geçer.

Hani Söz Vermiştik

2009-08-11T04:35:00.000-07:00

genclik nasıl deger kazanır?

2009-08-11T04:32:00.000-07:00

Gençliğin iksiri
Gözü keskin, sesi gür; kulakları hassas, dikkati yüksek… Çabuk anlar ve kesin konuşur. Hafızası kuvvetli; söylediğini ve söylenenleri unutmaz… Çabuk karar verir ve hemen hamle yapar; tuttuğunu koparır, vurdu mu hedef çöker… Taşı sıksa suyunu çıkarır… Yürüdü mü yollar dürülür… Başarılar onun için çantada keklik… Üstelik geç yorulur, çabuk dinlenir. Sevabı, en üst seviyeden kazanabilecek kuvvette, günahı en fazla işleyebilecek imkânda… Kısaca Allah’ın verdiği nimetleri en üst seviyede kullanabilir. Güçlü kuvvetli, dirayetli, muktedir…
Kim mi bu?
Genç…
Kâinat kendisi için yaratılmış olan varlığın genci…
Kim yanına almak istemez, kim yanında görmek istemez böyle bir gücü, böyle bir cevheri…
Dünyadaki bütün fikirler, dinler, inanışlar, akımlar, ideolojiler, felsefeler, kurumlar, kuruluşlar onu kazanmaya çalışır… İlk hedef kitle, hepsi için gençlik… Yaşasın gençlik!.. Cemiyetin en güçlüleri yanımızda!.. Zafere çabuk ulaşılacak… Yarın, peşin olarak bugünden kazanılacak… Üstelik, muhalefetlerinden kurtulmak bile başlı başına bir kazançken…
Bütün fikir ve düşünce akımları, inanç sistemleri; gençlere, gençliğe şirin görünmek için ellerinden geleni yaparlar… Ne varsa sende var, herşey sana emanet! Sensin, emanet edilmeye lâyık olan! Sen olmasan halimiz nice olur? Bu yüce dava senin omuzlarında yükselecek; sana ne mutlu! Sen her övgüye ve her ödüle lâyıksın!.. Böyle diyerek gençlere (tabirimi mazur görün) yaltaklanırlar…
Biri hariç…
İslâm…
Gençlere, şirin görünmek bir yana, hesaptan bahseder… İslâm; verilen bu devletin, her gence hesabının sorulacağını belirtir… Genci; kuvvetini hangi yolda harcaması gerektiği üzerinde; nelerden, nerelerden ve kimlerden uzak durması ve neleri, nereleri ve kimleri sevmesi gerektiği üzerinde düşünmeye davet eder… Düşünmeye ve emredildiği gibi yaşamaya… Sadece İslâm; insanı kendisiyle hesaplaşmaya davet edebilir. İslâm’ın dışındakilerse; kendilerinin hiçbir dahli olmadan meccanen ele geçirilmiş bu harika imkân sayesinde bâtıl dâvalarına fayda devşirme hevesindedirler sadece… Hiçbir şey sarfetmeden birkaç şatafatlı sözle kazanılmış güçlü kuvvetli köleler…
İslâm, düşünmeye davet ediyor; diğerleri faydalanmak istiyor. Hakla batılı ayırdetmede bundan alâ mihenk taşı mı olur?
Diğerlerinin zaten gence verebileceği bir şey yok. Şairin, “kendisi muhtac-ı himmet bir dede / nerde kaldı, gayriye himmet ede” dediği gibi, kendileri gençliğe muhtaç... Eğer İslâm’ın da, bütün söyleyip söyleyeceği “gençliğini iyi yolda kullan yoksa halin haraptır”dan ibaretse eyvah… En “deli kanlı” zamanında yalnız bırakılan insana eyvah!.

müslüman gencin halet-i ruhiyesi

2009-08-11T04:29:00.000-07:00

Hepsi benzer hastanelerde, benzer doğum merkezlerinde, aynı dünyaya aynı fıtrat üzerine doğmuşlardı. Belli kalıplar, belli kurallar çerçevesinde bebek ve çocuk oldular çokta farklılaşmadan. Sonra her biri büyüdü, serpildi ve farklılaşmaya başladı.

Tüm bu farklılaşmalar dış dünya denen şeyin ve önce göbek sonra kan bağı ile bağlı olduklarının ellerinde yoğrulup şekilleniyordu.

Her biri kendi çevresinin anlam çerçevesi içerisinde büyüyor, gelişiyor, öğreniyor ve kendi perspektifinden bir toplum ütopyasının varlığına inanıyordu. Her biri farklı birer birey olurken içlerinden birileri "Müslüman genç" oluyordu.

Yumurtasını yeni kırıp dışarıya çıkmış civciv misali hayata dair ilk izlenimlerini etrafına, olan bitene bakınırken edinmeye çalışan Müslüman genç, yakın zamanlarda aynı fıtrat üzerine doğduklarıyla karşılaşıyor, onlara karışıyordu imanlı, ihlâslı, vakur, duruş sahibi bir edayla...

Çeşitli şeylerle karşılaştı hayatında gencimiz, biz…

Müslümandı. Kardeşleri vardı, zor durumdaydı. Dert edinmeliydi "bizden değildir" hitabına maruz kalmamalıydı. Yüreğine dert oldu… Öyle sandı ya da sanmalıydı çünkü dert olmalıydı.

"Sosyal" olanla karşılaştı gencimiz. Önce "değişik" fikirlerle tanıştı, sonra dokunmasının haram olduğuyla ve haramın bir başkasıyla... Önce arkadaş oldu haramla sonra… Sağ taraftan soktu şeytanı kendisine sol taraftan gelenleri hiddetle tepti. "İslama uygun" kılıflar bulmakta da gecikmedi.
Abdestin temizlik, namazın spor, orucunda insan vücuduna bir dinlenme olduğunu anlatırken yakaladı kendini...

Dünya da artık eski dünya değildi, "modern"leşen, "global"leşen, "değişen" dünyada artık... Neyse ki daha fazla ileriye gitmedi...

"Eşref-i mahlukat"tı, "Allah ın (c.c) yeryüzündeki halifesi" idi. Bir duruşu, bir konumu saygın bir yeri olmalıydı.

Bulunduğu toplumda en iyi, en örnek en en en olmalıydı, Müslümandı. Derken şeyle karşılaştı "meşru daire"nin dışında kalan bir şeyle. Ne yapmalıydı? "Kötü" görünmemeliydi, "geri"de... Demişti ya iyi ve örnek olmalıydı. Olanlara "imanı" izin vermedi, vicdanı ruhunun derinliklerine seslendi. Yutkundu bir şey diyemedi. Eveledi geveledi.

Müslüman olarak bir "duruş" sergilemek yerine gurup içerisinde biraz daha yeşil ve uyumlu bir şekilde kalmanın sayısız "fayda"larını düşündü. "Öteki"leri soğutmamak için böyle davranılmalı fikrini iyice benimsedi. "Yorum", "şekil", "tarz" farkı dedi unuttu gitti.

Daha geniş topluluklar içinde bir suskunluk sarmalı içine girdi. Kendini saklaması "gerektiğini" düşündü. Duyuyordu ve susuyordu, görüyordu... "Dilsiz şeytan" gibi bir şeyler aklına geldi "takiyye" dedi ve kendini başka düşüncelere kanalize etti.

Diğer Müslüman gençlerle de bir araya geldi. Konuştu, tartıştı. Dünyalar kurup, dünyalar yıktı. Hep dünyanın, toplumun temel "direk"lerini konuştu ama "dinin direği"ni unuttu.

Hep diğerlerini eleştirdi aynada karşısına çıkanı tanımadı.
Bir ara durakladı. Neredeydi? Ne yapıyordu? Nereye koşuyordu... Hep bunları düşündü. "İslamı kuşatıp boğan hüsranı göğsüyle kıran" genç olmak, "Namusunu çiğnetmeyen Asım´ın nesli" olmak istiyordu halbuki. İmanlı, ihlâslı, vakur bir duruş ile yola çıktığını hatırladı. Döndü ve duruşunu yokladı.

Yanında mıydı? Bulamadı… Kendinden yontmadan durabileceği bir yere "dikilmeye" gitti.

Bu ve benzer düşünceler onu bunalttı. Sonra "şeytan sokuldu" rahatladı.

alıntı

bu zamanın gençleri ...

2009-08-11T04:20:00.000-07:00
bu zamanın gençleri ...

nasıl ağlamayayım ki ...

BOŞ VER BOŞ İNSANLARI

2009-08-11T04:19:00.000-07:00

Korkuyorum söylemekten

içimden geçip gitmeyenleri

birikiyor biliyorum taşacak bir gün

lavaboda biriken sular gibi

ıslatacak her yeri

kızacak annem babam

her şeyi ben doldurmuşum

ben taşırmışım gibi

söylemek istiyorum aslında

öğretmenime böyle olmadığını

anlattığı şeylerin

ama korkuyorum kızınca dilini ısırıp

yumruğunu sıkınca

tokadı not defteri gürleyen sesiyle

korkuyor ve susuyorum

güzel şeyleri

korkuyorum yanlış söylemekten

herkesin doğru bildiğini

korkuyorum oyuna alınmamaktan

sınıfta kalmaktan sevilmemekten

gece büyümem gerektiğini söylüyor büyükler

gölgeler itekliyor beni durmadan

dua ediyorum

cesur olayım korkmayım diye

sığınıyorum insanlardan rabbime

güneşli günleri benim için

tatlı rüzgârları, sevinçli yıldızları

benim için yaratmış diye seviniyorum

seni ezdirmem kimseye korkma

yanındayım seni seviyorum diyor

seviniyorum utanıp

siliyorum gözlerimi…

SEMERKAND-ÇOCUK

MORALİN NİYE BOZUK?

2009-08-11T04:17:00.000-07:00

MORALİN NİYE BOZUK?
HZ. ADEM (A.S.)GİBİ 200 SENE TEVBE Mİ ETTİN?

MORALİN NİYE BOZUK?
HZ.İBRAHİM GİBİ ATEŞE Mİ ATILDIN?

MORALİN NİYE BOZUK?
HZ.ZEKERİYYA (a.s)GİBİ TESTEREYLE Mİ KESİLDİN?

MORALİN NİYE BOZUK?
HZ.YUSUF (as) GİBİ KUYUYA MI ATILDIN?

MORALİN NİYE BOZUK?
HZ.MUHAMMED (sav) GİBİ TAİF'TE TAŞLANDIN MI, BAŞINA İŞKEMBE Mİ KONULDU NAMAZ KILARKEN, DİŞİN Mİ KIRILDI, YÜZÜNE TÜKÜRÜK MÜ ATILDI, HİCRETE Mİ ZORLANDIN, SEVDİKLERİNDEN Mİ AYRILDIN?

MORALİN NİYE BOZUK?
HZ.HAMZA (r.a) GİBİ BURNUN KULAĞIN MI KESİLDİ?

MORALİN NİYE BOZUK?
MUSAB BİN UMEYR GİBİ KOLLARIN MI KESİLDİ?

MORALİN NİYE BOZUK?
CAFER BİN EBU TALİP GİBİ OK, MIZRAK VE KILIÇ DARBELERİYLE YARALANDIN MI?

MORALİN NİYE BOZUK?
AMMAR,SÜMEYYE, YASİR GİBİ İŞKENCE Mİ GÖRDÜN?

MORALİN NİYE BOZUK?
BİLAL GİBİ KIZGIN KUMLARA YATIRILIP, ÜZERİNE TAŞLARMI KONDU?

MORALİN NİYE BOZUK?
YUNUS PEYGAMBER GİBİ DENİZE Mİ ATILDIN?

MORALİN NİYE BOZUK?
EYÜP PEYGAMBER GİBİ VÜCUDUNU YARALAR MI KAPLADI?

MORALİN NİYE BOZUK?
HZ. İSA GİBİ ÇARMIHA MI GERİLMEK İSTENDİN?

MORALİN NİYE BOZUK?
ÜSTAD GİBİ ZİNDANA MI ATILDIN, ZEHİRLENDİN Mİ?

HALA MORALİN Mİ BOZUK?

NE DÜŞÜNÜYORSUN, DÜNYALIK İŞLER Mİ?
SİLKİNELİM, KENDİMİZE GELELİM...... ..?

ÜZÜLECEKSEN, NAMAZINI KAZAYA BIRAKTIĞIN İÇİN, TEHECCÜDE KALKAMADIĞIN İÇİN, BİRİNİN KALBİNİ KIRDIĞIN, PAZARTESİ PERŞEMBE ORUCUNU TUTAMADIĞIN İÇİN ÜZÜL

ÜZÜLECEKSEN BUGÜN ALLAH İÇİN BİR ŞEY YAPAMADIĞIN İÇİN, VE ALLAH RESULÜ (SAV)'NÜ MEMNUN EDEMEDİĞİN İÇİN ÜZÜL

FİLİSTİN'DE, ÇEÇENİSTAN, BOSNA HERSEK'TE, IRAK'TA VE DÜNYANIN DÖRT BİR YANINDA ZULÜM GÖREN, İŞKENCE EDİLEN, ÖLDÜRÜLEN DİN KARDEŞLERİN İÇİN ÜZÜL

ÜZÜLÜRSEN, BİR FAKİRE YARDIM EDEMEDİĞİN İÇİN, YETİMİN ELİNDEN TUTAMADIĞIN İÇİN ÜZÜL

ÜZÜLÜRSEN, AFRİKA'DA VE DİĞER ÜLKELERDE BİR LOKMA EKMEK BULAMAYAN, HASTALIKLARLA MÜCADELE EDEN İNSANLAR İÇİN ÜZÜL

ÜZÜLÜRSEN,KUR'AN- I YETERİNCE OKUYUP, HAYATINA TATBİK EDEMEDİĞİN İÇİN ÜZÜL

ÜZÜLÜRSEN, PEYGAMBER EFENDİMİZ'İ, CANINDAN, MALINDAN,AİLE BİREYLERİNDEN, HERŞEYDEN ÇOK SEVEMEDİĞİN İÇİN ÜZÜL

ÜZÜLÜRSEN, HAKİKİ MANADA KUL, EFENDİMİZ'E ÜMMET OLAMADIĞIN İÇİN ÜZÜL
ÜZÜLÜRSEN, EFENDİMİZ'İN ŞEFAATİNE NAYİL OLAMAMA KORKUSUYLA ÜZÜL..

Modern tesettür (!)

2009-08-11T04:16:00.001-07:00

Askeriyede savaş anında her asker bir "sütre" gerisinde yatar, oradan ateş eder.

Kore'den gelen bir subay, bir taş göstermiş, "Beni kurtaran bu taştır." demiş. Savaşırken o taşın arkasında yatmış. Bir iki kurşun o taşa değip sekmiş, böylece o arkadaş vurulmamış.

Sütre ve tesettür aynı kökten gelir. Setr... Yani örtmek...

Nasıl ki askerler savaşta sütre gerisinde yatarak korunur, Müslüman hanımlar da tesettürle kendilerini düşmanlardan korurlar. İstisnalar kaideyi bozmaz.

Bir zamanlar modernizme uyarak hızla açılan Amerika gibi ülkeler şimdi tesettürün çarelerini arıyorlar. Amerikalılar bir zaman çıplaklıkta sınır tanımayarak çıplaklar kampı bile kurdu. Sonra baktılar ki soyunmak felaket getiriyor, hiç faydası yok, babasız çocukların sayısı her geçen gün artıyor; şimdi de müstehcenlikle mücadeleye başladılar. Çünkü haramlar, insanı çökerttiği gibi aileyi ve milleti de çökertir.

Bazı insanlar gözlerini, güzellik aramak için kullanır. Güzel bir çiçeğe baktığı gibi güzel bir kadına da bakar. Çiçeğe bakar, "Bu ne güzel bir çiçek!" der alır. Güzel kadın da hoşuna gitmişti...

Videolar, resimler, filmler, internet müstehcen resim göstererek insanlığı çökertmek istiyorlar. Ya onlara bakmayacağız veya onlar ortadan kalkacak! Eğer onlara bakarsak koyunun ota koştuğu gibi, sineğin tatlıya koştuğu gibi insan da harama yapışır; maddeten ve mânen ölür.

Gözü yaratan, gözün baktığı yeri görür. Harama bakan, gözüyle avlanmıştır. Sanki onun bakışı ip olur, kişiyi baktığı şeye bağlar. İnsan da ister istemez o yöne gider. Bu sebepten harama bakmamak lazım.

Otobüsteydim. Önde oturan yolcu, gazeteyi açmış bakıyor. Gazetede bir resim var. İçimden dedim ki: "Allah'ım, bu resme bakmamı haram etmişsin; işte ben de başımı çevirdim!"

Nefse hakim olmak kolay değil. Fakat zoru başarmak mesele...

Tesettürde renk sınırlaması var mıdır?

En başta örtünen insan örtüsünün manasını bilecek. Şeffaf bir kumaşla örtünme olmaz. Penye gibi vücuda yapışan bir kumaşla, yanar döner parlak renkli elbiseyle tesettür olmaz. Böyle giyinenlerle insan gözü muhakkak alaka kuruyor. Elbiseyi inceleyeyim derken, vücut hatlarına kayılıyor... Bir hanım tesettürde fakat elbisesi diyor ki, "Bana bak!" Bu olmaz! Rengin önemi yoktur yeter ki, kişiyi cazip göstermesin. İnsan kendini Allah'a beğendirmeye çalışmalı. Önemli olan bu. Mesela bir hanım manto almış. Kimisi bu mantonun rengini beğenmez, kimisi biçimini, kimisi düğmelerini beğenmez. O hanım şöyle soracak kendine: "Bu mantoyu Allah beğenir mi?" O'dur önemli olan. Bol mu? Uzuvları belli ediyor mu? İçini gösteriyor mu? Rengi canlı mı?

Bir kadının iffetli sayılabilmesi için, örtünmesi yeterli değildir. Kadının bakışları, yürüyüşü, hareketleri... Bunlar tesettürü oluşturan bütünün parçalarıdır. Kur'an'da tesettür, "cilbab" diye geçer. Yani kadının kafasından bir örtü bırakacağız, işte oldu cilbab...

Şimdiki hanımlar, modern tesettürlü (!) Modernizm Avrupa'ya aittir. Kanımca böyle hanımları imanları kurtaracak... "Efendim ben öyle kapanamam." Kapanma. O zaman gelecek tehlikelere de razı ol.

Kapalı bir hanım, yolda giden diğer bir kapalı hanımı durdurmuş, şöyle demiş: "O kadar güzel kapanmışsın ki, çok cazip görünüyorsun!"

Ceylanı güzelliği için vururlar. En güzel meyveye çok taş atarlar. Altın, değerli olduğu için onu ateşe atıp eritirler. Elmas yontuldukça kıymetlenir. Geyikleri boynuzları için avlarlar. Bazı hayvanlar kürkleri için acımasızca öldürülür. Birçok değerlere sahip olanlar, birçok felaketlere uğrayabilirler. İslamiyet, dünya ve ahiretimizi cennet etmek için vardır. İslamiyet'in dışına çıkansa, avcının ağına düşer!

Tesettür, kadının cazibesini artırması değildir!

Tesettürden Ne Anlaşılıyor Acaba

2009-08-11T04:16:00.000-07:00

Son zamanlarda yani son 2-3 senedir sokaklarda gördüğüm manzaralar beni dehşete düşürüyor ve acaba ben yanılıyor muyum diyorum.
Vesikalık bir fotoğrafını görsem maşaallah ne güzel kapanmış diyeceğim bir insan, ama başörtüsü dışında kalan kısım korkunç.
Önceleri kısa etekli başörtülü bayanlar görüyordum, ama şimdi dizaltına kadar inmiş etekler giyen başörtülü sayısı aşırı arttı.
Eskiden köylerde yarım başörtü takıp, altına kısa kollu giyen teyzeler görürdüm, cahillikten derdim. Ki zaten başörtüleri de yarım olur saçların yarısı gözükürdü.
Şimdi ise eşarp harika bağlanmış, bir tel saç gözükmüyor. Ancak bacaklar açık, kollar sıvanmış, dar elbise, dar pantalon, makyaj, vs.
Belki size çok normal gelebilir ama tesettür bu değil
Tesettür sadece başörtüsü örtmek değil
Eller, yüz, ayak bileğe kadar. Diğer kısımların tamamen ve vücut hatları belli olmayacak şekilde kapatılması. Farz olan ve uyulması gereken tesettür budur.
Artık insanların saçını kapatıp diğer yerlerini açmasından nefret ediyorum. o zaman başını da aç kardeşim. Ne kapatıyorsun, saçını taramak mı zor geliyor, kuaföre para vermek mi istemiyorsun, nedir başını örtmekteki amacın... (alıntı)

Ey Kur’an Dirilt Bizi!

2009-08-11T04:09:00.000-07:00

Hayatımız boyunca hep birilerini örnek aldık. Kimi zaman bizden daha fazla bilenleri, kimi zaman önder olarak gördüklerimizi kimi zaman hayatları koşuşturmaca içerisinde olanlar, kimi zamanda iyi edebiyat yapanlar hep bizim fark ettirmeden kendilerini örnek aldığımız kişiler olmuşlardır. Ama az bir bilgiye sahip olduğumuzda da maalesef ilk eleştirdiğimiz insanlarda onlar olmuşlardır. Daha iyisini yapmışçasına, daha güzel örneklikler sergilemişçesine eleştiri oklarımızı bir zamanlar bize örnek olan insanlara yöneltmişiz. Yerden yere vurmuşuz bazen acımasızca. Haklı sebeplerimiz olsa da bazen kantarın topuzunu kaçırmışız farkında olmadan.

Mihengimiz olan bu insanlar bize belki de İslam’ı sevdiren bize gerçekleri anlatan insanlar olmuş. Ama ne hazindir ki bir çoğu konuşmalarıyla sevdirdikleri İslam dan bihaber yaşam tarzlarıyla şaşırtmışlar bizi. Gayri müslim birinin sözü hala kulaklarımı çınlatmakta. “İnsanlar bana söylemleriyle İslam’ı sevdirdiler ama yaşantılarıyla nefret ettirdiler” diye haykırıyordu. Kişilere endeksli bir yaşam değil aslında İslam. Kişiyle özdeş değil. Kimsenin tapulu malı değil kısacası. Aslında İslam’a bakış açımızdaki problemden kaynaklanıyor tüm bunlar. Şu gerçeği çoğu zaman gözden kaçırıyoruz. Kişiler değil, yoktan var edenin bize inzal ettiği Kitap anlatıyor Müslüman’ı ve onun yaşam tarzını. Ne yapması gerektiğini ve ne yapmaması gerektiğini yine Kuran çiziyor kırmızıçizgilerle.

Oldukça belirgin bir çizgi çizer Kuran insanları tanımlarken. Öyle belirgin ki, birbirine karışması imkânsız. Bir biri içine geçmesi ve yanlış anlamamız imkânsız. Tüm olasılıkları göz önünde bulunduran Rabbimiz altlarına çizdiği kalın çizgilerle tanımlar insana dair tüm vasıfları. Müslüman, mü’min, kâfir, fasık, mücrim, münafık, müfsit, zalim, hata eden, hataları hayatlarını kuşatanlar, mazlum, mustazaf, müstekbir gibi birçok tanımı açık bir şekilde görmekteyiz. Allah’ın kitabı hiçbir şeyi noksan bırakmadan açık ve net bir şekilde açıklıyor hepsini. Beşerin kendi tanımlarına gerek duymadan onların yanlış anlama ve yanlış tanımlamalarını göz önünde bulundurarak ona bırakmıyor Yüce Yaradan.

Bizi Kur’an şekillendiriyor ve ismimizi yine Kur’an koyuyor.
Bizi dirilten, ayağa kaldıran, yaşamımızı şekillendiren yine Yüce Allah’ın kitabı. Evet bizi diriltecek olan tek kaynak.

Dirilt bizi ey Kur’an!
Kavram kargaşasının ortasında debelendiğimiz günümüzde yaşantımız ve eylemlerimiz doğrultusunda bize Rabbimizin koyacağı isme ve o ismin gerekliliğin yapmaya talibiz.

Dirilt bizi ey Kur’an!
Susuz ve suya hasret kurak toprak gibi senin bize kana kana gelmene muhtacız. Seni anlamaya, seninle konuşmaya, seninle yürümeye, seninle yol almaya ve seninle dirilmeye muhtacız.

Dirilt bizi ey Kur’an!
Fırtınalarla boğuşuyorken senin sakin limanına yaklaştık, nerde durmamız gerektiğini, nerede fırtınaya dahil olmamız gerektiğini yine sen göster bize. Ne senin gölgendeyiz diye rahat oturalım, ne de senin ardına sığınarak tüm dünyayı gereksiz ithamlarla bulandıralım.

Dirilt bizi ey Kur’an!
Birliğimiz, birlikteliğimiz dağıldı. Her birimiz parçalanmış tesbih taneleri gibi her bir yöne dağıldık. Toparlanmaya, tekrar kardeş olmaya, yar, yaran olmaya ihtiyacımız var. Senin müminler ancak kardeştir ayetini yaşamaya şuan çok fazla muhtacız. Biz, bir binanın tuğlaları gibi olmalıydık. Oysa kalplerimiz sınırlarla, cemaatlerle, camialarla, mezheplerle bölündü.

Dirilt bizi ey Kur’an!
Peygamberimizin size emanet bırakıyorum diye buyurduğu bu emanetini muhafaza edemedik. Onu hovarda mirasyediler gibi paramparça parçaladık. Bazıları seni anlaşılmaz bir kitap olarak tanıttı. Açıp anlamaya bile çalışmadı. Bazıları onu yüksek raflardan hayata indiremedi bile. Yine bazıları onu hayatlarından çıkarıp sadece merasim kitabı gibi lanse ederken, kimileride bir kısmını okuyup, bir kısmını inkâr etti.

Dirilt bizi ey Kur’an!
Kalbimize tıpkı Mekke’de nazil oluyormuşçasına tekrar nazil ol. Ayet ayet, sure sure tekrar in kalplerimize. Tıpkı sahabe gibi bizde onar onar hayatımıza aktaralım seni.

Dirilt bizi ey Kur’an!
Bize kalkmamız gereken yeri, nerde durup nerede harekete geçmemiz gerektiğini ve ne zaman yürümemiz ve ne zaman koşmamız gerektiğini bir daha hatırlat. Hatırlat ki her şey çok geç olup ölüm kapımızı çalmadan senin ayetlerin bizde tezahür etsin.

Dirilt bizi ey Kur’an!
Üzerimize serpilen ölü toprağının kalkmasını sağla. Ve bizi şaha kaldırsın her ayetin. Bizi harekete geçirsin tıpkı kızgın çölde Ömer’i, Hamza’yı, Ali’yi, Osman’ı, Aişe’yi, Hatice’yi, Sevde’yi, Zeyneb’i, Fatımay’ı ve diğerlerini harekete geçirip şimdi anarken ‘Hazreti’ ifadesini kullandığımız bu insanları diriltip harekete geçirdiğin gibi bizi de hareketlendir.

Dirilt bizi ey Kur’an!
Hayatımıza yön veren senin ahkâmın olsun. Seni bize gönderen yüce Yaratıcımızın emri yeryüzünde hâkim, beşeriyet seninle mutmain olsun. Biz kalbimizi yitirdik. Peygamberimizin “onlar senin yüce kitabını terk ettiler, terkedilmiş olarak bıraktılar” buyruğu gibi bizler seni terk etmek istemiyoruz. Seni yok saymak, senin bir kısmına inanıp bir kısmını inkâr etmek değil bütününe iman etmek istiyoruz.

Dirilt bizi ey Kur’an!
Biz senin kulbuna tutunmak istiyoruz. Rabbimizin sağlam kulp diye bahsettiği kulpa tutunmamız gerektiğini yine senden öğrendik ve sağlam kulpun ne olduğunu da yine senden öğrendik.

Dirilt bizi ey Kur’an!
Cihanşümul mesajınla âlemlere rahmet olarak gönderilen resulünle, tüm insanlığı kucaklayan metninle, “Yalnız Sana ibadet eder ve yalnız Senden yardım dileriz, bizi doğru yola ilet, kendilerine nimet verdiklerinin yoluna gazab ettiklerinin ve sapmışların yoluna değil” diye geçen duanla yoktan var edene yaklaştır, yakınlaştır bizi.

Dirilt bizi ey Kur’an!
Yoktan var edeni senden öğrendik, ibadeti, yaradana yaklaşmamızı, onun Resulünü, ona nasıl iman etmemiz gerektiğini, duayı, sevmeyi, salâtı, yaşamaya dair ne varsa hepsini senden öğrendik.

Dirilt bizi ey Kur’an!
Adem (a.s.)’ı senden öğrendik. Sen tanıklık yaptın. Ayna oldun İbrahim (a.s.) Rabbini ararken, Nuh (a.s.)’a gemisini yaparken, İsmail boğazlanmak üzere yatırılmışken, Yusuf (a.s.)’ın kuyudan hükümdar olma yolundaki mücadelesinde, Eyüp (a.s.)’ın sabrında, Ashabı Kehf’in kıssasında, Ad, Semud ve Medyen kavminin yaşadıklarında, firavunun ve ebu cehilin yaptıkları zulümlerde hep sen ayna oldun bize. Ve olmaya devam edeceksin bizden sonra geleceklere de.

Dirilt bizi ey Kuran!
Af dilemeyi senden öğrendik. “Duamda olmasa Rabbim beni neylesin” emriyle, dua etmem gerektiğini ve dua etmeyi, istemeyi, dilemeyi senden öğrendik. Allah’a sığınmayı, tefekkürü, tezekkürü, akletmeyi, düşünmeyi, mukayese edip doğru yolda yürümeyi hep senden öğrendik.

Dirilt bizi ey Kur’an!
Her surende cenneti, cehennemi, Rabbimi okuyorum. Cennet ayetleriyle yüzümde tebessüm beliriyor. Cehennem ayetleriyle yapacaklarımı hatırlıyorum. Kıssaların yol gösteriyor bana.

Duam Fatiha,
Efendimizi anıyoruz Ahzab‘la.
Davamın temellerini atıyorum tüm peygamberlerin hayatlarının şekillendiği Enbiya ile.
Tevbe diliyoruz çoğu zaman yılmadan, usanmadan.
Fetih isteğimiz bizi şahlandırıyor.
İnşirah dileniyoruz bazen kalbimize.
Kıyamet‘i yaşıyoruz kimi zaman.
Adiyatla tozu dumana katarak koşturmamız gerektiğini hatırlatıyoruz nefsimize.

Kur’an’la istiyoruz. Kur’an’la diliyoruz. Kur’an’la şekillendirmek istiyoruz yaşamımızı. Dirilt bizi ey Kur’an, bizi ve kalbimizi.
Ey Kur’an dirilt bizi, bir daha ölmemek üzere…

Mükerrem Bulut

Muhammed b. Süleyman

2009-08-11T04:05:00.000-07:00
Bir Anekdottan Alınacak Ders

Damat Efendi lakabıyla meşhur “Mecmeu’l-Enhür” sahibi Muhammed b. Süleyman, talebelik günlerinden birinde, gece yarısı, mum ışığı altında ders çalışmaktadır. Bir ara kapı çalınır. Açar. Karşısında bir genç kız durmaktadır. Yolunu kaybettiğini ve ortalıkta başkaca da bir ışık görmediği için buraya geldiğini söyler. Molla, onu içeriye alır. Sonra da kendini yine dersine verir.. verir ama, sabaha kadar ara sıra elini, yanan mumun üzerine tutmayı da ihmal etmez. Evet sabaha kadar bunu pek çok defa tekrar eder. Gün ışıdıktan sonra genç kız oradan ayrılır. Evine döner. Burası Osmanlı vezirlerinden birinin sarayıdır. Ve bu genç kız da, o vezirin kerimesidir. Saray halkı, ona geceyi nerede ve nasıl geçirdiğini merakla sorarlar. Çünkü bütün gece onu aramış ama bir türlü bulamamışlardır. Genç kız başından geçenleri ve gördüklerini bir bir anlatır. Vezir, mollayı sarayına davet eder ve niçin sabaha kadar elini yanan mumun üzerinde tuttuğunu ve elinin yanmasına sebep olduğunu sorar. Molla: “Yolunu kaybettiği için kapımı çalan genç kızı dışarda bırakamazdım. Bu sebeple onu odama aldım. Nefsimin desiselerine karşı koyabilmek için de, elimi ara sıra mumun bana cehennemi hatırlatan alevi üzerine koydum. Ve böylece yanlış birşey yapmaktan kurtuldum.”

Esasen, her haram kapımızı çaldığında, bize âit davranış şekli de işte böyle olmalıdır. Zaten, her haramın zehirli bal olduğu da bilinen gerçeklerden değil mi? İnsan, geçici ve süflî zevkleri ebedî ve ulvî cennet zevkine tercih etmemeli...

Fatih'e Mektup

2009-08-11T04:02:00.000-07:00
çok modern GENÇLİK !!!

Bon Bon Kızlar

2009-08-11T03:54:00.000-07:00

Selamun Aleyküm Konunun Tamamını Okumanızı Önemle Rica Ediyoruz.

Sokaktaki bu şeker kâğıtları da kim?

Lolipoplar, bonbonlar, fondanlar, rengârenk şekerlemeler…

Maşallah maşallah deyip, insan nazar etmekten korkuyor. Hele şu şekerlerin güzelliğine bakın hele… Yeni çıkmış galiba bu başörtülü şekerler! Ay Allah’ım renklerin caf cafına bakın; çingene pembesi, fıstık yeşili, portakal turuncusu, pastel mavisi, kızıllar, vişne çürükleri, firfiriler…

İnsanın bu şekerlere baktıkça bakası geliyor. Gözümüz gönlümüz açılsın bee! Çağdaşların halâ göz zevklerini bozuyor mu acaba bu şekerler? Yok daha neler, hiç olur mu, bu başörtülü şekerler yıllarca az çekmemişti, neydi o; öcü, örümcek kafalı, eski kafalı, geri kafalı,kara sofu, takunyalı, tutucu, mürteci sözleriyle az rencide edilmemişti bunlar. Şimdi geçmişin acısını çıkarıyorlardır. Oh olsun işte, azıcık düşman çatlatsınlar.

Gerçi başörtülü hanımlar ne yapsalar bu çağdaşlara yaranamazlar. Başörtü dışında kızlarımızın kıyafetlerine, kendilerine gıpta ediyorlardır hani! Ama ah o başlarına sıkı sıkı bağladıkları başörtüsü. Varsa yoksa saçlarını göstermemekte yatıyor bu gizli sır. Üstlerinde spor kıyafetler, başlarında rengârenk örtüler. Modernliğin, şıklığın ve zarafetin adresi şu markada deyip birbirleriyle güzel olma yarışına giren kızlarda yok değil. Tesettür asıl amacından sapıyor mu ne? Yoksa bana mı öyle geliyor? Bizler demode mi kaldık yoksa?

Allah’ın ayetlerini unuttular mı? “Mü’min kadınlara söyle: Gözlerini (harama bakmaktan) sakınsınlar; namus ve iffetlerini esirgesinler. (Örtüyle kendiliğinden) belli olan yerleri müstesnâ olmak üzere, ziynetlerini teşhir etmesinler. Başörtülerini, yakalarının üzerine (kadar) örtsünler…” (Nur, 31).

Allahû Tealâ ziynetlerini teşhir etmesinler derken, buradan çıkan anlamı hiç düşündüler mi? O cırtlak renklerle Allah’ın rızasını mı, yoksa başkalarının rızasını mı kazanmaya çalışıyorlar??????

Amaçları nedir? Yüzlerini, gözlerini boyayıp, cilalanıp nereye böyle takır tukur… Bizim diğer kadınlardan farkımız olmalıydı. Moda diye de Allah’ın ayetlerini göz ardı etmemeliydik. “Evlerinizde vakarınızla oturun. İlk cahiliye (devri kadınları)nın açılıp saçılarak, ziynetlerini göstererek yürüyüşü gibi yürümeyin. Namazı kılın, zekatı verin, Allah ve Resûlü’ne itâat edin..” (Ahzab, 33).

“…Gizledikleri süsleri bilinsin diye ayaklarını yere vurmasınlar” (Nur, 31) ayetini okuduğumda her zaman aklıma topuklu ayakkabılar geliyor. Hani şu tak tuk yapan kadınların ayaklarını yerden kesen, yüksek ökçeli ayakkabılar… Kur’an-ı Kerim gerçekten bir hayat kitabı. Onunla hayatımızı şekillendirdiğimiz takdirde ancak o zaman takva ve izzet sahibi olabiliriz.

Allah’ın kadınlara koymuş olduğu ölçü en güzel ölçüdür. Dinimiz toplumda fitne ortamı doğmasın diye kadını her bakımdan korumuştur. Hiçbir zaman kadınlara uyguladığı kurallar yüzünden dinimizi yanlış anlamamak gerekiyor. Bu din ancak okuyarak, araştırarak anlaşılır. Kadın sahabelerin yaşantıları, giyim ve kuşamları bizim için en güzel ölçüdür. Kur’an-ı Kerim kadınları giyimleri konusunda bir renk belirtmese de, ölçü belirtmiştir. “Ey Peygamber! Hanımlarına, kızlarına, mü’minlerin kadınlarına (bir ihtiyaç için dışarıya çıktıklarında) örtülerini üstlerine almalarını söyle…” (Ahzab, 59).

Günümüzde müslüman hanımlar arasında takip edilen bir moda anlayışı var. Stilistler, tasarladıkları giyimlerle mü’min hanımları kabuklarından çıkarmayı başardılar. Birbirlerinden görerek, birbirlerine özenerek, birbirlerinden daha çarpıcı ve güzel olabilmek için tesettür adı altında kuşandıkları giyimlerde bir takva, bir vakar görebiliyor muyuz acaba? Bir bayan olarak benim gözüme çarpan bu renklerin cazibesi beni bile bakmaya iterken, erkeklerin bakışları “Bacıma ne güzel yakışmış” gibisinden mi oluyor? Biliyorum aslında kötü niyetli olan benim değil mi?

Neden adımızı lekeliyorlar? Ne çıksa başörtülülerden çıkıyor, anlayışıyla bakan insanların ağızlarına dolanan kızlarımızın kıyafetleri bir kıskançlık anlayışı gibi algılansa da, aslında göze batan cinsten olduğu için bir ikaz olarak da anlayabiliriz.

Toplumda fitne ortamı doğmasına neden olmamalı kadın. Bilakis gerektiğinde kendini, adını ve namusunu koruyabilmeli. Her zaman yanımızda eşimiz, babamız, abimiz olmayabilir. Üstümüzdeki kıyafet öyle bir kıyafet olmalı ki, bizi her tehlikeye karşı bir zırh gibi sarmalı. Üzerimize odaklanan bakışları geri tepebilmeli.

“Elbise süslü püslü olup da bizzat kendisi ziynet gibi olmayacak. Ayrıca bakışları üzerine toplayabilecek şekilde renkli, desenli, altın ve gümüş işlemelerden de kaçınılmalıdır. (Bkz. Buhari “edeb’ülmüfred”, Hâkim “müstedrek”).

Amacımız dikkat çekmek, bakışları üstümüze toplamak olmamalıdır. Kıyafetimiz takva, edeb, ahlâk numunesi olmalı. “Giysi dar değil, geniş ve bol olmalı, fitneye neden olacak bir yeri belli etmemelidir. (Bkz. Ebu Dâvud, Sünen).

Bazı kıyafetler vardır ki, tam tedbir tesettüre uygundur. Fakat farklılığından dolayı dikkat çekici de olabilir. Resulullah (Sallallahu Aleyhi Vesellem) şöyle buyuyor: “Her kim belli eden bir elbise giyerse, Allah da ona Kıyâmet gününde zillet elbisesi giydirir. O da ona ateş olur” (Sahihtir. Ebu Dâvud).

Bazı hanımlar evlerinde yapmadıkları süsü dışarıya gösteriyorlar. Ter kokusunu, kötü kokuyu bahane edip; parfümler, deodorantlar kullanıyorlar. Tabii bu ağır kokularla toplumun düzenini kaçırdıklarının da farkında değiller. Aslında amaçları düzen kaçırmak, dikkat çekmek, ortalığı altüst etmek değil mi? “Bir kadın koku sürünüp bir kavmin (topluluğun) yanına uğrar da onlar bunu hissederse; zinâ etmiştir” (Sahihtir. İmam Ahmed).

Bir pantolon modasıdır, aldı başını gidiyor. Hiçbir şeyden geri kalmıyorlar. Sanki dersin açıklarla kıyafet yarışına girmiş bu hanımlar. Bakın, aslında bizler ne kadar, modern ve çağdaşız, der gibi dar pantolonları giyip ortalıkta tesettürlüyüz diye geziniyorlar. Allah aşkına bunlar şimdi tesettürlü mü? Tesettür nedir; Örtünme, saklanma değil mi? Ama bunlar bir şeyi saklamaktan çok belli etme telaşındalar. Üstelik pantolon erkeklere benzeme yönünden de kadın için uygun değildir. “Erkeklerden kadınlara, kadınlardan da erkeklere benzeyene Resulullah Sallallahu Aleyhi Vesellem lânet etti.” (Buhari).

Yabancı erkeklerle konuşurken dikkat etmemiz gerekiyor. Onlarla kıkırdayarak, kırıtarak konuşmamalıyız. Takvamızdan ödün vermeden, kuşkuya yol açmayacak tarzda olmalı sözlerimiz. Hal ve tavırlarımızda önemli tabii. Normal bir şekilde yani bilinen biçimde olmalı davranışlarımız. “Ey peygamberin kadınları, siz kadınlardan herhangi biri (gibi) değilsiniz; eğer sakınıyorsanız, artık sözü çekicilikle söylemeyin ki, sonra kalbinde hastalık bulunan kimse tamah eder. Sözü maruf bir tarzda söyleyin.” (Ahzab,32)

Bizler sokakta raks eden bon bon kızlar gibi değiliz. Bizler şeker kâğıdı gibi de giyinmeyiz. Cahiliye kadınları gibi sokakta kırıtarak da yürümeyiz. Sevgili mü’mineler! Unutmayın bizler İslam toplumunun ana çekirdeğini oluşturuyoruz. Hani bir söz vardır, ”bir erkek eğitirseniz, bir insan eğitmişsinizdir. Bir kadın eğitirseniz, bir toplumu eğitmişsinizdir.” Geleceğin mücahitleri inşallah bizim ellerimizle yetişecek.

Allah’ım! Hak yolunda olduğumuzu sanıp da asıl gayeden uzaklaştırma bizi. Cahiliye kadınları gibi amaçsız bir hayatın çirkin araçları yapma bizi. Günaha çağıran vesileler olmaktan, hayatın boş figüranları olmaktan sana sığınıyoruz.

Dilek Dinçer / İslami Dergi

Tesettür farzdır

2009-08-11T03:52:00.000-07:00

Sual: Dinimiz, kadının nasıl kapanacağını açıkça bildirdiğine göre bunun tartışması niçin yapılıyor? Tesettürü inkâr eden dinden çıkmaz mı?
CEVAP
Kadınların tesettürü kesin olarak açıklanmıştır. Tesettürle ilgili âyet-i kerimeleri Peygamber efendimiz açıklamış, âlimler de bizlere bildirmiştir. Bu husustaki tartışmalar kasıtlıdır.

Kur'an-ı kerimde genel olarak her şey, kısa olarak bildirilmiştir. Bunları Peygamber efendimiz açıklamış, o günden beri uygulanmıştır.

Kur'an-ı kerimde mealen, (Sakın ana-babana öf deme) buyuruluyor. (İsra 23)
Bir kimse, ana-babasına öf demese, fakat sopa ile dövse, sonra da (Ben öf demediğim için, Kur'anın emrine uydum) dese, bu kimse Kur'ana uymuş mu oluyor? Âyet-i kerimenin manası, (Ana-babanızı üzmeyin hatta onlara öf bile demeyin) demektir. (Beydavi)

Bunun için Kur'an-ı kerimdeki bir âyetin hükmünü öğrenmek için Kur'an tercümesine bakmak çok yanlış olur. Herkes Kur'an-ı kerimden hüküm çıkarabilseydi, hadis-i şerifler lüzumsuz olurdu.

Hırsızlık suçtur. Bir hakim, kanunları esas almadan, sırf Anayasaya göre bir hırsıza ceza veremez. Çünkü hırsızlığın cezası açıkça Anayasada bildirilmemiştir. Birçok hükümler kanunlarla açıklanmıştır.

Bunun gibi, dinimizin bir hükmünü öğrenmek için herkes Kur'an-ı kerime bakıp anlayamaz. Kur'an-ı kerim, hadis-i şeriflerle açıklanmıştır. Hadis-i şerifleri de anlamak büyük ilim işidir. Bunları da İslam âlimleri açıklamıştır. Onun için hiç kimseye Kur'an tercümesi okumasını tavsiye etmiyoruz. Bir okuyucu "Kur'an tercümesi, okuyarak dinsiz oldum" diye acı bir itirafta bulunmuştu.

Tıp kitabı okuyarak, ilaç yapmak ve hastaya teşhis koymak yanlıştır. Kur'an tercümesinden hüküm çıkarmak bundan daha büyük yanlıştır. Çünkü yanlış ilaç kullanan ölebilir. Fakat yanlış hüküm çıkaran imanını kaybedip, sonsuz azaba düşebilir. Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki:
(Kur'anı kendi görüşü ile açıklayan, doğru olsa bile, muhakkak hata etmiştir.)

[Nesai](Kur'anı kendi görüşüne göre tefsir eden kâfir olur.) [Mekt.Rabbani]

Kur'an-ı kerimde mealen buyuruluyor ki:
(Mümin kadınlara söyle: [Yabancı erkeklere bakmaktan] sakınsınlar, ırzlarını korusunlar, [el, yüz gibi] görünen kısmı hariç, ziynetlerini [Saç ve gerdan gibi ziynet takılan yerleri] göstermesinler, başörtülerini yakalarına kadar [saç, kulak ve gerdanlarını] örtsünler!) [Nur 31]

Bu âyet-i kerimeden kadınların başörtüsünü sadece yakasına örteceği, baş ve vücudunun diğer yerlerini örtmenin gerekmediği anlaşılabilir. Gözünü neden sakınacak, ırzını nasıl koruyacak, ziynetten maksat nedir? Kına, sürme boya mıdır, altın, gümüş gibi ziynetler midir? Bu hususlar açık değildir, hadis-i şerifle bildirilmiştir. Bir âyet-i kerime meali de şöyle:
(Ey Nebi, hanımlarına, kızlarına ve müminlerin kadınlarına [dışarı çıkarken] cilbablarını [dış kıyafetlerini] giymelerini söyle! Bu, onların tanınıp, eza görmemelerine daha uygundur.) [Ahzab 59]

Bu tercümeye bakıp "Kadın, tanınıp eza edilmemesi için dış elbise giyer. Tanınıp eza edilmezse, çıplak gezebilir" diyenler çıkmıştır. Bu âyetleri Resul aleyhisselamın nasıl açıkladığına bakmalıdır.

Hadis-i şerifte buyuruldu ki:
(Kadının [yüz ve iki elinden başka] bütün bedeni avrettir.) [Mecmaul-enhür, El-mugni]

Bu hadis-i şerifte kadının tesettürü açıkça bildiriliyor. Kur'an-ı kerimin 17 yerinde Resulullaha (De ki, bana tâbi olun) buyuruluyor. Allahü teâlânın Resulüne tâbi olup Onun bildirdiği şekilde tesettüre riayet etmelidir!

Hazret-i Esma, ince elbise ile gelince, Resulullah efendimiz baldızına bakmadı. Mübarek yüzünü çevirip (Ya Esma, bir kız, namaz kılacak yaşa gelince, yüz ve elleri hariç, vücudunu erkeklere gösteremez) buyurdu. (Ebu Davud)

Hazret-i Âişe validemiz buyurdu ki:
(İlk muhacir kadınlara Allah rahmet etsin! Tesettür âyeti inince, hemen futalarını yırtıp başlarını örttüler) buyurdu. (Buhari, Nesai)

Kadın avrettir, tesettürü farzdır. Âyet-i kerimeyi kendi görüşüne göre tefsir edip bu farzı inkâr etmek küfürdür.

Bir kadın açık gezse kâfir olmaz. Fakat kapanmanın lüzumsuz olduğunu söylerse kâfir olur. Günah ile küfür farklıdır.

Tesettür mü saç örtüsü mü?

2009-08-11T03:48:00.000-07:00

Yine bir yaz mevsimi daha bütün güzelliği, canlılığı ve sıcağıyl

a geldi. Gardroplarımızdaki kışlık kıyafetlerimizin yerini yazlık kıyafetlerimiz aldı. Sıcak havanın etkisini en aza indirebilmek için yaza uygun daha ince, daha açık renkli kıyafetler tercih ederiz. Hava çok sıcak ben bugün giyinmeyeyim diyen akl-ı selim hiç kimse göremezsiniz. Çünkü giyinme ihtiyacı insani ve fıtri bir durumdur. Hiçbir hayvanı (sirkler hariç) takım elbiseli, etekli göremezsiniz. Ne kadar açık giyinmiş olsa dahi bir hanım kıyafetinin bir yeri açılmış olsa gayr-i ihtiyari orayı hemen eliyle kapatmaya çalışır. Evet, giyinmek insan için fıtridir ama daha da ötesinde Müslümanlar için dini bir vecibedir deï¿½ Müslüman erkekler için göbek ve diz kapağı arasının, Müslüman kadınlar için de el, yüz ve ayaklarının dışında kalan kısımlarının örtülmesi farzdır. Hava ne kadar sıcak olursa olsun bu kısımların örtülmesi zorunludur. Bununla beraber tesettürü salt beden örtüsü olarak görmek eksik ve yanlıştır. Tesettürün insanın ruhunu, kalbini, hal ve tavırlarını kapsayan boyutu da vardır. Ama maalesef modernleşme birçok değerimizin içini, manasını boşalttığı gibi tesettür anlayışımızın da içini boşaltmış ve tabiri caizse kuşa çevirmiştir.

Özellikle yaz aylarında başörtülü bayanların tesettürlerine gereken hassasiyeti göstermediklerine üzülerek şahit oluyoruz. Tesettürlü olmayı sanki sadece başörtülü olmakmış gibi algılamaya başlar olduk. Başımızda allı pullu eşarplarımız bizi onurlandırırken kısa kollu gömleklerimizi, kısa hatta uzun yırtmaçlı eteklerimizin renklerini başörtülerimizin renkleriyle uydursak da özü itibariyle birbirlerine hiç uymadılar. Başörtülerimiz eğreti durmaya başladı üstümüzde. Başörtülerimizin altında incecik ve daracık kıyafetlerimizle şık (!) olmaya çalıştıkça dışarıdan bakanlar bizi kendilerine ne çok benzetmekle gururlandılar. Türk tipi örtünme gibi bir ucube oluşturdular. Emperyal güçlerin tasallutunda ezilmiş Ortadoğulu, Afrikalı, Arap Müslüman kadının yanında modern ama dini(!) kıyafeti ile ilginç bir o kadar da akıl almaz bir örtünme biçimi oluşturuldu.

TESETTÜRDE SAMİMİYET!

Her ibadet eksiksiz yerine getirilmeli. Namazın bir vaktini kılıp bir vaktini bırakamayız. Ramazan orucunu yirmi gün tutup on gün tutmamazlık yapamayız. Zekatı bir yıl verip bir yıl vermemezlik yapamayız. Tesettürde de böyle olmalı değil mi... Başımı örteyim ama kısa kollu giyeyim, diyemeyiz. Başımı örteyim ama full makyaj yapayım, diyemeyiz. Başımı örteyim ama incecik bir fularla örteyim, diyemeyiz. Başımı örteyim ama beni zayıf gösterdiği için dar giymek istiyorum, diyemeyiz. Başımı örteyim ama diz altı kısa etek giyeyim çizme ile çok yakışıyor, diyemeyiz. Dememeliyizï¿½

Başımızdaki örtü, tesettürün ruhuna ters düşecek düşüncelerimize, hal ve tavırlarımıza setre olmalı. Başörtüsünü tesettürden koparıp sadece saç örtüsü haline getirmemeliyiz. İki bayan düşünün. Birinin başı açık, üzerinde uzun bir etek ve yine uzun kollu bir gömlek var. Diğer bayanın başı örtülü, içini belli edecek kadar dar bir bluz, neredeyse diz kapağına kadar kısa bir etek (veya uzun ama dizine kadar yırtmaçlı bir etek) giymiş, yüzünde de olabildiğince belirgin bir makyaj var. Bu ikisinden hangisi göze çekici gelir, gözleri gayri ihtiyaride olsa kendisine çevirir? Saç mı daha çekicidir ten mi? Sırf başörtüsü var diye bu bayana tesettürlü diyebilmek hangi mantığa sığar? Kavram karmaşasına boğulmuş dünyamızda gerçek örtülü, iffetli kadın hangisidir?

Sözüm ona modanın çekiciliğine değil tam anlamıyla tesettüre meyletmeliyiz. Müslüman olmanın bedende ve ruhta farkı olmalı değil miï¿½ ï¿½Hiç ölmeyecekmiş gibi dünya için hemen ölecekmiş gibi ahret için çalışma´ prensibinde kantarın topuzunu biraz dünyaya doğru kaçırmış gibi gözükmüyor muyuz? Bu yaz mevsimi sanki hiç bitmeyecekmiş sanki hem serin hem de tesettürlü giyinmek mümkün değilmiş gibi davranmıyor muyuz? Sizce de bir gariplik yok mu?

Emel k. Ağdağ